| Andrzej Ananicz | |
| Data i miejsce urodzenia | 21 marca 1951 Warszawa |
| Szef Agencji Wywiadu (p.o.) | |
| Okres urzędowania | od 5 marca 2008 do 7 czerwca 2008 |
| Poprzednik | Zbigniew Nowek |
| Następca | Maciej Hunia (p.o.) |
| Szef Agencji Wywiadu | |
| Okres urzędowania | od 11 sierpnia 2004 do 24 listopada 2005 |
| Poprzednik | Andrzej Derlatka (p.o.) |
| Następca | Zbigniew Nowek |
| Ambasador RP w Turcji | |
| Okres urzędowania | od 2001 do 2004 |
| Poprzednik | Mirosław Pałasz |
| Następca | Grzegorz Michalski |
| Odznaczenia | |
 | |
Andrzej Ananicz (ur. 21 marca 1951 w Warszawie) – polski urzędnik państwowy, nauczyciel akademicki, dyplomata, szef Agencji Wywiadu w latach 2004–2005 oraz pełniący jego obowiązki w 2008, dyrektor Akademii Dyplomatycznej PISM, były główny doradca premiera Donalda Tuska.
Spis treści |
W 1974 ukończył studia w zakresie turkologii na Wydziale Filologii Obcych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 uzyskał stopień naukowy doktora nauk filologicznych ze specjalnością w zakresie iranistyki[1].
W 1974 został pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego, początkowo jako asystent, następnie jako adiunkt. Pracował w Katedrze Językoznawstwa Ogólnego i Bałtystyki Wydziału Polonistyki tej uczelni, następnie został naukowcem na Wydziale Orientalistycznym[1].
W 1981 wraz z innymi pracownikami naukowymi oraz studentami UW (m.in. Jerzym Targalskim, Wojciechem Maziarskim i Janem Malickim) brał udział w zakładaniu czasopisma „Obóz” poświęconego problematyce krajów Europy Środkowej i Wschodniej, pierwszego w krajach socjalistycznych zajmującego się tą tematyką. Uczestniczył w redagowaniu pisma, które w latach 1981–1989 ukazywało się poza zasięgiem cenzury. W redakcji „Obozu” pracował do 1991.
W 1990 wraz z Janem Malickim i Tadeuszem Majdą zainicjował w ramach Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego działalność Seminarium Problemów Narodowościowych Związku Radzieckiego i Europy Środkowej (przekształconego w Studium Europy Wschodniej).
W latach 1982–1983 wykładał filologię i literaturę słowiańską oraz filologię polską na Uniwersytecie Indiana w Bloomington (USA). W 1990 był stypendystą Uniwersytetu Oksfordzkiego.
W 1991 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Był kolejno wicedyrektorem Departamentu Europy (1991–1992), dyrektorem Departamentu Europy (1992), podsekretarzem stanu (1992–1994). Pełnił funkcję przewodniczącego zespołu negocjacyjnego w sprawie polsko-rosyjskiego traktatu o przyjaznej i dobrosąsiedzkiej współpracy z 1992.
W latach 1994–1995 pracował w Kancelarii Prezydenta, zajmując kolejno stanowiska podsekretarza stanu, zastępcy szefa Kancelarii ds. międzynarodowych, sekretarza stanu oraz współprzewodniczącego Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy. Według Józefa Oleksego w 1995 był on jednym z trzech kandydatów prezydenta Lecha Wałęsy na stanowisko ministra spraw zagranicznych w jego rządzie. Premier zdecydował się jednak na nominację Władysława Bartoszewskiego[2].
Do pracy w MSZ powrócił w 1997, gdy objął stanowisko sekretarza stanu w tym resorcie, które zajmował do 2001. Pełnił również funkcje wiceprzewodniczącego zespołu negocjacyjnego w sprawie negocjacji o członkostwo Polski w Unii Europejskiej (1998–2001) oraz przewodniczącego zespołu do spraw monitorowania sytuacji w związku z atakami terrorystycznymi w USA z 11 września 2001.
Od października 2001 do sierpnia 2004 sprawował urząd ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej w Turcji. Od 11 sierpnia 2004 do 24 listopada 2005 był szefem Agencji Wywiadu z nominacji premiera Marka Belki. 5 marca 2008 premier Donald Tusk powierzył mu pełnienie obowiązków szefa tej agencji mimo sprzeciwu prezydenta Lecha Kaczyńskiego. 7 czerwca 2008 prestał wykonywać swoje obowiązki. Od 13 marca 2008 do 7 czerwca 2008 pełnił funkcję Głównego Doradcy w Gabinecie Politycznym Prezesa Rady Ministrów. 20 września 2008 powołany na stanowisko dyrektora Akademii Dyplomatycznej Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.
W latach 1980–1991 był członkiem NSZZ „Solidarność”. Od 1996 do 2000 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Fundacji „Instytut Lecha Wałęsy”. W latach 1996–1997 wchodził w skład Rady Polityki Zagranicznej. W latach 1998-2000 członek Rady Polskiej Fundacji Transformacji Rynkowej „Wiedzieć Jak”. Należy do założycieli Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego (1994). Jest także członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego.
| |||||||||||||||||||||||||
