| Aleksander Małachowski | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 23 listopada 1924 Lwów |
| Data i miejsce śmierci | 26 stycznia 2004 Warszawa |
| Przewodniczący Unii Pracy | |
| Przynależność polityczna | Unia Pracy |
| Okres urzędowania | od 1997 do 1998 |
| Poprzednik | Ryszard Bugaj |
| Następca | Marek Pol |
| Poseł IV kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Unia Pracy |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 26 stycznia 2004 |
| Prezes Zarządu Głównego PCK | |
| Okres urzędowania | od 1998 do 2003 |
| Poprzednik | Andrzej Podsiadło |
| Następca | Maria Oleksy |
| Odznaczenia | |
  | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Aleksander Małachowski (ur. 23 listopada 1924 we Lwowie, zm. 26 stycznia 2004 w Warszawie) – polski polityk, działacz opozycji w czasach PRL, publicysta, wolnomularz[1], honorowy przewodniczący Unii Pracy, poseł na Sejm X, I, II i IV kadencji, wicemarszałek Sejmu w latach 1993–1997.
Podczas okupacji był kurierem, łącznikiem, podchorążym, dwukrotnie więzionym przez NKWD. Został zesłany do łagru koło Stalinogorska, gdzie pracował w kopalni węgla kamiennego. Należał do rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem rodu Gryfitów-Świebodziców[2].
Spis treści |
Ukończył studia na Wydziale Prawa oraz na Wydziale Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Później został usunięty z uniwersytetu, gdzie pracował jako asystent, za odmowę wstąpienia do ZMP. Przeszedł do szkolnictwa zawodowego. Po październiku 1956 założył pisma Ruchu Rad Robotniczych "Fakty". Pracował jako dziennikarz specjalizujący się w reportażach literackich i publicystyce kulturalnej.
Pracował w redakcjach "Współczesności", "Kultury", w radiu oraz telewizji. Nakręcił ponad 70 filmów dokumentalnych. W TVP był współautorem programów publicystycznych, tj. Telewizja Nocą i Rozmowy o cierpieniu.
Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
W 1980 wstąpił do NSZZ "Solidarność", uczestniczył w I Krajowym Zjeździe Delegatów w Gdańsku Oliwie. W stanie wojennym został internowany na okres około roku, później był aresztowany pod zarzutem działalności konspiracyjnej. W 1989 po raz pierwszy uzyskał mandat poselski na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego, w trakcie kadencji zakładał Solidarność Pracy, z ramienia której w 1991 wszedł do Sejmu I kadencji. Od 1992 należał do Unii Pracy. Z listy tego ugrupowania po raz trzeci sprawował mandat poselski w latach 1993–1997, pełniąc funkcję wicemarszałka Sejmu.
Po przegranych przez UP wyborach w 1997 krótko pełnił też funkcję przewodniczącego Unii Pracy, zastąpiony na tym stanowisku przez Marka Pola.
Regularnie publikował swe felietony w latach 1994–1997 w "Wiadomościach Kulturalnych", później w "Przeglądzie Tygodniowym", a po 2001 w "Przeglądzie". Od 1998 był prezesem zarządu głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Z powodu stanu zdrowia ustąpił w grudniu 2003 z zajmowanego stanowiska.
W 2001 po raz czwarty uzyskał mandat poselski z list SLD-UP z okręgu warszawskiego.
Zmarł w trakcie kadencji, mandat po nim objął Jacek Zdrojewski.
Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiegoz z 9 grudnia 1999 został odznaczony, w uznaniu wybitnych zasług w działalności państwowej i publicznej, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[3].
W tym samym roku (1 września) podczas uroczystości rocznicowej na Westerplatte jako prezes Polskiego Czerwonego Krzyża odznaczony został Komandorią Missio Reconciliationis.
| |||||
| |||||||
