| Święty | |
| Jan Gwalbert | |
| opat | |
2.jpg) | |
| Data urodzenia | ok. 995 [2] Florencja |
| Data śmierci | 12 lipca 1073 Passignano sul Trasimeno[1] |
| Kościół / wyznanie | rzymskokatolicki |
| Data kanonizacji | 1193[1] przez papież Celestyn III[1] |
| Wspomnienie | 12 lipca |
| Patron | włoskich lasów, leśniczych, pracowników parków i lasów |
| Szczególne miejsca kultu | Parafia św. Jana Gwalberta i św. Tekli w Stanach |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons | |
Jan Gwalbert (ur. ok. 995 we Florencji, zm. 12 lipca 1073) – święty katolicki, opat, założyciel zakonu walombrozjanów.
Pochodził z rodziny florenckich patrycjuszy. Otrzymał staranne wychowanie, ale prowadził hulaszcze życie. Po tym jak zabito jego brata, postanowił dokonać zemsty. Jak mówią przekazy, kiedy dopadł mordercę i dobył miecza ten padł na kolana z błaganiem na Mękę Chrystusa o litość. To wydarzenie wywarło ogromny wpływ na zmianę jego postawy życiowej. Przebaczył zbrodniarzowi i sam podjął pokutę. Wstąpił do zakonu benedyktynów, a jego cnoty sprawiły, że proponowano mu opactwo, którego jednak nie przyjął i pragnąc doskonalić się zamieszkał w odosobnieniu w Camaldoli. W 1038 pod Fiesole zbudował klasztor w którym mnisi żyli kierując się pierwszą regułą św. Benedykta, razem z innymi zakonnikami opiekował się okolicznym lasem i sadził w nim drzewa[3][4].
Św. Jan Gwalbert nazywany bohaterem przebaczenia zapamiętany został z miłosierdzia wobec biednych, z walki z symonią, jako reformator i założyciel klasztorów i zakonu walombrozjanów (zatwierdzonego w 1055 roku przez papieża Wiktora II)[4][3].
W 1951 roku papież Piusa XII ogłosił go patronem leśników.
Relikwie świętego znajdują się w świątyni parafii pod wezwaniem św. Jana Gwalberta i św. Tekli w Stanach, a jego wspomnienie obchodzone jest 12 lipca[4].
