| Aleksandr Iljicz Jegorow Александр Ильич Егоров | |
 | |
 Marszałek Związku Radzieckiego | |
| Data i miejsce urodzenia | 22 października 1883 Buzułuk, Imperium Rosyjskie,  Imperium Rosyjskie |
| Data i miejsce śmierci | 22 lutego 1939 Moskwa,  ZSRR |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1901–1938 |
| Siły zbrojne |  armia carska Armia Czerwona |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna domowa w Rosji, wojna polsko-bolszewicka |
| Odznaczenia | |
  | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Aleksandr Iljicz Jegorow, ros. Александр Ильич Егоров (ur. 22 października 1883 w Buzułuku w guberni samarskiej, zm. 23 lutego 1939 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, Marszałek Związku Radzieckiego, jeden z pierwszych pięciu marszałków ZSRR (1935).
Pochodził z rodziny mieszczańskiej. W 1901 wstąpił do wojska jako ochotnik. Ukończył Kazańską Szkołę Junkrów w 1905. Uczestnik I wojny światowej. W czasie wojny walczył jako dowódca kompanii i batalionu w 132. Benderskiego Pułku Piechoty w stopniu podpułkownika. W listopadzie 1917 pułkownik armii carskiej. W czasie wojny pięciokrotnie ranny.
Od 1917 związany z lewicowymi eserowcami, z którymi zerwał w lecie 1918. Od 1918 w Armii Czerwonej. W 1918 przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej Jeńców, komisarz Ogólnorosyjskiego Sztabu Głównego i przewodniczący weryfikacji oficerów do Armii czerwonej. Od sierpnia 1918 dowodził odcinkiem Bałaszow - Kamyszyn (od października 9. Armia). Od grudnia 1918 dowódca 10 Armii broniącej Carycyna.
Od lipca 1919 dowódca 14. Armii, a od października 1919 dowódca Frontu Południowego w walkach z armią Denikina. Od stycznia - grudnia 1920 dowódca Frontu Południowo-Zachodniego w czasie wojny polsko-bolszewickiej (12. Armia, 13. Armia, 14. Armia) z komisarzem frontu Józefem Stalinem, którego zastępcą był Jan Berzin.
W sierpniu 1920 dotarł pod Lwów. Od grudnia 1920 dowódca Kijowskiego, a od kwietnia 1921– Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. Od lutego 1922 dowodził Armią Kaukaską, a od maja 1924 – Wojskami Ukrainy i Krymu. W latach 1925–1926 attache wojskowy w Chinach. Od 1927 dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 1931 szef Sztabu Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej, a od 1935 szef Sztabu Generalnego. W latach 1937–1938 I zastępca komisarza obrony.
Aresztowany i zamordowany w końcowym etapie wielkiej czystki. Zrehabilitowany po XX Zjeździe KPZR.
Wydał książkę o wojnie 1920 pt. Lwów – Warszawa 1920, oraz Wzaimodiejstwie frontow (1929) i Razgrom Denikina 1919 (1931).
