| 2012 | |
| Gatunek | film akcji, sci-fi |
| Data premiery |  13 listopada 2009 11 listopada 2009 |
| Kraj produkcji | Stany Zjednoczone Kanada |
| Język | angielski, rosyjski |
| Czas trwania | 158 minut |
| Reżyseria | Roland Emmerich |
| Scenariusz | Harald Kloser Roland Emmerich |
| Główne role | John Cusack Thandie Newton |
| Muzyka | Harald Kloser |
| Zdjęcia | Dean Semler |
| Scenografia | Barry Chusid |
| Kostiumy | Shay Cunliffe |
| Wytwórnia | Columbia Pictures Centropolis Entertainment Farewell Productions The Mark Gordon Company |
| Dystrybucja | Columbia UIP |
| Budżet | 200 000 000 USD[1] |
2012 – amerykańsko-kanadyjski katastroficzny film science-fiction, wyreżyserowany przez Rolanda Emmericha, którego premiera w Polsce odbyła się 11 listopada, a w USA 13 listopada 2009 r.[2]
Spis treści |
Kalendarz Majów, po przełożeniu na współcześnie stosowaną miarę czasu, kończy się datą 21.12.2012 roku. Nie jest to jednak tylko data symboliczna czy wynik lenistwa twórców tego kalendarza. Po prostu według posiadanej przez Majów wiedzy ta data jest ostatnim dniem, w którym Ziemia będzie istniała w takiej postaci, w jakiej ją wszyscy znają.
Społeczeństwa Ziemi były przygotowywane do tego dnia od dłuższego czasu za pomocą nieoficjalnych przekazów. Większość ludzi nie odbierała tych przekazów poważnie. Oficjalnie władze żadnego kraju nie chciały przyznać, że faktycznie ich "władza" kończy się tego dnia i że tego dnia zakończy się życie większości mieszkańców Ziemi. Bo jak się okazuje, zapowiedzi zagłady Ziemi wcale nie były fikcją tworzoną przez ludzi o wybujałej wyobraźni i fantastów z dziedziny horroru, ale udowodnionym przez Majów faktem naukowym.
Akcja filmu rozpoczyna się w 2009 r. Naukowcy odkrywają na Słońcu silne burze słoneczne. Z ich wyliczeń wynika, że będzie to miało niebezpieczne skutki dla Ziemi i że jest to zapowiedź katastrofalnych zdarzeń. Nie wszyscy akceptują jednak teorię o wielkiej szkodliwości i przewidywalnych skutkach tych burz dla klimatu i całej Ziemi. O zagrożeniu powiadomiony zostaje prezydent USA.
W roku 2010 zwołano szczyt państw G8 w Kolumbii Brytyjskiej w celu omówienia sposobu przeciwdziałania skutkom zbliżającej się klęski. Jednocześnie, w regionie Tybetu, rozpoczęto budowę gigantycznych zapór i tam.
W roku 2011 ujawniono, że córka prezydenta Stanów Zjednoczonych, przyznała ogromne fundusze na sporządzenie wiernych kopii wszystkich dzieł sztuki najbardziej znanych w świecie, a następnie ukryła oryginały w nieznanym miejscu w Alpach.
Historia przenosi się do 2012 roku: na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych panują ciągłe trzęsienia ziemi. Na ich skutek skorupa ziemska zaczęła ulegać powolnej destabilizacji. W tym czasie główny bohater, Jackson Curtis, przybywający w Los Angeles u swojej byłej żony, proponuje jej i jej dzieciom wycieczkę do Parku Yellowstone. Podczas wycieczki dochodzi do katastrofalnego trzęsienia ziemi, obejmujące początkowe całe wybrzeże zachodnie USA aż po Park Yellowstone a następnie rozchodzące się na całą skorupę ziemską.
Wiadomo, że podczas spotkania krajów G8 w 2010 r., zdecydowano o budowie gigantycznych statków, będących rodzajem współczesnych ark Noego, na których w chwili kataklizmu Ziemi mieliby się schronić najbogatsi z rodzinami i elita światowych polityków wraz z ich służącymi. Po cofnięciu się skutków globalnego kataklizmu mieliby oni zająć się odtworzeniem populacji ludzi na Ziemi.
Zadaje się pytanie, czy jakiekolwiek władze mogłyby przygotować 6 miliardów mieszkańców Ziemi do zapowiadanego kataklizmu. Prezentuje się również odpowiedź na to pytanie: nie. Nie wszystkich. Bo uprzywilejowane grupy ludzi będących przy władzy i mających dostęp do wszystkich zasobów finansowych Ziemi podejmie próbę ocalenia swojego życia oraz życia ograniczonego grona ludzi, którzy będą im potrzebni po kataklizmie. O ile ocaleją.
Reżyser tak prezentuje fakty, aby u widza wywołać wrażenie, że film ukazuje niekoniecznie fikcję. Widz zachęcany jest do odnalezienia informacji na temat zagłady Ziemi zapowiadanej na grudzień 2012 r. w wyszukiwarce internetowej Google przez wpisanie hasła 2012. Efekty tych poszukiwań mają wzmocnić przekaz obrazu.
Na początku 2011 roku NASA uznała film za najgłupszy film science-fiction[3].
