| (13) Egeria | |
| Odkrywca | Annibale de Gasparis |
| Data odkrycia | 2 listopada 1850 |
| Nr kolejny | 13 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas główny |
| Półoś wielka | 2,5761 j.a. |
| Mimośród | 0,0858 |
| Peryhelium | 2,3550 j.a. |
| Aphelium | 2,7972 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca | 4 lata 49 dni 6 godzin |
| Śr. prędkość | 18,52 km/s |
| Inklinacja | 16,54° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 207,6 km |
| Masa | 9,4 × 1018 kg |
| Średnia gęstość | 2? g/cm3 |
| Okres obrotu | (7 h 2 min 42 s) h |
| Albedo | 0,08 |
| Jasność absolutna | 6,74m |
| Typ spektralny | Typ G |
| Średnia temperatura powierzchni | ~ 178 K |
| Satelity naturalne | brak danych |
13 Egeria – jedna z większych planetoid z pasa głównego.
Spis treści |
Planetoida została odkryta 2 listopada 1850 roku w Neapolu przez Annibale’a de Gasparisa. Jej nazwa pochodzi od Egerii, nimfy wodnej z mitologii rzymskiej.
Orbita 13 Egerii jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 16,54°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 4 lat i 49 dni krążąc w średniej odległości 2,58 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej asteroidy to ok. 18,52 km/s.
13 Egeria ma średnicę ok. 208 km. Jej albedo wynosi 0,08, a jasność absolutna to 6,74m. Średnia temperatura na jej powierzchni sięga 174-178K. Planetoida ta zalicza się do asteroid węglowych typu G.
