.png)
Ō-dachi (jap. 大太刀 wielki miecz?) – rodzaj miecza japońskiego, którego głownia miała długość nie mniejszą niż 3 shaku (ok. 90 cm). Nie jest jednak dokładnie ustalone jakie dokładnie rozmiary i parametry kwalifikowały miecz jako ōdachi.
Spis treści |
Ōdachi są i były mieczami wyjątkowo trudnymi do wytworzenia tradycyjnymi metodami ze względu na swoje ogromne rozmiary. Im dłuższe było ostrze, tym trudniej było utrzymać je w temperaturze pozwalającej na swobodne kucie i hartowanie (które często kończyło się wypaczeniem ostrza). Dodatkowe trudności sprawiało zapotrzebowanie na specjalne, większe paleniska i zbiorniki do hartowania oraz fakt, że do wykucia jednego ostrza potrzebny był cały zespół ludzi składający się z kowala i jego pomocników.
Inne są także metody polerowania takich głowni. Z racji swoich rozmiarów musi być ona unieruchamiana, a następnie szlifowana, w przeciwieństwie do mniejszych głowni, które były przesuwane po nieruchomych kamieniach szlifierskich.
Współcześnie praktycznie nie wytwarza się już ō-dachi ze względu na ogromne koszty i brak zastosowania. Głównie zamawiają je świątynie, gdyż ostrza te są mocno związane z religią shintō.
Ō-dachi używano w różnych celach, między innymi jako:
Walka nim polegała przede wszystkim na wykorzystaniu jego rozmiarów i masy do potężnych ciosów z góry. Do bitwy natomiast noszono je na dwa sposoby:
Zastosowanie bojowe zaniknęło jednak po 1615 roku, kiedy rozegrała się ostatnia, wielka bitwa kończąca okres Sengoku oraz rozpoczęła się epoka Edo.
Najdłuższy, istniejący współcześnie ō-dachi został wykuty ok. XV w. Liczy 3,7 m długości z czego 2,2 m to sama głownia.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
