| Albert Sosnowski | |
| Pseudonim | Dragon |
| Data i miejsce urodzenia | 7 marca 1979 Warszawa |
| Narodowość | Polska |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 52 |
| Zwycięstwa | 46 |
| Nokauty | 28 |
| Porażki | 4 |
| Remisy | 2 |
Albert Dariusz Sosnowski (ur. 7 marca 1979 w Warszawie) – polski zawodowy pięściarz wagi ciężkiej. Były mistrz świata organizacji WBF (2006-2007), mistrz Europy EBU (2009-2010), były pretendent do tytułu mistrza świata organizacji WBC.
Spis treści |
Swoją pierwszą zawodową walkę stoczył 22 lipca 1998 roku, gdy wygrał w 1. rundzie przez TKO z czeskim bokserem Janem Drobeną. Następnie w 18 pojedynkach z rzędu nie poniósł porażki.
17 marca 2001 r. otrzymał szansę walki o tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC z Kanadyjczykiem Arthurem Cookiem. W 9. rundzie Sosnowski został znokautowany, doznając pierwszej porażki w zawodowej karierze[1].
4 listopada 2006 r. zdobył tytuł mistrza świata mało znaczącej organizacji WBF, pokonując przez decyzję większości reprezentanta RPA Lawrence'a Tauasę[2].
8 czerwca 2007 r. stoczył walkę z zawodowym mistrzem Francji w wadze ciężkiej, Steve'em Hereliusem. Wygrał w 9. rundzie przez TKO.
14 września 2007 r. Sosnowski obronił tytuł WBF w walce z Argentyńczykiem Manuelem Alberto Puchetą, wygrywając w 2. rundzie przez nokaut[3].
Drugiej porażki Sosnowski doznał 6 sierpnia 2008 r., gdy przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów z Amerykaninem Zurim Lawrence'em[4]. Jednak już trzy miesiące później niespodziewanie wygrał w 8. rundzie przez TKO z wyżej notowanym Dannym Williamsem[potrzebne źródło].
4 kwietnia 2009 r. na gali w Düsseldorfie Sosnowski zremisował z Francesco Pianetą, który bronił tytułu mistrza Unii Europejskiej EBU[5].
18 grudnia 2009 r. na gali w Londynie pokonał przez jednogłośną decyzję Włocha Paolo Vidoza, zdobywając wakujący pas zawodowego mistrza Europy EBU[6]. Zrezygnował jednak z niego, aby walczyć o mistrzostwo świata WBC z Witalijem Kliczko. Do walki tej doszło 29 maja 2010 w Veltins-Arena. W przygotowaniach do niej Sosnowski współpracował z nowym trenerem, Fiodorem Łapinem. Sosnowski przegrał w 10. rundzie przez nokaut[7][8][9]
Swoją jubileuszową, pięćdziesiątą walkę Sosnowski stoczył 25 września 2010 r., gdy pokonał przez nokaut w 1. rundzie Anglika Paula Butlina[10].
4 grudnia 2010 r. miał zmierzyć się w Schwerinie z Aleksandrem Dimitrenko o mistrzostwo Europy EBU. Walka została jednak odwołana, gdyż tuż przed nią Ukrainiec zasłabł w szatni i został odwieziony do szpitala[11]. Do walki tej doszło 26 marca 2011 r. w Hamburgu. Sosnowski przegrał w 12. rundzie przez nokaut.
9 listopada 2011 podczas gali w dzielnicy Londynu Bethnal Green niespodziewanie zremisował w walce z reprezentantem Zimbabwe Hastingsem Rasanim, który do tej pory w swojej karierze poniósł 61 porażek[12].
| Statystyka stoczonych walk zawodowych | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Lp | Data walki | Miejsce walki | Wynik | Werdykt | ||
| 1. | 22 lipca 1998 | Outrup |  Dania | wygrana z Janem Drobeną (CZE) | TKO w 1. rundzie | |
| 2. | 25 września 1998 | Poznań |  Polska | wygrana ze Andrzejem Dziewulskim (POL) | TKO w 4. rundzie | |
| 3. | 2 października 1998 | Warszawa | Polska | wygrana z Rene Hanlem (DEU) | PTS po 4 rundach | |
| 4. | 13 lutego 1999 | Jastrzębie-Zdrój | Polska | wygrana z Viktorem Juhaszem (HUN) | TKO w 1. rundzie | |
| 5. | 12 marca 1999 | Londyn |  Wielka Brytania | wygrana z Chrisem Woollasem (GBR) | PTS po 4 rundach | |
| 6. | 17 kwietnia 1999 | Warszawa | Polska | wygrana ze Stipe Balicem (HRV) | PTS po 4 rundach | |
| 7. | 28 maja 1999 | Liverpool | Wielka Brytania | wygrana z Garym Williamsem (GBR) | TKO w 4. rundzie | |
| 8. | 26 czerwca 1999 | Wrocław | Polska | wygrana z Biko Botowamungu (COG) | UD po 4 rundach | |
| 9. | 17 lipca 1999 | Gdańsk | Polska | wygrana z Bruno Fosterem (GBR) | TKO w 6. rundzie | |
| 10. | 18 września 1999 | Gdańsk | Polska | wygrana z Ignacio Orsolą (HUN) | KO w 1. rundzie | |
| 11. | 22 października 1999 | Detroit |  Stany Zjednoczone | wygrana z Jeffem Lally (USA) | TKO w 3. rundzie | |
| 12. | 20 listopada 1999 | Gliwice | Polska | wygrana z Henrym Kollem Njume (CMR) | PTS po 6 rundach | |
| 13. | 11 marca 2000 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Lukiem Simpkinem (GBR) | PTS po 4 rundach | |
| 14. | 8 kwietnia 2000 | Gdańsk | Polska | wygrana ze Slobodanem Popovicem (MNE) | KO w 1. rundzie | |
| 15. | 27 maja 2000 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Neilem Kirkwoodem (GBR) | TKO w 1. rundzie | |
| 16. | 24 czerwca 2000 | Toruń | Polska | wygrana z Clarencem Goinsem (USA) | TKO w 2. rundzie | |
| 17. | 19 sierpnia 2000 | Mashantucket | Stany Zjednoczone | wygrana z Danem Conwayem (USA) | UD po 4 rundach | |
| 18. | 30 września 2000 | Rotterdam |  Holandia | wygrana z Everettem Martinem (USA) | TKO w 7. rundach | |
| 19. | 27 listopada 2000 | Birmingham | Wielka Brytania | wygrana z Michaelem Murrayem (GBR) | TKO w 6. rundzie | |
| 20. | 17 marca 2001 | Budapeszt |  Węgry | przegrana z Arthurem Cookiem (CAN) – walka o tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC | KO w 9. rundzie | |
| 21. | 7 lipca 2001 | Amsterdam | Holandia | wygrana z Dirkiem Wallynem (BEL) | UD po 6 rundach | |
| 22. | 13 października 2001 | Budapeszt | Węgry | wygrana ze Stanislavem Tomkatchovem (UKR) | TKO w 3. rundzie | |
| 23. | 27 października 2001 | Kołobrzeg | Polska | wygrana z Robertem Magureanu (ROU) | TKO w 4. rundzie | |
| 24. | 22 stycznia 2002 | Gdynia | Polska | wygrana z Catalinem Zmarandescu (ROU) | KO w 1. rundzie | |
| 25. | 9 marca 2002 | Budapeszt | Węgry | wygrana z Jacobem Odhiambo (KEN) | KO w 1. rundzie | |
| 26. | 27 lipca 2002 | Nottingham | Wielka Brytania | wygrana z Paulem Bonsonem (GBR) | PTS po 4 rundach | |
| 27. | 7 grudnia 2002 | Brentwood | Stany Zjednoczone | wygrana z Jacklordem Jacobsem (NGA) | PTS po 6 rundach | |
| 28. | 8 marca 2003 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Mindaugasem Kulikauskasem (LTU) | TKO w 6. rundzie | |
| 29. | 12 kwietnia 2003 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Michaelem Holdenem (GBR) | PTS po 6 rundach | |
| 30. | 5 lipca 2003 | Brentwood | Stany Zjednoczone | wygrana z Jasonem Brewsterem (GBR) | TKO w 2. rundzie | |
| 31. | 22 listopada 2003 | Belfast |  Irlandia Północna | wygrana z Chrisem Woollasem | TKo w 1. rundzie | |
| 32. | 31 stycznia 2004 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Gregiem Scottem-Briggsem (GBR) | KO w 2. rundzie | |
| 33. | 10 kwietnia 2004 | Manchester | Wielka Brytania | wygrana z Paulem Kingiem (GBR) | PTS po 4 rundach | |
| 34. | 26 czerwca 2004 | Belfast | Irlandia Północna | wygrana z Wojciechem Bartnikiem (POL) | PTS po 6 rundach | |
| 35. | 11 września 2004 | Budapeszt | Węgry | wygrana z Kennym Cravenem (USA) | KO w 2. rundzie | |
| 36. | 22 stycznia 2005 | Miami | Stany Zjednoczone | wygrana z Tommym Connellym (USA) | TKO w 2. rundzie | |
| 37. | 19 marca 2005 | Las Vegas | Stany Zjednoczone | wygrana z Travisem Fultonem (USA) | TKO w 2. rundzie | |
| 38. | 28 maja 2005 | Kalifornia | Stany Zjednoczone | wygrana z Orlinem Norrisem (USA) | MD po 6 rundach | |
| 39. | 25 maja 2006 | Gauteng |  Republika Południowej Afryki | wygrana z Osbornem Machimaną (ZAF) | UD po 10 rundach | |
| 40. | 4 listopada 2006 | Gauteng | Republika Południowej Afryki | wygrana z Lawrence'em Tauasą (WSM) – walka o tytuł mistrza świata federacji WBF | MD po 12 rundach | |
| 41. | 8 czerwca 2007 | Motherwell |  Szkocja | wygrana z Steve Hereliusem (FRA) | TKO w 9. rundzie | |
| 42. | 14 września 2007 | Kirkcaldy | Szkocja | wygrana z Manuel Alberto Pucheta (ARG) – obrona mistrzostwa świata federacji WBF | KO w 2. rundzie | |
| 43. | 25 stycznia 2008 | Dagenham | Wielka Brytania | wygrana z Colinem Kenna (IRL) | UD po 10 rundach | |
| 44. | 25 kwietnia 2008 | Nowy Jork | Stany Zjednoczone | wygrana z Terrellem Nelsonem (USA) | TKO w 5. rundzie | |
| 45. | 6 sierpnia 2008 | Nowy Jork | Stany Zjednoczone | przegrana z Zurim Lawrence'em (USA) | UD po 8 rundach | |
| 46. | 8 listopada 2008 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Danny'm Williamsem (USA) | TKO w 8. rundzie | |
| 47. | 4 kwietnia 2009 | Düsseldorf |  Niemcy | remis z Francesco Pianetą (GER) – walka o mistrzostwo Unii Europejskiej EBU | D po 12 rundach | |
| 48. | 18 grudnia 2009 | Londyn | Wielka Brytania | wygrana z Paolo Vidozem (ITA) – walka o mistrzostwo Europy EBU | UD po 12 rundach | |
| 49. | 29 maja 2010 | Gelsenkirchen | Niemcy | przegrana z Witalijem Kliczko (UKR) – walka o mistrzostwo WBC | KO w 10. rundzie | |
| 50. | 25 września 2010 | Wigan | Wielka Brytania | wygrana z Paulem Butlinem (ENG) | TKO w 1. rundzie | |
| 51. | 26 marca 2011 | Hamburg | Niemcy | przegrana z Aleksandrem Dimitrenką (GER) – walka o mistrzostwo Europy EBU | KO w 12. rundzie | |
| 52. | 9 listopada 2011 | Londyn | Wielka Brytania | remis z Hastingsem Rasanim (ZWE) | D po 6 rundach | |
1 TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD – niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty, D – remis.
W 2008 roku uczestniczył w programie reality show Big Brother VIP nadawanym przez stację TV 4. W latach 2007-2008 wraz z Agnieszką Rylik prowadził emitowany na antenie TVN Turbo program Kuchnia boksu. W marcu 2010 roku nawiązał współpracę ze spółką Mango Media, w ramach której na łamach stacji telewizyjnej Mango 24 promował sprzęt fitness[15].
W 2008 roku ukazał się teledysk "Poczekalnia dusz" raperów Sokoła i Pono z gościnnym udziałem Sosnowskiego, Rafała Maseraka oraz Grażyny Wolszczak.
W kwietniu 2010 pojawił się w wideoklipie do utworu "I żeby było normalnie" promującego album Prosto Mixtape 600V, w który wykonywali raperzy: Felipe, VNM, Jędker, Pezet, Sokół, Numer Raz, Eldo, Brahu. W teledysku, prócz Sosnowskiego, gościnnie wystąpili także bokserzy Krzysztof Włodarczyk oraz Michał Jabłoński[16].
W październiku 2010 opublikowano utwór wykonywany wspólnie przez rapera Pono i Sosnowskiego, zatytułowany "Żelazna Wola"[17].
