| Alicia Molik | |
 | |
| Państwo |  Australia |
| Data i miejsce urodzenia | 27 stycznia 1981 Adelajda |
| Wzrost | 182cm |
| Masa ciała | 72kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1996 |
| Zakończenie kariery | aktywna |
| Gra pojedyncza | |
| Najwyżej w rankingu | 8 (28 lutego 2005) |
| Australian Open | QF (2005) |
| Roland Garros | 3R (1999, 2006) |
| Wimbledon | 3R (2003, 2004) |
| US Open | 3R (2001, 2003) |
| Gra podwójna | |
| Najwyżej w rankingu | 6 (6 czerwca 2005) |
| Australian Open | W (2005) |
| Roland Garros | W (2007) |
 | ||
| Tenis ziemny | ||
 brąz | Ateny 2004 | singel |
Alicia Molik (ur. 27 stycznia 1981 w Adelajdzie), tenisistka australijska pochodzenia polskiego, brązowa medalistka olimpijska z Aten 2004 w singlu.
Debiutowała w 1996, w 1999 po raz pierwszy znalazła się w czołowej setce rankingu światowego. Również w 1999 pierwszy raz wystąpiła w turnieju wielkoszlemowym, ponosząc porażkę w I rundzie Australian Open. Na French Open 1999 dotarła do III rundy (1/16 finału), gdzie uległa Amerykance Venus Williams. W 2001 zakończyła sezon w czołowej pięćdziesiątce na świecie, po awansie do półfinału w Szanghaju (nr 47 w listopadzie 2001). W 2002 przyczyniła się walnie do awansu Australii do Grupy Światowej Pucharu Federacji, wygrywając w meczu z Holandią oba single i debel (występuje w reprezentacji od 1998).
W 2003 wygrała pierwszy turniej w cyklu WTA Tour; w finale w Auckland pokonała Amy Frazier. Wygrywając trzy pojedynki singlowe przyczyniła się do awansu zespołu australijskiego do finału mikstowego Pucharu Hopmana (partnerował jej Lleyton Hewitt). Awansowała ponadto do dwóch finałów - w Sarasocie przegrała z Myskiną, w Budapeszcie z Serną.
Najlepszy sezon w karierze Molik to rok 2004; po raz pierwszy dotarła do IV rundy w Wielkim Szlemie (w Australian Open), w maju grała w finale turnieju w Wiedniu (przegrała ze Smashnovą-Pistolesi), wystąpiła w finałach wielkoszlemowych na Wimbledonie (w parze z rodakiem Woodbridgem ulegli w konkurencji miksta rodzeństwu z Zimbabwe Carze i Wayne'owi Blackom, nie wykorzystując kilku piłek meczowych) i US Open (ponownie w parze z Woodbridge'm, ulegli parze Bob Bryan/Wiera Zwonariowa 3:6, 4:6), wygrała turnieje w Sztokholmie, Zurychu i Luksemburgu. Odniosła także pierwsze zwycięstwo turniejowe w deblu, w parze z Serną triumfowała na kortach trawiastych w Eastbourne, w parze z Schett w hali w Sztokholmie. W listopadzie 2004 została sklasyfikowana na pozycji nr 13 na świecie (nr 12 w rankingu sezonu 2004 Race to the Championships).
Do sukcesów w 2004 należy jeszcze doliczyć niespodziewany brązowy medal w grze pojedynczej na olimpiadzie w Atenach; w turnieju olimpijskim wyeliminowała m.in. Japonkę Sugiyamę, uległa w półfinale Francuzce Mauresmo, ale w pojedynku o brąz pokonała Rosjankę Myskinę. Wzięła tym samym rewanż na Rosjance, która pokonała Molik w I rundzie French Open 2004, w drodze do swojego pierwszego triumfu wielkoszlemowego.
Alicia Molik udanie rozpoczęła także kolejny sezon. W styczniu 2005 wygrała turniej w Sydney, pokonując w finale rodaczkę Samanthę Stosur oraz dotarła po raz pierwszy w karierze do ćwierćfinału wielkoszlemowego na Australian Open. Wyeliminowała m.in. Amerykankę Venus Williams, przegrała dramatyczny mecz z liderką rankingu światowego Lindsay Davenport 4:6, 6:4, 7:9. W deblu sięgnęła po pierwszy triumf w Wielkim Szlemie, wygrywając mistrzostwa Australii w parze z Rosjanką Swietłaną Kuzniecową.
Z powodu infekcji ucha środkowego, powodującej zaburzenia równowagi i ostrości widzenia, z którą Molik boryka się od kwietnia 2005 zmusiła ją do zawieszenia występów na korcie do maja 2006, kiedy to wystąpiła w turnieju wielkiego szlema Rolanda Garrosa. Dotarła do rundy trzeciej, gdzie przegrała z Marią Szarapową.
W 2007 roku zwyciężyła w Roland Garros w parze z Włoszką Marą Santangelo, pokonując w finale debla kobiet parę Katarina Srebotnik/Ai Sugiyama.
Następnie dotarła do półfinału debla i finału miksta na kortach Wimbledonu. Występowała tam w parach kolejno z: Marą Santangelo i Jonasem Björkmanem.
Podczas turnieju Generali Ladies Linz 2007 dwukrotnie pokonała Polkę Agnieszkę Radwańską, pierwszą rakietę Polski. Najpierw w pierwszej rundzie gry pojedynczej 6:4, 3:6, 6:1 (w drugiej rundzie przegrała 4:6, 4:6 z późniejszą finalistką Patty Schnyder), a później w ćwierćfinale debla w parze z Włoszką Marą Santangelo Australijka wygrała walkowerem (polska tenisistka grała razem z Chinką Peng Shuai).
| |||||
