.jpg)
Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer (ur. 31 października 1835 w Berlinie, zm. 20 sierpnia 1917 w Starnberg w Bawarii) – niemiecki chemik i laureat Nagrody Nobla w 1905 roku za wkład w rozwój chemii organicznej i technologii chemicznej przez badania barwników i związków aromatycznych.
Urodził się w żydowskiej rodzinie jako syn pruskiego generała i znanego geodety Johanna Jacoba Baeyera. Początkowo studiował matematykę i fizykę na Uniwersytecie Berlińskim, a następnie chemię w Heidelbergu u Roberta Bunsena i Kekulè'go. W 1864 r. został wykładowcą w Berlińskiej Akademii Handlowej. W 1872 r. został profesorem w Strasburgu. Od 1875 r. pracował na stanowisku profesora chemii na Uniwersytecie w Monachium, jako następca Justusa von Liebiga.
W 1905 r. został laureatem Nagrody Nobla w uznaniu jego zasług w rozwoju chemii organicznej i chemicznego przemysłu, oraz za jego pracę nad organicznymi barwnikami i hydro aromatycznymi związkami chemicznymi.
Badania naukowe Baeyera dotyczyły terpenów i barwników. Przeprowadzając je odkrył eozynę, kwas barbiturowy (1863), sztuczne indygo (1870). W roku 1888 dokonał pierwszej syntezy terpenu.
Najdalej idące praktyczne skutki miało otrzymanie sztucznego błękitu indygo (1870), które stworzyło przemysł barwnikarski w Niemczech.
