A1 Grand Prix

A1 Grand Prix
A1 GP
Oficjalny skrót	A1 GP
Dyscyplina	wyścigi samochodowe
Data założenia	30 marca 2004
Założyciel	Maktoum Hasher Maktoum Al Maktoum
Data rozwiązania	5 listopada 2009
Prezes	Tony Teixeira
Rozgrywki
Liczba drużyn	20
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca	Nicolas Lapierre (2005/2006) (kierowcy) Team France (2005/2006) (narodowości)
Ostatni zwycięzca	Adam Carroll (2008/2009) (kierowcy) Team Ireland (2008/2009) (narodowości)
Najwięcej zwycięstw	Po 1 nieoficjalnym MŚ: Nicolas Lapierre; Alexandre Premat; Christian Vietoris; Nico Hülkenberg: Neel Jani; Adam Carroll
Multimedia w Wikimedia Commons

Wyścig A1

A1 Grand Prix – nieistniejąca^[1] seria wyścigowa uznawana za puchar świata w sportach motorowych. W A1 Grand Prix rywalizowały raczej kraje niż poszczególni kierowcy. Wyścigi odbywały się między listopadem a kwietniem, dzięki czemu seria nie kolidowała z Formułą 1. Całą infrastrukturą i dostarczaniem bolidów na potrzeby zespołów zajmowała się organizacja A1, a właściciele ekip mogli się skupić na prowadzeniu biznesu, czerpiąc zyski ze sponsoringu i reklam. Każdy zespół mógł wystawić do wyścigu tylko jeden bolid. Unikatową rzeczą w tych wyścigach było to, że kierowca i każdy członek w zespole oraz sponsorzy musieli pochodzić z danego kraju. Każda drużyna dysponowała takim samym samochodem. Serię założył szejk Maktoum Hasher Maktoum Al-Maktoum.

[edytuj] Samochód i silnik

Specyfikacje techniczne bolidu:

rozstaw osi: 3000mm
masa: 600 kg. (bez paliwa i kierowcy)
przednie i tylne zawieszenie: podwójne wahacze pchane, podwójne sprężyny śrubowe wokół amortyzatora / regulowany prześwit oraz nachylenie i zbieżność kół / regulowane układy "anti-dive" i "anti-squat" pomagające utrzymać podwozie w równoległym położeniu do nawierzchni odpowiednio podczas hamowania oraz przyspieszania
stabilizator stateczności poprzecznej: dynamiczne drążki skrętne
podwozie: powłoka z włókna węglowego, rdzeń aluminiowy o strukturze plastra miodu / pozytywne wyniki testów zderzeniowych / boczne panele osłonkowe zgodne z wymogami FIA
nadwozie: z lekkich, odpowiednio nasyconych kompozytów z włókna węglowego
przekładnia zmiany biegów: elektryczno-mechaniczna, sekwencyjna, 6-biegów (+wsteczny), sterowanie łopatkami przy kierownicy
układ napędowy: 3-przegubowe wały napędowe
hamulce: stalowe tarcze, podkładki z włókna węglowego, 4-tłoczkowe zaciski
amortyzatory: długość instalacyjna 305mm
rozmiar kół: przednie 13 x 11,75 cali / tylne 13 x 16 cali
układ kierowniczy: tytanowa przekładnia 8-zębowa o stożkowej powierzchni tocznej
kierownica: Sparco, średnica 280 mm, zintegrowana tablica rozdzielcza
instr. w kokpicie: kompleksowy, cyfrowy wyświetlacz tablicy rozdzielczej podaje kierowcy informacje o ciśnieniu i temperaturze oleju, obrotach silnika, stanie paliwa oraz czasie ostatniego okrążenia
pas bezpieczeństwa: Sparco, 6-punktowa uprząż
pojemność zbiornika paliwa: 135 l
sprzęgło: AP, automatyczne 2-tarczowe z włókna węglowego
opony: Cooper, standaryzowane typu slick, na mokrą nawierzchnię rowkowane

Specyfikacje silnika:

oznaczenie: ZA1348
konfiguracja: V8 o kącie rozwarcia cylindrów 90 st.
pojemność: 3400 cc
szerokość: 618 mm
wysokość: 542 mm
długość: 443 mm
waga: 121 kg
blok cylindrowy: odlew piaskowy ze stopu aluminium
głowica cylindrowa: odlew piaskowy ze stopu aluminium
sterowanie zaworami: 4 wałki rozrządu w głowicach (po 2 na rząd), 4 zawory na cylinder
zarządzanie silnikiem: ZEMS (Zytek Engine Management System) wersja 4.6.1
moduł zapłonowy: Zytek DCDI w systemie "coil over plug" (każda świeca zapłonowa posiada osobną cewkę)
świeca zapłonowa: NGK
liczba oktanowa paliwa: 100
max. moment obrotowy: 330 funtów na stopę - 442 Nm
max. moc: 550 bhp - 412 kW

Uwaga! Każdy pojazd będzie wyposażony w tzw. "power to pass button", czyli przycisk doładowujący silnik o dodatkowe 30 bhp (z 520 na 550) na kilka sekund. Będzie mógł być on używany cztery razy podczas krótkiego i osiem podczas długiego wyścigu.

[edytuj] Weekend wyścigowy

Podczas każdej rundy rozgrywane są dwa wyścigi: sprint i długi wyścig. Kwalifikacje składają z czterech 15 minutowych części.

Punktacja sprint:

1. miejsce - 6 pkt
2. miejsce - 5 pkt
3. miejsce - 4 pkt
4. miejsce - 3 pkt
5. miejsce - 2 pkt
6. miejsce - 1 pkt

Długi wyścig:

1. miejsce -10 pkt
2. miejsce - 9 pkt
3. miejsce - 8 pkt
4. miejsce - 7 pkt
5. miejsce - 6 pkt
6. miejsce - 5 pkt
7. miejsce - 4 pkt
8. miejsce - 3 pkt
9. miejsce - 2 pkt
10. miejsce - 1 pkt

+ ekstra 1 pkt za najszybszy czas okrążenia w dniu wyścigów.

[edytuj] Sezony

[edytuj] 2005/2006

2005/2006-Wielka Brytania

Pierwszym w historii serii A1 zwycięzcą wycigu był Nelson Piquet Jr^[2],lecz w nieoficjalnej klasyfikacji kierowców zajął 8 miejsce,gdy najwięcej punktów zdołał uzbierać Szwajcar Neel Jani^[3]. Najlepszą ekipą okazała się Francja^[4].

[edytuj] 2006/2007

2006/2007Jeroen Bleekemolen

Pierwszą rundę w Holandii wygrał obywatel RPA Adrian Zaugg^[5],ale na koniec nieoficjalnym triumfatorem serii okazał się Niemiec Nico Hülkenberg ^[6]dając niemieckiemu zespołowi zwycięstwo w drugiej z klasyfikacji^[7].

[edytuj] 2007/2008

2007/2008-Jeroen Bleekemolen

W otwierającym sezon holenderskim sprincie po raz drugi z rzędu zwycięrzył Adrian Zaugg^[8],lecz sezon zakończył na 4 miejscu,za Francuzem Duvalem,Nowozelandczykiem Reidem i mistrzem-Szwajcarem Neelem Jani^[9],który dał szwajcarom zwycięstwo w klasyfikacji narodowości.

[edytuj] 2008/2009

2008/2009-Portugalia

2008/2009-Indie

Sezon rozpoczął się najlepiej jak mógł dla Malezji - zwycięstwem Fairuza Fauzego^[10], jednak on w klasyfikacji generalnej zajął 5 pozycję, a mistrzem został Adam Carroll^[11], pomagając w zwycięstwie Irlandczykom.

[edytuj] 2009/2010 (bankructwo)

Sezon miał zacząć się wyścigiem w Australii, lecz został odwołany^[12]. Taki sam los spotkał również dwie następne rundy^[13], a seria została wystawiona na sprzedaż^[1].