Andrej Michniewicz biał. Андрэй Міхневіч (ur. 12 lipca 1976 w Bobrujsku) – białoruski lekkoatleta specjalizujący się w pchnięciu kulą.
Medalista igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata i czempionatu Starego Kontynentu. Dwukrotnie był halowym wicemistrzem świata. Wielokrotnie stawał na podium mistrzostw Białorusi oraz reprezentował kraj w pucharze Europy i zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych. Kulomiot jest aktualnym rekordzistą Białorusi tak w hali jak i na stadionie. Od 2007 roku jego żoną jest białoruska lekkoatletka Natalla Michniewicz.
W dużej międzynarodowej imprezie Michniewicz zadebiutował w 1995 kiedy to nie awansował do finału mistrzostw Europy juniorów[1]. Na początku kolejnego sezonu bez powodzenia startował w halowym czempionacie Starego Kontynentu. W 1997 był szósty na mistrzostwach Starego Kontynentu do lat 23, a w 1998 nie udało mu się przebrnąć eliminacji podczas halowych mistrzostw Europy oraz czempionatu na stadionie. Pierwszy raz do finału zawodów rangi globalnej awansował w 1999 zajmując ósme miejsce w halowym czempionacie globu – kilka miesięcy później na eliminacjach zakończył swój pierwszy w karierze start w mistrzostwach świata. Na początku 2000 bez sukcesów startował w halowych mistrzostwach Starego Kontynentu, a we wrześniu uplasował się na dziewiątym miejscu w igrzyskach olimpijskich. W 2001 zajął dziesiąte miejsce w mistrzostwach świata jednak kilka dni po tych zawodach został przyłapany na stosowaniu niedozwolonego dopingu, a Michniewicz został zdyskwalifikowany na okres dwóch lat od 7 sierpnia 2001 do 6 sierpnia 2003[2]. Nieco ponad dwa tygodnie po zakończeniu okresu kary Białorusin wygrał w Paryżu mistrzostwa świata (startując w tych zawodach mimo sprzeciwu ze strony opinii publicznej[2]) , a tuż po nich tryumfował na uniwersjadzie w Taegu. W kolejnym sezonie był szósty na halowych mistrzostwach świata, a podczas rozegranego w historycznej Olimpii konkursu na igrzyskach olimpijskich zajął piątą pozycję. Ponownie szósty był na mistrzostwach świata, które w 2005 odbyły się w Helsinkach. Sezon 2006 rozpoczął od halowego wicemistrzostwa świata, a latem został wicemistrzem Europy przegrywając złoto z Niemcem Ralfem Bartelsem zaledwie o dwa centymetry. Po zajęciu piątego miejsca w halowych mistrzostwach Europy w 2007 latem zdobył brązowy medal mistrzostw świata. Tuż za podium – na czwartym miejscu – zakończył udział w halowym czempionacie świata. Zdobywca brązowego medalu olimpijskiego w Pekinie (2008). W 2009 był siódmy na mistrzostwach świata. Zimą 2010 zdobył w Katarze drugi w karierze srebrny krążek halowych mistrzostw świata. 31 lipca 2010 na stadionie w Barcelonie pokonując o ledwie jeden centymetr Tomasza Majewskiego zdobył pierwszy w karierze tytuł mistrza Europy[3][4]. Na koniec sezonu 2010 zajął trzecią pozycję w zawodach o puchar interkontynentalny[5]. W 2011 zdobył drugi w karierze brązowy medal mistrzostw świata[6].
Rekordy życiowe: stadion – 22,10 (11 sierpnia 2011, Mińsk); hala – 21,81 (12 lutego 2010, Mohylew), rezultaty te są aktualnymi rekordami Białorusi.
[edytuj] Osiągnięcia
| Rok | Impreza | Miejsce | Lokata | Wynik |
|---|
| 1995 | Mistrzostwa Europy juniorów |  Nyíregyháza | el. – 13. miejsce | 15,54 |
| 1996 | Halowe mistrzostwa Europy |  Sztokholm | el. – 20. miejsce | 17,57 |
| 1997 | Młodzieżowe mistrzostwa Europy |  Turku | 6. miejsce | 18,72 |
| 1998 | Halowe mistrzostwa Europy |  Walencja | el. – 16. miejsce | 18,54 |
| 1998 | I liga pucharu Europy | Malmö | 2. miejsce | 19,29 |
| 1998 | Mistrzostwa Europy | Budapeszt | el. – . miejsce | 18,88 |
| 1999 | Halowe mistrzostwa świata |  Maebashi | 8. miejsce | 19,44 |
| 1999 | I liga pucharu Europy | Lahti | 2. miejsce | 18,83 |
| 1999 | Mistrzostwa świata | Sewilla | el. – 24. miejsce | 18,93 |
| 2000 | Halowe mistrzostwa Europy |  Gandawa | el. – 12. miejsce | 19,08 |
| 2000 | Igrzyska olimpijskie |  Sydney | 9. miejsce | 19,48 |
| 2001 | Mistrzostwa świata |  Edmonton | 10. miejsce | 20,42 |
| 2003 | Mistrzostwa świata |  Paryż |  1. miejsce | 21,69 |
| 2003 | Uniwersjada |  Taegu |  1. miejsce | 20,76 |
| 2003 | Światowy finał lekkoatletyczny IAAF |  Monako | 3. miejsce | 20,51 |
| 2004 | Halowe mistrzostwa świata | Budapeszt | 6. miejsce | 20,50 |
| 2004 | Igrzyska olimpijskie |  Ateny | 5. miejsce | 20,60 |
| 2004 | Światowy finał lekkoatletyczny IAAF | Monako | 7. miejsce | 19,47 |
| 2005 | Mistrzostwa świata | Helsinki | 6. miejsce | 20,74 |
| 2005 | Światowy finał lekkoatletyczny IAAF | Monako | 7. miejsce | 19,71 |
| 2006 | Halowe mistrzostwa świata |  Moskwa |  2. miejsce | 21,37 |
| 2006 | Zimowy puchar Europy w rzutach |  Tel Awiw-Jafa | 1. miejsce | 20,35 |
| 2006 | Mistrzostwa Europy | Göteborg |  2. miejsce | 21,11 |
| 2007 | Halowe mistrzostwa Europy |  Birmingham | 5. miejsce | 20,12 |
| 2007 | Mistrzostwa świata | Osaka |  3. miejsce | 21,27 |
| 2007 | Światowy finał lekkoatletyczny IAAF |  Stuttgart | 3. miejsce | 20,88 |
| 2008 | Halowe mistrzostwa świata | Walencja | 4. miejsce | 20,82 |
| 2008 | Igrzyska olimpijskie |  Pekin |  3. miejsce | 21,05 |
| 2009 | Mistrzostwa świata | Berlin | 7. miejsce | 20,74 |
| 2009 | Światowy finał lekkoatletyczny IAAF | Saloniki | 6. miejsce | 20,48 |
| 2010 | Halowe mistrzostwa świata |  Ad-Dauha | 2. miejsce | 21,68 |
| 2010 | Zimowy puchar Europy w rzutach | Arles | 1. miejsce | 21,04 |
| 2010 | Mistrzostwa Europy | Barcelona |  1. miejsce | 21,01 |
| 2010 | Puchar interkontynentalny |  Split | 3. miejsce | 20,68 |
| 2011 | Superliga drużynowych mistrzostw Europy | Sztokholm | 3. miejsce | 20,40 |
| 2011 | Mistrzostwa świata | Taegu | 3. miejsce | 21,40 |
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
[edytuj] Linki zewnętrzne
