Widget
Podziel się:

ACW-IP


Armoured Carrier Wheeled - Indian Pattern Mk IIA
ACW-IP Mk IIA Afryka Północna 1942 r.
ACW-IP Mk IIA Afryka Północna 1942 r.
Dane podstawowe
Państwo Indie Brytyjskie
ProducentTata Iron and Steel Co., East Indian Railway Workshops, podwozia Ford Motor Co.
Typ pojazdutransporter opancerzony
Trakcjakołowa
Załoga4
Historia
Produkcja1940 – 1944
Egzemplarze4655
Dane techniczne
Silnik1 silnik gaźnikowy, V-8 Ford
o mocy 95-100 KM
Transmisjamechaniczna
Poj. zb. paliwa109 l
Pancerzz płyt walcowanych, częściowo spawany, częściowo nitowany
max. 14 mm
Długość4,72 m
Szerokość2,26 m
Wysokość1,96 m
Prześwit23 cm
Masabojowa: 6 700 kg
Moc jedn.14,2 KM/t
Osiągi
Prędkość80 km/h
Zasięg360
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 rusznica ppanc Boys 13,97 mm, 1 przeciwlotniczy karabin maszynowy Bren kal. 7,7 mm
Użytkownicy
Indie, Nowa Zelandia, Australia, Polska, Grecja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

ACW-IP (skrót od: Armoured Carrier Wheeled - Indian Pattern) – kołowy transporter opancerzony opracowany i produkowany w Indiach w okresie II wojny światowej.

[edytuj] Historia

ACW-IP był transporterem wykorzystującym podzespoły innych pojazdów: kanadyjskie podwozia tylnosilnikowe 4x4 produkowane przez Ford Motor Co. i elementy produkowane przez firmę Marmon Herrington. Pancerne nadwozia produkowano w Indiach, gdzie montowano też kompletne pojazdy z podzespołów. Pojazdy były wykorzystywane w hinduskich dywizjach piechoty, gdzie pełniły bardzo różnorodne funkcje: rozpoznawcze, łącznikowe, transportowe. Wykorzystywane były w czasie działań w Afryce i we Włoszech. Po wojnie transportery brały udział w latach 50. i 60. w konfliktach w Birmie i na Malajach. W Europie były na wyposażeniu armii greckiej.

Planowano również uruchomienie produkcji w Nowej Zelandii, czego jednak nie zrealizowano. Zbudowano jedynie dla armii nowozelandzkiej 100 pojazdów w latach 1943-1944. Wozy były używane przez 3 Dywizję Nowozelandzką w czasie działań na Pacyfiku oraz w czasie wojny w Korei. Wycofano je dopiero w roku 1956.

Wyprodukowano w latach 1940-1944 4655 sztuk.

Transportery znalazły się też na wyposażeniu PSZ latem 1942. Nie był to sprzęt typowy. Został przejęty wraz samochodami pancernymi AC Marmon-Herrington przez Pułk Ułanów Karpackich od dywizji hinduskiej.

[edytuj] Wersje

  • Mk I - podwozie z zespołów Ford Commercial Model 1940 z silnikiem z przodu (10 pojazdów).
  • Mk II - 4x4 podwozie Ford CO11QRF z silnikiem z tyłu.
  • Mk IIA - drobne ulepszenia.
  • Mk IIB - dodano częściowe opancerzenie przedziału bojowego.
  • Mk IIC - 4x4 podwozie Ford C191QRF, powiększono zbiornik paliwa i zamontowano wieżyczkę z uzbrojeniem.
  • Mk III - powiększono wieżyczkę (276 szt.)
  • Mk IV - 4x4 podwozie Ford C291QRF, zmieniono konstrukcję kadłuba, wzrosła masa pojazdu.

[edytuj] Bibliografia

  • Janusz Magnuski, Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946, Wydawnictwo Lampart, Warszawa 1998.

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne