IMT-Advanced (ang. International Mobile Telecommunications-Advanced) – zbiór wymagań określonych przez ITU-R, które muszą być spełnione przez sieci radiowe czwartej generacji. W mediach sieci spełniające te wymagania często określane są jako 4G. Prace nad systemem rozpoczęły się w 2000 roku, kiedy wiadomo już było, że urządzenia mobilne będą generować coraz więcej ruchu internetowego z którym nie poradzą sobie obecne sieci komórkowe[1].
[edytuj] Wymogi ITU-R dla IMT-Advanced
Aby sieć radiowa była zgodna z IMT-Advanced musi spełniać, między innymi, następujące wymagania[2]:
- powinna być oparta o komutację pakietów IP
- powinna współdziałać z obecnymi standardami sieci bezprzewodowych
- przepustowość łącza radiowego powinna być nie mniejsza niż 100 Mbit/s
- standard powinien ograniczać górne wartości opóźnień przesyłania danych:
- dla warstwy transportowej (ang. user plane) opóźnienia powinny być nie większe niż 10 ms, niezależnie od tego w którym kierunku przesyłane są dane. Dotyczy to sytuacji, w których łącze nie jest obciążone, czyli korzysta z niego jeden użytkownik, przesyłający jednym strumieniem małe pakiety IP składające się tylko z nagłówka
- dla warstwy kontrolnej (ang. control plane) opóźnienia powinny być nie większe niż 100ms. Pomiar opóźnienia warstwy kontrolnej dokonywany jest poprzez zmierzenie czasu przejścia urządzenia ze stanu spoczynku do stanu aktywnego
- powinna działać dla różnych szerokości kanału radiowego - co najmniej do 40 MHz
- standard powinien określać mechanizmy uwierzytelniania oraz szyfrowania w celu zapewnienia integralności systemu oraz ochrony danych przesyłanych przez użytkownika
[edytuj] Standardy spełniające wymogi
W 2008 roku ITU-R ogłosiło, że można zgłaszać standardy, które potencjalnie spełniają wymagania IMT-Advanced. W 2010 miano technologii kompatybilnych przyznano standardowi LTE-Advanced opracowanemu przez partnerstwo 3GPP oraz standardowi 802.11m-2011, znanego pod nazwą WiMAX[3].
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
