| (14) Irene | |
| Odkrywca | John Russell Hind |
| Data odkrycia | 19 maja 1851 |
| Nr kolejny | 14 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas główny |
| Półoś wielka | 2,5850 j.a. |
| Mimośród | 0,1674 |
| Peryhelium | 2,1523 j.a. |
| Aphelium | 3,0177 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca | 4 lata 57 dni 3 godziny |
| Śr. prędkość | 18,40 km/s |
| Inklinacja | 9,11° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 152 km |
| Masa | 6,3 × 1018 kg |
| Średnia gęstość | 2? g/cm3 |
| Okres obrotu | (15 h 36 min) h |
| Albedo | 0,16 |
| Jasność absolutna | 6,30m |
| Typ spektralny | Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni | ~ 170 K |
| Satelity naturalne | brak danych |
14 Irene to jedna z większych planetoid z pasa głównego.
Spis treści |
Planetoida została odkryta przez Johna Russella Hinda 19 maja 1851 roku w Londynie.
Jej nazwa pochodzi od mitologicznej Ejrene bogini pokoju, jednej z Hor, córki Zeusa i Temidy.
Orbita 14 Irene jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 9,11°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 4 lata i 57 dni krążąc w średniej odległości 2,59 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej asteroidy to ok. 18,40 km/s.
14 Irene ma średnicę ok. 152 km. Jej albedo wynosi 0,16, a jasność absolutna to 6,3m. Średnia temperatura na jej powierzchni sięga 170K. Planetoida ta zalicza się do asteroid typu S.
