(6) Hebe  | |
| Odkrywca | Karl Ludwig Hencke |
| Data odkrycia | 1 lipca 1847 |
| Nr kolejny | 6 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas główny |
| Półoś wielka | 2,4245 j.a. |
| Mimośród | 0,2024 |
| Peryhelium | 1,9338 j.a. |
| Aphelium | 2,9152 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca | 3 lata 283 dni 4 godziny |
| Śr. prędkość | 18,93 km/s |
| Inklinacja | 14,75° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 205×185×170 km |
| Masa | ok. 1,4 × 1019 kg |
| Średnia gęstość | ok. 4,1 g/cm3 |
| Okres obrotu | (7 h 16 min 28 s) h |
| Albedo | 0,268 |
| Jasność absolutna | 5,71m |
| Typ spektralny | Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni | śred. ~170K max. (-4ºC) 269 K |
| Satelity naturalne | 1 księżyc – Jebe (?) |
6 Hebe – szósta w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid pomiędzy orbitami Marsa i Jowisza.
Spis treści |
6 Hebe została odkryta przez pruskiego astronoma amatora Karla Ludwiga Henckego w dniu 1 lipca 1847 roku w Drezdenku[1].
Nazwa planetoidy pochodzi od bogini młodości Hebe z mitologii greckiej. Nazwę zaproponował Carl Friedrich Gauss.
Orbita planetoidy Hebe jest nachylona pod kątem 14,75° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,20. Ciało to krąży w średniej odległości 2,42 j.a. wokół Słońca. Peryhelium orbity znajduje się 1,93 j.a., a aphelium 2,92 j.a. od Słońca. Na jeden obieg naszej Dziennej Gwiazdy planetoida ta potrzebuje 3 lat i 283 dni[2].
Jest to ciało, którego wielkość wynosi 205×185×170 km, jest to więc obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Hebe wynosi 0,268 a jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 5,71m. Okres obrotu tego ciała określa się na 7 godzin i 16 minut, oś obrotu nachylona jest do płaszczyzny orbity planetoidy pod kątem 42°. Hebe składa się w dużej części ze skał krzemianowych i kompozytów żelazowo-niklowych.
Planetoida ta jest najprawdopodobniej źródłem pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami typu H, których przykładem może być meteoryt Pułtusk.
5 marca 1977 Hebe zasłoniła gwiazdę Gamma Ceti (jasność 3m). Podczas obserwacji tego zjawiska Paul Maley znajdujący się o kilkaset kilometrów od głównego pasa zakrycia i śledzący bliską koniunkcję planetoidy z gwiazdą zauważył dodatkowe półsekundowe zakrycie tej gwiazdy, co – zdaniem obserwatorów – świadczyło o posiadaniu przez planetoidę księżyca. Według tej obserwacji obiekt miałby około 20 km średnicy i w momencie zakrycia znajdował się mniej więcej 900 km od planetoidy. Nazwano go roboczo „Jebe”. Nie udało się jednak potwierdzić istnienia tego satelity.
