| (90482) Orkus | |
 Jedno z serii zdjęć, na których odkryto Orkusa | |
| Odkrywca | M. Brown, Chad Trujillo, D. Rabinowitz[1] |
| Data odkrycia | 17 lutego 2004 |
| Nr kolejny | 90482 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Lokalizacja | Pas Kuipera plutonek[2] |
| Półoś wielka | 39,28[1] j.a. |
| Mimośród | 0,2243[1] |
| Peryhelium | 30,47[1] j.a. |
| Aphelium | 48,09[1] j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca | ok. 246 lat |
| Śr. prędkość | ok. 4,7 km/s |
| Inklinacja | 20,55[1]° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 874 - 1020[3] km 814[4] km |
| Masa | 6,41 ± 0,19 × 1020[5] kg |
| Średnia gęstość | 2,3 ± 0,8[5] g/cm3 |
| Okres obrotu | 13,188 h |
| Albedo | 0,20[3], 0,28 ± 0,04[6] |
| Jasność absolutna | 2,3[1]m |
| Średnia temperatura powierzchni | <44[7] K |
| Satelity naturalne | 1 (Vanth) |
90482 Orkus - duża planetoida transneptunowa[1] z pasa Kuipera, obiekt typu plutonek[2]. Prawdopodobnie w przyszłości zostanie ona zaliczona do grona planet karłowatych.
Spis treści |
Planetoida została odkryta 17 lutego 2004 w Obserwatorium Palomar przez Mike'a Browna, Chada Trujillo i Davida Rabinowitza[1] przy pomocy Teleskopu Samuela-Oschina. Otrzymała ona najpierw oznaczenie prowizoryczne 2004 DW. Obiekt ten został później odnaleziony na wykonanych wcześniej zdjęciach, pochodzących nawet z 8 listopada 1951 roku[2].
Nazwa obiektu pochodzi od Orkusa, boga zmarłych z mitologii rzymskiej.
Orbita 90482 Orkusa nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 20,55°. Ma ona podobny kształt do orbity Plutona, ale jest inaczej zorientowana w przestrzeni. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje ok. 246 lat, krążąc w średniej odległości 39,3 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Orkus znajduje się w rezonansie orbitalnym 3:2 z Neptunem[2].
Obserwacje w dalekiej podczerwieni, przeprowadzone w 2007 r. przez Kosmiczny Teleskop Spitzera pozwoliły stwierdzić, że Orkus ma średnicę 946,3+74,1-72,3[3] km. Jego albedo wynosi 0,20, a jasność absolutna to 2,3m. Średnia temperatura jego powierzchni szacowana jest na mniej niż 44K.
Na powierzchni Orkusa stwierdzono za pomocą badań spektroskopowych obecność związków organicznych i lodu wodnego. Powierzchnia ma neutralną barwę.
W lutym 2007 roku doniesiono o odkryciu towarzysza Orkusa, który oznaczony został prowizorycznie S/2007 (90482) 1. Jego średnica szacowana jest na 262 ± 170 km[8]. Obiega on Orkusa w czasie ok. 9,5393 dni w odległości ok. 8980 km[9]. Przypuszcza się, że jest to raczej przechwycona planetoida, niż fragment wybity przez kolizję. W 2009 roku nadano mu nazwę Vanth, pochodzącą z mitologii etruskiej.
| |||||||||||
