 | Ten artykuł od 2010-10 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Alcide De Gasperi | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 3 kwietnia 1881 Pieve Tesino |
| Data i miejsce śmierci | 19 sierpnia 1954 Borgo Valsugana |
| Premier Włoch | |
| Przynależność polityczna | Chrześcijańska Demokracja |
| Okres urzędowania | od 10 grudnia 1945 do 2 sierpnia 1953 |
| Poprzednik | Ferruccio Parri |
| Następca | Giuseppe Pella |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Alcide De Gasperi (ur. 3 kwietnia 1881, zm. 19 sierpnia 1954), włoski polityk, w latach 1945–1953 premier Włoch. W latach 1911-1918 był posłem do parlamentu austriackiego. Współzałożyciel Włoskiej Partii Ludowej (1919), poseł do parlamentu włoskiego, w czasie rządów Benito Mussoliniego więziony. W latach 1943-1954 był przewodniczącym włoskiej Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej.
Rzecznik zjednoczenia Europy pod względem gospodarczym i obronnym. Współtwórca Rady Europy (1949) i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Jest kandydatem na ołtarze kościoła rzymskokatolickiego. Proces beatyfikacyjny De Gasperiego rozpoczął się na szczeblu diecezjalnym 29 kwietnia 1993 roku w Trydencie.
Alcide de Gasperi to jeden z głónych zwolenników i realizatorów koncepcji integracji europejskiej. Pochodził z Pieve Tesino. Studiował filozofię w Wiedniu, a następnie pracował jako dziennikarz. Był deputowanym z ramienia Partii Ludowej. Po jej rozwiązaniu za czasów Mussoliniego, trafił do więzienia. Po wyjściu na wolność pracował w bibliotece watykańskiej i pisał artykuły do dziennika "L'Ilustrazione Vaticana". W czasie wojny przyczynił się do powstania Chrześcijańskiej Demokracji. Po wyzwoleniu De Gasperi, popierany przez Kościół i komunistów, stanął na czele rządu włoskiego (1945-1953), który w swojej polityce zagranicznej popierał idee integracji europejskiej i koncepcje atlantyzmu. Podjął próbę odbudowy prestiżu Włoch na arenie międzynarodowej, m.in. przez przystąpienie kraju do NATO i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
| Poprzednik Ferruccio Parri | _crowned.svg){kind=small} | Premier Królestwa Włoch od 1945 do 1946 | | Następca - |
| Poprzednik - |  | Premier Włoch od 1946 do 1953 | | Następca Giuseppe Pella |
| |||||||
| ||||||||||
