| 1920 Bitwa warszawska | |
 | |
| Gatunek | wojenny |
| Data premiery |  26 września 2011 30 września 2011 |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Reżyseria | Jerzy Hoffman Andrzej Kotkowski (współpraca reż.) |
| Scenariusz | Jarosław Sokół (wraz z Jerzym Hoffmanem) |
| Główne role | Daniel Olbrychski Borys Szyc Natasza Urbańska |
| Muzyka | Krzesimir Dębski |
| Zdjęcia | Sławomir Idziak |
| Scenografia | Andrzej Haliński |
| Kostiumy | Magdalena Tesławska, Andrzej Szenajch |
| Montaż | Marcin Bastkowski |
| Produkcja | Jerzy R. Michaluk |
| Dystrybucja | Forum Film Poland |
| Budżet | 27 mln zł (9 mln USD)[1] |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
| Strona internetowa | |
 | Sławomir Idziak o filmie Zobacz filmik w wyższej rozdzielczości. |
| Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc. | |
 | Natasza Urbańska o filmie na pokazie przedpremierowym |
| Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc. | |
1920 Bitwa warszawska – polski film wojenny w reżyserii Jerzego Hoffmana, którego akcja rozgrywa się na tle wojny polsko-bolszewickiej.
Spis treści |
Akcja filmu rozgrywa się w trakcie trwania wojny polsko-bolszewickiej.
Polski poeta, Jan Krynicki (Borys Szyc), ułan, w przeddzień wyruszenia wraz z Wojskiem Polskim z Warszawy żeni się z polską artystką estradową Olą (Natasza Urbańska). Ślubu udziela im ksiądz Ignacy Skorupka (Łukasz Garlicki).
Bolszewicy na czele z Włodzimierzem Leninem podejmują decyzję o inwazji na Polskę – a także Niemcy i Francję – celem rozprzestrzeniania rewolucji proletariackiej na inne kraje.
Wojska Polskie zdobywają Kijów.
Jan Krynicki na froncie prześmiewczo odczytuje bolszewicką ulotkę skierowaną do polskich żołnierzy . Zostaje oskarżony o agitację, aresztowany i skazany przez sąd polowy na karę śmierci. Przed egzekucją ratuje go atak wojsk wroga. Dowodzący oddziałem bolszewickim czekista Bykowski (Adam Ferency), patrzący z sympatią na skazanego na śmierć przez „burżuazyjne” wojsko polskiego żołnierza, proponuje Krynickiemu pozostanie wraz z nim w charakterze tłumacza-redaktora, mającego pomagać w redakcji propagandowych ulotek, w istocie zaś siłą włącza go do oddziału.
Ola dowiaduje się o zaginieniu w akcji męża od Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego (Bogusław Linda). Natarczywie narzucający się jej kapitan Kostrzewa (Jerzy Bończak) informuje ją również o wstąpieniu Krynickiego do wojsk bolszewickich.
Krynicki ucieka od bolszewików i przyłącza do napotkanego oddziału kozaków, którzy przeszli na polską stronę. Wkrótce udaje mu się przedostać do polskich wojsk.
Ola, widząc zagrożenie wynikłe z ataku wojsk bolszewickich i nie mogąc znieść bezczynności, dołącza do polskiej armii jako sanitariuszka.
Marszałek Polski, Józef Piłsudski (Daniel Olbrychski), opracowuje samotnie plan kontrofensywy. Polskiemu kontrwywiadowi udaje się rozpracować szyfry armii bolszewickiej. Nadawaniem Pisma Świętego zagłuszają komunikację między bolszewickimi armiami.
W kulminacyjnym punkcie wojny dochodzi do konfrontacji wojsk polskich i bolszewickich pod Warszawą. W cudzie nad Wisłą polskie wojska odnoszą spektakularne zwycięstwo, wojska bolszewickie zostają rozgromione. Krynicki zostaje ranny.
Krynicki trafia do szpitala polowego, w którym jako pielęgniarka pracuje Ola. Tym sposobem dochodzi do szczęśliwego połączenia małżonków.
Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 29 czerwca 2010 i zostały zrealizowane w technice 3D. Konsultantem historycznym był prof. Janusz Cisek. Muzykę skomponował Krzesimir Dębski; za militaria odpowiadał Tomasz Bierawski, a charakteryzację postaci wykonali Mira Wojtczak i Liliana Gałązka[2]. W filmie wzięło udział 3,5 tysiąca statystów.
Zdjęcia zakończono 30 września 2010. Film był współfinansowany m.in. przez Bank Zachodni WBK i Polski Instytut Sztuki Filmowej.
Paweł Felis, recenzent „Gazety Wyborczej”, przyznał filmowi dwie gwiazdki w 6-stopniowej skali i skrytykował film jako „mechaniczną, historyczną pogadankę, która nieudolnie symuluje wielkie emocje, a jest tylko chaotycznym zbiorem upiornie nieekscytująych fragmentów” oraz wytknął brak psychologicznej głębi postaci[3].
Z kolei Jacek Rakowiecki, redaktor naczelny miesięcznika „Film”, ocenił pozytywnie produkcję, nazywając ją „drugim cudem nad Wisłą”. Dziennikarz zwracał uwagę przede wszystkim na znakomite zdjęcia Sławomira Idziaka w technologii 3D, a także „sprawnie poprowadzony przez reżysera wątek miłosny”[4].
Wedle „Gazety Wyborczej”, uśredniona ocena filmu, obliczona na podstawie recenzji pism i serwisów m.in. takich jak „Newsweek”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, onet.pl czy fdb.pl, wynosi 4/10.[5]
Tymczasem w Wielkiej Brytanii film budzi zachwyt[6].
Z opiniami widzów można się zapoznać m.in. się na stronie http://www.filmweb.pl/film/1920+Bitwa+Warszawska-2011-562632
| |||||||||||||||||||||||||
