| Alessandro Del Piero | ||
 | ||
| Data i miejsce urodzenia | 9 listopada 1974 Conegliano, Włochy  | |
| Pseudonim | Alex, ADP, Il Capitano, Pinturicchio, Il Fenomeno Vero | |
| Pozycja | Napastnik | |
| Wzrost | 173 cm | |
| Masa ciała | 73 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Juventus F.C. | |
| Numer | 10 | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1981−1988 1988−1991 | San Vendemiano Calcio Padova | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1991−1993 1993−2012 | Calcio Padova Juventus F.C. | 14 (1) 705 (289)[1] |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1991 1992−1993 1993−1996 1995−2008 | Włochy U-17 Włochy U-18 Włochy U-21 Włochy | 3 (1) 14 (12) 12 (3) 91 (27) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 20 maja 2012. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 12 kwietnia 2012. | ||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
Alessandro Del Piero (ur. 9 listopada 1974 w Conegliano[2]) – włoski piłkarz, zawodnik Juventusu, wielokrotny reprezentant Włoch. Mistrz świata 2006.
Spis treści |
Pierwszym klubem Del Piero był San Vendemiano. Gdy dołączył do drużyny był jej najmłodszym piłkarzem bo miał zaledwie 9 lat. Podczas jednego z meczów jego drużyna była obserwowana przez Vittorio Scantaburlo, obserwatora drugoligowej drużyny AC Padwa, w którym zauważył Alessandro Del Piero[3]. Po czterech latach spędzonych w San Vendemiano Alessandro Del Piero przeniósł się do Padwy. W tym klubie spędził dwa lata. Przez te dwa sezony rozwijał swe umiejętności w Serie B, gdzie zagrał w 14 meczach strzelając jedną bramkę.
22 listopada 1992 zaczął grę w podstawowym składzie Padwy w meczu przeciw Ternanie. Wówczas jego partnerami z drużyny byli tacy piłkarze jak Angelo Di Livio, Demetrio Albertini czy Antonio Benarrivo. Po udanych występach w Serie B, Del Piero zostaje zauważony przez działaczy Juventusu oraz Milanu. W wieku lat 19 przenosi się do Turynu. W Juventusie zaczyna od zespołów juniorskich w Primaverze[4]. Wraz z tą drużyną wygrał turniej w Viareggio. Pomogło mu to w dostaniu się do pierwszego zespołu. 12 września 1993 nastąpił jego debiut w Serie A, w meczu przeciwko Foggi, zakończony remisem 1:1. W następnym meczu z Reggianą dostał kolejną szansę. W 80 minucie został wprowadzony na boisko za Fabrizia Ravanelliego i 10 minut gry wystarczyło, aby strzelił swoją pierwszą bramkę w Serie A.
Po niedługim czasie zdobył swojego pierwszego hat-tricka w zawodowej karierze w meczu z Parmą. W decydującym o mistrzostwie meczu, Juventus przegrywał z Fiorentiną 0:2, wówczas dwa trafienia zaliczył Gianluca Vialli, a zwycięskiego gola zdobył właśnie Del Piero.
W 1996 Juventus zdobywa Scudetto, wygrywa Ligę Mistrzów oraz zdobywa Puchar Interkontynentalny, do czego w dużej mierze przyczyniły się gole Alessandro Del Piero. Zdobył między innymi decydującego gola w Pucharze Interkontynentalnym z Club Atlético River Plate, który dał Juventusowi miano najlepszej drużyny globu.
Gorsze chwile nadeszły wraz z rokiem 1998. Podczas MŚ we Francji Del Piero grał mało. Włosi, kandydujący do zdobycia mistrzostwa odpadli w ćwierćfinale. Po mistrzostwach szkoleniowiec Romy Zdenek Zeman, oskarżył Del Piero oraz innych wielkich graczy Juve o stosowanie niedozwolonych środków dopingujących.
8 listopada 1998 podczas ligowego meczu z Udinese Calcio, Del Piero ulega bardzo ciężkiej i skomplikowanej kontuzji, która wyłącza go z gry na okres 9 miesięcy. Wówczas poddaje się operacji w USA i przez kolejne 3/4 roku dochodzi do formy. Pod jego nieobecność Juve spisywało się bardzo słabo, zajmując dopiero 6 lokatę w Serie A. Del Piero powraca 4 sierpnia 1999 i zaraz po powrocie podpisuje z Juventusem 5-letni kontrakt, który sprawia, że Del Piero jest w tym czasie najlepiej zarabiającym piłkarzem na świecie.
Sezon 1999/00 jest bardzo ważny dla Del Piero. W Juventusie skończyła się era Lippiego i nadeszły dwa sezony pracy Ancelottiego. Del Piero zdobywa z Juve 2 wicemistrzostwa Włoch i kilka nagród na najlepszego gracza sezonu, w różnych kategoriach. 12 lutego umiera Gino Del Piero – ojciec Alessandro. Pogrążony w smutku w następnym meczu strzela bramkę, dedykując ją ojcu.
W sezonie 2001/02 wraca Lippi. Ligą Mistrzów dla Juventusu kończy się w drugiej rundzie grupowej. Atak Del Piero – Trezeguet prowadził Juventus do 26 mistrzostwa kraju. Przed ostatnią kolejką Juve było drugie, z jednym punktem straty do Interu Mediolan. "Bianconeri" musieli pokonać Udinese i liczyć na potknięcie Interu w meczu z Lazio. Lazio wygrało 4:2, a Juve po bramkach Del Piero i Trezegueta wygrywa i zdobywa "scudetto". Del Piero ponownie zostaje wybranym najlepszym napastnikiem sezonu w Serie A.
Sezon 2002/03 był jednym z lepszych w wykonaniu Aleksa. Wraz Trezeguetem i Nedvedem stworzyli bardzo groźne trio w Lidze Mistrzów. Juventus dochodzi do finału Ligi Mistrzów przegrywając w finale z Milanem w rzutach karnych. Na pocieszenie Juventus zdobył "scudetto". Sezon 2003/04 to jedno wielkie rozczarowanie. Juventus nie zdobywa żadnego trofeum, a w dodatku przegrywa w lidze z Romą aż 4:1. Juventus kończy sezon na 3 miejscu. W finale pucharu Włoch przegrywa w dwumeczu z Lazio Rzym. Sezon 2004/05 to w miarę udany sezon dla Juve. W letnim okienku transferowym do Juventusu przybywają Emerson, Ibrahimović, Mutu, Cannavaro i Zebina, a nowym trenerem zostaje Fabio Capello. W Lidze Mistrzów odpada w ćwierćfinale z Liverpoolem, który potem sięga po to trofeum. Del Piero gra cały czas poniżej oczekiwań i często zostaje zmieniany. Ma jednak momenty przebłysków dawnego geniuszu takich jak np. w decydującym o mistrzostwie meczu z Milanem, kiedy to w fenomenalny sposób zagrywa piłkę przewrotką do Davida Trezegueta, który strzela bramkę na wagę mistrzostwa.
W sezonie 2005/06 trener Capello nie widział go w pierwszym składzie dając częściej szansę gry Ibrahimoviciowi. Del Piero wchodził jednak w końcówkach meczu i strzelał bramki, często na wagę zwycięstwa, jednak dało się zauważyć konflikt z trenerem Fabio Capello. W tym sezonie Del Piero zdobył swoją 183 bramkę dla Juve, tym samym stał się najlepszym strzelcem w historii klubu.
Po zdobyciu przez reprezentację Włoch Mistrzostwa Świata, we Włoszech doszło do rozstrzygnięcia tzw. Afery Calciopoli, w wyniku której Juventus został zdegradowany do Serie B oraz zostały mu odebrane dwa mistrzostwa Włoch z poprzednich dwóch sezonów. Jednak Alessandro Del Piero postanowił pozostać wierny swojemu klubowi. Nowym trenerem w tym czasie klubu został, przyjaciel Del Piero z czasów początku jego kariery, Didier Deschamps. Tymczasem Del Piero w wygranym meczu z Modeną (4-0) strzela swoją 199 bramkę w koszulce Juventusu.
28 października 2006 kapitan Juventusu w meczu przeciwko Frosinone zdobył swoją 200 bramkę dla klubu.
Niespełna 3 miesiące później, wybiegając na boisko w meczu z Bari Del Piero odnotowuje swój 500 występ w barwach "Starej Damy". 17 lutego 2007 roku w meczu 24. kolejki Serie B przeciwko Crotone kapitan Juventusu zdobywa swojego 6. w karierze hat-tricka. Ponad 2 tygodnie później, 4 marca, Del Piero powtórzył swój wyczyn – zdobywając 7. hat-tricka prowadzi Bianconerich do zwycięstwa 4:0 nad Piacenzą. Ostatecznie został królem strzelców Serie B z 20 bramkami na koncie.
W sezonie 2007/2008 potwierdził swoją wysoką formę, prowadząc Juventus do trzeciego miejsca w Serie A. Indywidualnie został królem strzelców ligi włoskiej z 21 bramkami, tuż przed kolegą z zespołu Davidem Trezeguet (20 bramek). Rok 2008 był jednym z najbardziej udanych w karierze napastnika piłkarskiej reprezentacji Włoch i Juventusu – z 28 bramkami w przeciągu jednego roku mistrz świata z 2006 roku poprawił swój najlepszy wynik. Został również rekordzistą włoskiej Serie A, bowiem nikt w historii rozgrywek nie zdołał w ciągu roku strzelić 20 goli[5].
Popis swoich umiejętności pokazał także w meczu Ligi Mistrzów przeciwko Realowi Madryt strzelając dwie bramki. Dzięki niemu "Stara Dama" wygrała z "Królewskimi" 2:0[6]. Pod koniec meczu zmienił go De Ceglie. Hiszpańscy kibice na stojąco żegnali brawami schodzącego z boiska Włocha. W wywiadzie podkreślił: "żyje dla takich emocji" i przyznał że wygranie Ligi Mistrzów jest dla niego ważniejsze niż zdobycie Scudetto.
 |
14.03.2010 r. Alessandro Del Piero po raz kolejny zapisał się w annałach historii. Tym razem przy okazji strzelenia 300 i 301 bramki dla Juventusu. Włoski napastnik zdobył dwie bramki w spotkaniu przeciwko AC Siena. Najpierw w 2. minucie rozpoczął strzelanie, a pięć minut później podwyższył na 2:0. Jednak nie dało to zwycięstwa Juventusowi, gdyż w ostatecznym rozrachunku padł remis 3:3. Del Piero jest nie tylko najlepszym strzelcem w historii Juventusu, ale i piłkarzem, który najczęściej bronił barw klubowych. W tym sezonie Alex zagrał w 17 meczach, strzelając sześć bramek. 13 występów zaliczył w Serie A, a po dwa w Lidze Mistrzów i Lidze Europy.
20.05.2012 Alessandro Del Piero rozegrał swój ostatni mecz w historii w barwach Juventusu Turyn, było to 705-te spotkanie Del Piero w koszulce "Starej Damy", Juventus Turyn podejmował SSC Napoli w finale Coppa Italia. Mecz zakończył się porażką turyńczyków 0:2 (0:0).
W reprezentacji Włoch Del Piero zadebiutował 25 marca 1995. Podczas Euro 96’ w Anglii zagrał zaledwie 45 minut. Potem były Mistrzostwa Świata we Francji w 1998, jednak na nich Del Piero również był rezerwowym. Włosi odpadli w ćwierćfinale po rzutach karnych z Francją. Większe zaufanie Alessandro Del Piero zyskał u Dino Zoffa podczas ME 2000 roku. Co prawda Del Piero nie grał w każdym meczu, ale był podstawowym graczem, który pomógł reprezentacji zajść aż do finału. W finale Włosi przegrali z Francją 1:2, prowadząc do 90 min. 1:0. Następne lata w reprezentacji to czasy "panowania" Trapattoniego i MŚ w Japonii i Korei. Po raz kolejny trener nie chciał od początku postawić na Del Piero. Jednak wystarczyło mu 20 minut meczu z Meksykiem, aby strzelić gola dającego awans Italii do następnej rundy. Gdy wydawało się, że po tym wyczynie znalazł miejsce w pierwszym składzie, Squadra Azzurra pożegnała się z turniejem. W 2004 jako pewniak Del Piero pojechał na ME do Portugalii. Nie zdobył tam jednak bramki i Reprezentacja Włoch szybko odpada po "Skandynawskim Spisku".
Po rocznej przerwie Del Piero z reprezentacją, nowy trener Marcello Lippi zaczął powoływać go na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata w Niemczech. Alessandro Del Piero otrzymał także powołanie do kadry Włoch na Mistrzostwa Świata 2006. W Niemczech Del Piero grywał głównie końcówki meczów, nie zdobywając żadnej bramki aż do 4 lipca 2006. Tego dnia wszedł na drugą część dogrywki meczu półfinałowego z Niemcami i strzelił bramkę na 2:0, ostatecznie decydując o wyniku spotkania. W finale z Francją także wszedł pod koniec spotkania i zdobył bramkę w serii rzutów karnych (wygranych 5-3). Dzięki temu wywalczył wraz z reprezentacją Włoch Mistrzostwo Świata[8].
Trener reprezentacji Włoch Roberto Donadoni powołał Del Piero na Euro 2008. Wystąpił na tym turnieju w trzech meczach – z Holandią, Rumunią oraz z Hiszpanią w ćwierćfinale. Były to jego czwarte Mistrzostwa Europy i siódmy wielki turniej.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | Liga | Coppa Italia | Puchary Europejskie | Inne | Łącznie | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | |||
| 1991–92 | Padova | Serie B | 4 | 0 | – | – | – | 4 | 0 | |||
| 1992–93 | 10 | 1 | – | – | 10 | 1 | ||||||
| 1993–94 | Juventus | Serie A | 11 | 5 | 1 | 0 | 2 | 0 | 14 | 5 | ||
| 1994–95 | 29 | 8 | 10 | 1 | 11 | 1 | 50 | 10 | ||||
| 1995–96 | 29 | 6 | 2 | 1 | 11 | 6 | 42 | 13 | ||||
| 1996–97 | 22 | 8 | 4 | 0 | 8 | 6 | 34 | 14 | ||||
| 1997–98 | 32 | 21 | 4 | 1 | 10 | 10 | 46 | 32 | ||||
| 1998–99 | 8 | 2 | 1 | 0 | 4 | 0 | 13 | 2 | ||||
| 1999–00 | 34 | 9 | 2 | 1 | 9 | 2 | 45 | 12 | ||||
| 2000–01 | 25 | 9 | 2 | 0 | 6 | 0 | 33 | 9 | ||||
| 2001–02 | 32 | 16 | 4 | 1 | 10 | 4 | 46 | 21 | ||||
| 2002–03 | 24 | 16 | 0 | 0 | 13 | 5 | 37 | 21 | ||||
| 2003–04 | 22 | 8 | 4 | 3 | 4 | 3 | 30 | 14 | ||||
| 2004–05 | 30 | 14 | 1 | 0 | 10 | 3 | 41 | 17 | ||||
| 2005–06 | 33 | 12 | 4 | 5 | 7 | 3 | 44 | 20 | ||||
| 2006–07 | Serie B | 35 | 20 | 2 | 3 | – | 37 | 23 | ||||
| 2007–08 | Serie A | 37 | 21 | 4 | 3 | – | 41 | 24 | ||||
| 2008–09 | 31 | 13 | 3 | 2 | 9 | 6 | 43 | 21 | ||||
| 2009–10 | 23 | 9 | 1 | 2 | 5 | 0 | 29 | 11 | ||||
| 2010–11 | 33 | 8 | 2 | 0 | 10 | 3 | 45 | 11 | ||||
| 2011–12 | 23 | 3 | 5 | 2 | – | 28 | 5 | |||||
| Suma | Juventus | 513 | 208 | 55 | 25 | 129 | 52 | 7 | 4 | 705 | 289 | |
| W karierze | 527 | 209 | 55 | 25 | 129 | 52 | 7 | 4 | 719 | 290 | ||
Del Piero w 705[9] występach zdobył dla Juventusu 290 bramek.
| |||||
| |||||||||||||||||
| |||||
| |||||
| |||||
