(7) Iris  | |
 7 Irys na tle gwiazd sfotografowana za pomocą teleskopu | |
| Odkrywca | John Russell Hind |
| Data odkrycia | 13 sierpnia 1847 |
| Nr kolejny | 7 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas główny |
| Półoś wielka | 2,3858 j.a. |
| Mimośród | 0,2312 |
| Peryhelium | 1,8342 j.a. |
| Aphelium | 2,9373 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca | 3 lata 250 dni 6 godzin |
| Śr. prędkość | 19,02 km/s |
| Inklinacja | 5,53° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 225×190×190 km |
| Masa | ok. 1,0 × 1019 kg |
| Średnia gęstość | 2,4 g/cm3 |
| Okres obrotu | (7 h 8 min 20 s) h |
| Albedo | 0,28 |
| Jasność absolutna | 5,51m |
| Typ spektralny | Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni | śred. ~171K max. (+2ºC) 275 K |
7 Iris – siódma w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid pomiędzy Marsem a Jowiszem.
Spis treści |
7 Iris została odkryta przez Johna Russella Hinda w dniu 13 sierpnia 1847 roku w Londynie.
Nazwa planetoidy pochodzi od Iris, która była posłanką bogów oraz boginią i uosobieniem tęczy, powstawania chmur i deszczu w mitologii greckiej.
Orbita planetoidy Iris nachylona jest pod kątem 5,53° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,23. Ciało to krąży w średniej odległości 2,39 j.a. wokół Słońca. Peryhelium orbity znajduje się 1,83 j.a., a aphelium 2,94 j.a. od Słońca. Na jeden obieg naszej Dziennej Gwiazdy planetoida ta potrzebuje 3 lata i 250 dni.
Jest to ciało, którego wielkość wynosi 225×190×190 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Iris – dość duże jak na planetoidę - to 0,28, jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 5,51m. Okres obrotu tego ciała określa się na 7 godzin i 8 minut, oś obrotu nachylona jest do płaszczyzny orbity planetoidy pod kątem 85°, co powoduje, że toczy się ona niemal po swej trajektorii. W wyniku tak ułożonej osi obrotu przez niemal połowę roku iridiańskiego w okolicach biegunowych nie świeci Słońce, drugi biegun natomiast cały czas wystawiony jest na światło słonecznie – potem sytuacja się odwraca. Dodatkowo zjawisko takie doprowadza do znacznych różnic w temperaturze powierzchni stron nasłonecznionej i ciemnej w okresie tamtejszych zim i lat.
Powierzchnia planetoidy wykazuje również duże różnice w albedo. Na północnej półkuli znajdują się jasne obszary.
Iris składa się w dużej części z kompozytów żelazowo-niklowych oraz krzemianów z dużą ilością magnezu i żelaza. Jest ona prawdopodobnie źródłem pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami grupy L.
