(4) Westa  | |
 Animacja 4 Westa widziana przez kamery sondy Dawn | |
| Odkrywca | Heinrich Wilhelm Olbers |
| Data odkrycia | 29 marca 1807 |
| Nr kolejny | 4 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas główny rodzina Westa |
| Półoś wielka | 2,3616 j.a. |
| Mimośród | 0,0889 |
| Peryhelium | 2,1516 j.a. |
| Aphelium | 2,5715 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca | 3 lata 229 dni 20 godzin |
| Śr. prędkość | 19,34 km/s |
| Inklinacja | 7,13° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 560×578×458 km |
| Masa | 2,71 × 1020 kg |
| Średnia gęstość | 3,4 g/cm3 |
| Okres obrotu | (5 h 20 m 31 s) h |
| Albedo | 0,423 |
| Jasność absolutna | 3,2m |
| Typ spektralny | Typ V |
| Średnia temperatura powierzchni | min: (-188 °C) 85K max: (-18 °C) 255 K |
| Satelity naturalne | brak danych |
4 Westa lub Vesta – czwarta w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid krążących pomiędzy Marsem a Jowiszem.
Spis treści |
Planetoida 4 Westa została odkryta przez niemieckiego astronoma Heinricha Wilhelma Olbersa 29 marca 1807 roku w Bremie. Nazwa planetoidy pochodzi od bogini ogniska domowego z mitologii rzymskiej – Westy.
Orbita planetoidy Westy nachylona jest pod kątem 7,13° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,09. Ciało to krąży w średniej odległości 2,36 j.a. wokół Słońca, na co potrzebuje 3 lat i 230 dni. Jest największą przedstawicielką rodziny planetoidy Westa.
Rozmiary Westy to 560×578×458 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Westy jest stosunkowo duże w porównaniu do innych tego typu obiektów i wynosi 0,423. Maksimum jasności, jaką może ona osiągnąć to 5,5m. Jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 3,2m.
Westa jest drugą pod względem wielkości planetoidą z pasa głównego (po 1 Ceres), masa jej szacowana jest na 2,71×1020 kg, średnia gęstość zaś na 3,4 g/cm3. Planetoida ta dość szybko wiruje wokół swej osi – na jeden obrót potrzebuje 5 godzin, 20 minut i 31 sekund.
Westa ma przypuszczalnie budowę podobną do planet grupy ziemskiej i posiada żelazne jądro otoczone skorupą. Skorupa ta składa się w większości z bazaltów. Powierzchnia tej planetoidy nosi ślady licznych zderzeń z innymi nawet bardzo dużymi ciałami. Występują tam kratery uderzeniowe o średnicach do 150 km, zastygłe potoki lawy, która mogła wydostawać się spod skorupy w wyniku uderzeń innych obiektów lub działalności wulkanicznej, która jednak ustała przed miliardami lat.
Największym kraterem na powierzchni Westy, który udało się zaobserwować dzięki teleskopowi Hubble’a jest basen uderzeniowy Rheasilvia o średnicy ok. 460 km, z wyraźnym wzniesieniem centralnym. Wały tego krateru mają wysokość od 4 do 12 km powyżej otaczającego terenu, a położona w jego centrum góra ma wysokość 23 km od podstawy (jest około trzykrotnie wyższa od ziemskiego Mount Everestu)[1].
Badania spektroskopowe pokazują, że na powierzchni Westy mało jest minerałów zawierających wodę i wodorotlenki.
4 Westa jest także prawdopodobnym źródłem pochodzenia niektórych spadających na Ziemię meteorytów zwanych achondrytami, które oderwały się od niej w wyniku licznych zderzeń z innymi planetoidami.
 | Ta sekcja dotyczy niedawnego lub trwającego wydarzenia. Informacje w niej zamieszczone mogą się zmienić lub zdezaktualizować. |
27 września 2007 roku NASA wysłała w kierunku Westy i Ceres sondę kosmiczną Dawn. 16 lipca 2011 około 05:00 UTC sonda weszła na wstępną orbitę wokół Westy[2]. W sierpniu sonda Dawn rozpoczęła badania planetoidy, które potrwają do lipca 2012. W tym czasie sonda zostanie sztucznym satelitą[3][4]. Później sonda uda się w kierunku Ceres.
Jest to pierwsza w historii sonda która weszła na orbitę obiektu znajdującego się w pasie głównym planetoid[5].
