| Andrzej Aumiller | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 czerwca 1947 Trzcianka |
| Minister budownictwa | |
| Przynależność polityczna | Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej |
| Okres urzędowania | od 3 listopada 2006 do 13 sierpnia 2007 |
| Poprzednik | Antoni Jaszczak |
| Następca | Mirosław Barszcz |
| Poseł IV kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Unia Pracy (członek Samoobrony RP) |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 18 października 2005 |
| Odznaczenia | |
   | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Andrzej Kordian Aumiller (ur. 25 czerwca 1947 w Trzciance) – polski polityk, inżynier, ogrodnik, deweloper, poseł na Sejm X, II i IV kadencji, minister budownictwa w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.
Spis treści |
W 1971 ukończył studia na Wydziale Ogrodniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, gdzie uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera.
W latach 1972–1992 i 1997–2001 pracował w Kombinacie Państwowe Gospodarstwo Ogrodnicze w Naramowicach. Zajmował tam stanowiska: stażysty, kierownika Zakładu Szklarniowego, a następnie dyrektora. W latach 1997–2001 pełnił funkcję prezesa spółki Zakłady Ogrodnicze "Naramowice".
Był wiceprezesem zarządu głównego i prezesem oddziału wojewódzkiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa oraz komisarzem Krajowych Wystaw Ogrodniczych w Poznaniu. Pełni funkcję prezesa Wielkopolskiej Korporacji Technicznej. Jest też członkiem Rady Federacji Stowarzyszeń Naukowo Technicznych NOT[1]. Należy również do Stowarzyszenia im. Eugeniusza Kwiatkowskiego, Stowarzyszenia Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918–1919 oraz Polskiego Związku Działkowców.
Od 2005 do 2006 i od 2008 pracuje jako dyrektor ds. rozwoju w poznańskim biurze firmy deweloperskiej Echo Investment[2].
Do 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z ramienia której w 1989 został posłem na Sejm kontraktowy[3]. W 1990 przystąpił do Polskiej Unii Socjaldemokratycznej i zasiadał we władzach krajowych tej partii. W 1992 był wśród założycieli Unii Pracy. Objął w niej funkcję członka rady krajowej i przewodniczącego rady wojewódzkiej. Z listy tej partii po raz drugi sprawował mandat poselski w Sejmie II kadencji w latach 1993–1997. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję.
Po raz trzeci został posłem z okręgu poznańskiego w 2001 jako kandydat koalicji SLD-UP. W parlamencie zasiadał m.in. w Komisji Skarbu Państwa, był też zastępcą przewodniczącego Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz przewodniczącym podkomisji ds. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W lipcu 2004 został wiceprzewodniczącym, a w kwietniu 2005 przewodniczącym sejmowej komisji śledczej powołanej do zbadania tzw. "afery Orlenu"[4]. Od 2004 do 2005 pełnił funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego UP[5]. W lipcu 2005 odszedł z Unii Pracy i został członkiem Samoobrony RP[6] (nie wstąpił do klubu parlamentarnego tego ugrupowania). W wyborach parlamentarnych w 2005 nie uzyskał mandatu (otrzymał 10 389 głosów[7]). Rok później bez powodzenia kandydował na urząd prezydenta i radnego Poznania.
3 listopada 2006 został powołany na stanowisko ministra budownictwa w rządzie Jarosława Kaczyńskiego z rekomendacji Samoobrony RP[8]. Zajmował to stanowisko do 13 sierpnia 2007[9]. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z okręgu konińskiego (otrzymał 2378 głosów)[10].
W 2008 wszedł w skład władz wojewódzkich Samoobrony RP w Wielkopolsce. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegał się o mandat deputowanego z listy tej partii z okręgu wielkopolskiego – otrzymał 4921 głosów[11]. We wrześniu 2010 wystąpił z Samoobrony RP i w wyborach samorządowych w tym samym roku z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej bez powodzenia kandydował na radnego sejmiku wielkopolskiego[12]. Później wstąpił do Krajowej Partii Emerytów i Rencistów i jako jej przedstawiciel w wyborach parlamentarnych w 2011 znalazł się na liście kandydatów SLD do Sejmu w okręgu poznańskim[13]. W wyborach tych nie uzyskał mandatu, otrzymując 1163 głosy[14].
W 1999, za wybitne zasługi w pracy zawodowej na rzecz rozwoju ogrodnictwa oraz działalność społeczną, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[15]. Otrzymał również m.in. Brązowy i Złoty Krzyż Zasługi oraz medal "Ad Perpetuam Rei Memoriam".
Od 1954 mieszka w Poznaniu. Jest żonaty, ma dwoje dzieci. Działa w założonej z własnej inicjatywy w grudniu 2005 Fundacji "Ostoja"[16].
| ||||||||||
| |||||||||||||
