| Łagowski Park Krajobrazowy | |
 Logo parku | |
| Położenie | gminy: Łagów Sulęcin |
| Data utworzenia | 26 kwietnia 1985 r. |
| Powierzchnia | 49,29 km² |
| Otulina | 66,12 km² |
| Liczba rezerwatów | 3 |
Położenie na mapie Polski   Łagowski Park Krajobrazowy | |
| Na mapach: | |
| Oficjalna strona | |
Łagowski Park Krajobrazowy jest położony na ziemi lubuskiej.
Park powstał w 1985 roku w celu zachowania i ochrony wybitnych walorów krajobrazowych i przyrodniczych centralnej części Pojezierza Lubuskiego - Pojezierza Łagowskiego i chroni pełne ryb jeziora, strome wzgórza porośnięte charakterystycznymi bukowymi lasami, pofalowaną powierzchnię pól i łąk z bogatą roślinnością i licznymi gatunkami zwierząt.
Na terenie parku istnieje sieć dobrze oznakowanych szlaków turystycznych, rowerowych i ścieżek przyrodniczych, pozwalających na dokładne zapoznanie się z atrakcjami parku i jego gruntowne zwiedzenie.
Wody to także jeden z charakterystycznych elementów przyrody Łagowskiego Parku Krajobrazowego. Znajdują się tam czyste, przeźroczyste jeziora, z wąskim pasem szuwar trzcinowego i stromo opadającymi w głębinę brzegami, wzdłuż których prowadzi taras ścieżki spacerowej. Główne jeziora parku odznaczają się bardzo dużą czystością na pograniczu I i II klasy, co na Pojezierzu Lubuskim nie jest częstym zjawiskiem. Zasilane są wodami podziemnymi oraz opadowymi, spływającymi po zalesionych zboczach, dlatego zawierają nieduże ilości biogenów, czyli organicznych substancji odżywczych.
Spis treści |
Park Krajobrazowy położony jest na terenie powiatu świebodzińskiego w gminie Łagów oraz na terenie powiatu sulęcińskiego w gminie Sulęcin i obejmuje szereg mniejszych miejscowości: Poźrzadło, Gronów, Łagówek, Jemiołów, Wielowieś.
Powierzchnia parku ogółem - 4.929,00 ha w tym:
Powierzchnia otuliny - 6.612,00 ha w tym:
Na terenie parku znajdują się rezerwaty przyrody:
Na obszarze ŁPK znajduje się 8 jezior:
Najwyższe na Pojezierzu Lubuskim wzgórza moreny czołowej:
Park jest miejscem występowania ponad 550 gatunków roślin, w tym wielu rzadkich i chronionych. Należą do nich: storczyki: leśny, szerokolistny i listera jajowata, rosiczka okrągłolistna, orlik pospolity, śnieżyczka przebiśnieg, widłaki: widłak jałowcowaty i widłak goździsty i inne. Lasy stanowią 65% powierzchni parku.
W parku znajduje schronienie wiele gatunków rzadkich i chronionych zwierząt: bielik, bocian czarny, gągoł, puchacz, wydra i żuraw.
Najciekawszym elementem Łagowskiego Parku Krajobrazowego jest bardzo urozmaicona rzeźba terenu. Łagów nazwano „Perłą Ziemi Lubuskiej” ze względu na niezwykłe urozmaicenie krajobrazowe. Do najciekawszych fragmentów parku należy łagowska rynna polodowcowa o długości 15 km i szerokości 100-750 m., głębokości 20-90 m. i nachyleniu stoków 18-53 st. w niej położone są piękne jeziora. Wysokie i strome krawędzie rynny pocięte są licznymi dolinkami, parowami i wąwozami, porośniętymi lasem bukowo-sosnowym.
W wyniku dotychczasowych badań na terenie parku zidentyfikowano 554 gatunki roślin zaliczonych do 94 rodzin. Znaczne bogactwo flory wynika ze zróżnicowania siedlisk. Szczególną cechą tego obszaru stanowi spotkanie się tu różnych gatunków geograficznych: atlantyckich, subarktycznych i kserotermicznych. Na terenach bagiennych parku żyje wiele roślin chronionych, jak: rosiczka okrągłolistna, żurawina błotna, bagno zwyczajne, modrzewnica zwyczajna, bobrek trójlistkowy.
W centrum Łagowskiego Parku Krajobrazowego leży zabytkowy Łagów z XIII w.. Na Sokolej Górze zachowały się pozostałości po grodzisku funkcjonującym w XII – XIV wieku. W 1347 roku Łagów przeszedł we władanie zakonu Joanitów, którzy wznieśli zamek na przesmyku między dwoma jeziorami, na sztucznie usypanym wzniesieniu. Obiekt został zachowany do dia dzisiejszego i wpisany do rejestru zabytków. Łagów ze względu na swe położenie, zabytki i krajobraz ma wybitne walory turystyczne i wypoczynkowe.
| |||||||||||
