| Aleksander Kiereński | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 4 maja 1881 Simbirsk |
| Data i miejsce śmierci | 11 czerwca 1970 Nowy Jork |
| Premier Rządu Tymczasowego Rosji | |
| Przynależność polityczna | Eserowcy |
| Okres urzędowania | od 21 lipca 1917 do 8 listopada 1917 |
| Poprzednik | Gieorgij Lwow |
| Następca | urząd zniesiony |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Aleksandr Fiodorowicz Kiereński, ros. Александр Фёдорович Керенский (ur. 4 maja [22 kwietnia s.s.] 1881 w Symbirsku, zm. 11 czerwca 1970 w Nowym Jorku) – rosyjski polityk, z wykształcenia prawnik. Premier Rządu Tymczasowego.
Po ukończeniu studiów prawniczych na fakultecie Uniwersytetu Petersburskiego w 1904 pracował jako adwokat w Petersburgu, gdzie dał się poznać jako dobry obrońca w procesach politycznych. Kiereński był umiarkowanym rewolucjonistą. W roku 1905 wstąpił do partii eserowców. W latach 1912–1917 z ramienia trudowików wszedł w skład czwartej Dumy Państwowej.
W czasie I wojny światowej współtworzył opozycyjny Blok Postępowy. Po rewolucji lutowej został członkiem Tymczasowego Komitetu Dumy Państwowej, a także wiceprzewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.
W rządzie ks. Lwowa zajmował stanowiska ministra sprawiedliwości (od marca) i ministra wojny i morskiego (od maja – września). 21 lipca 1917 zastąpił go na stanowisku premiera Rządu Tymczasowego Rosji, a we wrześniu (po tzw. "puczu Korniłowa") stanął na czele armii rosyjskiej z tytułem Naczelnego Wodza. Jako dyktator okazał się niezdecydowany, a wprowadzony program kontynuacji wojny okazał się nierealny (Czerwcowe natarcie 1917). Niepowodzenia prowadzonej przez niego polityki przysporzyły mu przeciwników po obu stronach sceny politycznej.
Po przejęciu władzy przez bolszewików jego rząd został obalony, a on sam zbiegł na front. Bez skutku usiłował organizować ruch oporu, stając na czele tzw. Kiereńsko-Krasnowskiego buntu 1917 r. Po nieudanej próbie odbicia Piotrogrodu za pomocą wojsk Krasnowa, 14 listopada 1917 r. zbiegł nad Don, a w 1918 r. przedostał się do Francji. W roku 1940 wyemigrował do USA. Uczestniczył tam w antysowieckiej działalności białej emigracji. Był redaktorem gazety "Dni" w latach 1922–1932. Pod koniec życia próbował bezskutecznie wrócić do ZSRR. Napisał kilka książek i wspomnień, m.in. "Pamiętniki" – książkę o rewolucji październikowej, napisaną w duchu antysowieckim.
| |||||||||||||
| |||||
