Ahmadijja (arab. أحمدية , także: ahmadiyya lub ahmadija) - ruch reformatorski w islamie założony przez muzułmanina Mirzę Ghulama Ahmada z Qadian (1839 - 1908) (Pendżab), który ogłosił się (zgodnie z objawieniami otrzymywanymi od 1865 roku) mahdim i powtórnie przybyłym Jezusem, później zaś także inkarnacją Kryszny. Ruch w 1900 roku został oficjalnie uznany przez władze brytyjsko-indyjskie.
Spis treści |
Ahmadijja łączy wiele cech fundamentalistycznego i konserwatywnego islamu z częstszym jednak nowatorstwem. Ahmadijja jako cel stawia sobie rozpowszechnianie sposobami pokojowymi odrodzonych wartości wczesnego islamu, skierowane do muzułmanów, chrześcijan, judaistów i hindusów – zasada ta stanowi dla nich "szósty filar" islamu. Ahmadyści wierzą również w to, że Jezus nie został ukrzyżowany, lecz zbiegł do Indii, gdzie został pochowany w Śrinagarze w Kaszmirze w Indiach. Decyzją uczonych islamskich w Pakistanie zostali uznani za heretyków (1974) i wyłączani poza ummę. Ruch prowadzi ożywioną działalność misyjną na świecie, jest aktywny na Zachodzie, jednak w większości krajów muzułmańskich jest zakazany i prześladowany (szczególnie w rodzimym Pakistanie). Ruch Ahmadija liczy 5-12 mln. wyznawców.
W 2004 Ahmadiyya Muslim Community wybudowała w Londynie największy meczet w Wielkiej Brytanii.
Po śmierci założyciela podzielili się na 2 grupy, choć formalny podział nastąpił dopiero w 1914 (popularne nazwy wspólnot pochodzą od miast będących centrami ruchów):
Od 1990 w Polsce działa Stowarzyszenie Muzułmańskie Ahmadijja, liczące około 100 członków. Pod nazwą Stowarzyszenie Muzułmańskie Ahmadiyya , z dniem 23 grudnia 1990 uzyskało, na podstawie wpisu do "Rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych" status związku wyznaniowego w Polsce. Osobą kierującą jest Prezes Stowarzyszenia - Munir Ahmad. Siedziba władz: ul. Dymna 17 02-411 Warszawa[1].
| |||||||||||||