Pociąg Pancerny „Śmierć” (Nr 15) – pociąg pancerny Wojska Polskiego II RP. W czasie kampanii wrześniowej pociąg brał udział w obronie twierdzy Modlin, był najdłużej działającym pociągiem pancernym i równocześnie najdłużej działającym oddziałem polskiej broni pancernej[1].
Spis treści |
Pociąg był przydzielony na czas pokoju do 1 Dywizjonu Pociągów Pancernych.
We wrześniu 1939 był uzbrojony w 1 haubicę 100 mm, 2 armaty 75 mm i 11 ckm-ów.[2]
Pociąg był przeznaczony jako odwód Naczelnego Dowództwa i zakończył mobilizację 3 września[2]. 6 września został przydzielony generałowi Juliuszowi Zulaufowi, a 8 września, stacjonując w Modlinie, przeszedł pod rozkazy dowódcy twierdzy Modlin, płk. Teodora Furgalskiego[3]. 9 września po uszkodzeniu mostu na Bugo-Narwi, skład bojowy został odcięty od gospodarczego (skład gospodarczy dotarł do Warszawy 14 września). Pociąg bojowy został tymczasem przydzielony do 28 Dywizji Piechoty i operował na odcinku Modlin–Pomiechówek, wspomagając jednostki w okolicach Zakroczymia i Nowego Dworu. 19 września pociąg wspomagał 1 batalion 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej, a następnie stoczył nierozstrzygnięty pojedynek z niemieckim Pociągiem Pancernym nr 7. Oprócz zadań bojowych pociąg brał także udział w transporcie amunicji[4]. 22 września pociąg wspierał 3 Batalion 36 Pułku koło Pomiechówka; pociąg brał także udział w akcjach obronnych 24, 25 i 27 września[5]. 25 września parowóz opancerzony został zniszczony, zastąpiono go zwykłą maszyną[5]. W ostatnich dniach obrony pociąg stacjonował zwykle w wykopie koło fortu „Ostrołęka”. Po kapitulacji załogi twierdzy 28 września, załoga pociągu zniszczyła działa i przyrządy celownicze[1].
| |||||
