| Alojzy Kaczmarczyk | |
 podpułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia | 31 maja 1896 Paczółtowice |
| Data i miejsce śmierci | 13 listopada 1947 Kraków |
| Przebieg służby | |
| Główne wojny i bitwy | wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  | |
Alojzy Kaczmarczyk (ur. 31 maja 1896 roku w Paczółtowicach – zm. 13 listopada 1947 w roku w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Od 1913 roku był członkiem Związku Strzeleckiego. Był żołnierzem IV batalionu I Brygady, a następnie 5 Pułku Piechoty Legionów. W czasie kryzysu przysięgowego opuścił koszary. W 1919 roku mianowany podporucznikiem i przydzielony do batalionu zapasowego 5 Pułku Piechoty Legionów. W jego składzie odbył kampanię lat 1919-1920, za którą został kilkukrotnie odznaczony. W lutym 1923 roku został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty i na własną prośbę zwolniony do rezerwy. Posiadał przydział mobilizacyjny do 85 Pułku Piechoty w Nowej Wilejce.
Pracę zawodową podjął w Banku Polskim w Wilnie. W 1928 roku został naczelnikiem jednego z wydziałów urzędu wojewódzkiego w Wilnie, potem był starostą białostockim, wołkowyskim i suwalskim, a następnie wicewojewodą stanisławowskim i nowogródzkim. W 1937 roku został starostą puławskim. W 1939 roku został przez okupantów niemieckich aresztowany i osadzony na zamku lubelskim. Zwolniony w styczniu 1940 roku, wyjechał do Krakowa, gdzie podjął pracę jako księgowy sklepu.
W 1940 roku rozpoczął działalność konspiracyjną, otrzymując stopień majora. W latach 1940-1943 był szefem administracji zastępczej dla okręgu ZWZ-AK Kraków, co odpowiadało funkcji wojewody. W 1943 roku został awansowany do stopnia podpułkownika i objął stanowisko szefa wydziału wojskowego Okręgu Kraków Armii Krajowej. W lecie 1944 roku przebywał w Warszawie, po upadku powstania jako cywil został wywieziony do Gross-Rosen, a następnie Mauthausen-Gusen, gdzie był więziony do końca wojny. W 1945 roku został członkiem WiN. We wrześniu 1946 roku został aresztowany. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 10 września 1947 (sygn. akt Sr 978/47) został skazany na łączną karę śmierci, utratę praw publicznych, obywatelskich i honorowych na zawsze oraz na przepadek mienia. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok wykonano 13 listopada 1947 roku w więzieniu przy ul. Montelupich przez rozstrzelanie. Ciała nie wydano rodzinie i pochowano w nieznanym miejscu. Wyrok skazujący został unieważniony postanowieniem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 17 stycznia 1992 roku.
Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (krzyż nr 6586), Krzyżem Walecznych i Krzyżem I Brygady. Jego postać upamiętniono tablicą w holu budynku starostwa powiatowego w Puławach (odsłoniętą w 2007 roku).
Był żonaty z Olimpią Siemaszko, miał z nią jedną córkę Zofię (po mężu Andrzejewską).
