| Andrzej Kraszewski | |
| Data i miejsce urodzenia | 27 czerwca 1948 Gdynia |
| Minister środowiska | |
| Przynależność polityczna | bezpartyjny (z rekomendacji PO) |
| Okres urzędowania | od 2 lutego 2010 do 18 listopada 2011 |
| Poprzednik | Maciej Nowicki |
| Następca | Marcin Korolec |
Andrzej Kazimierz Kraszewski (ur. 27 czerwca 1948 w Gdyni) – polski naukowiec, wykładowca akademicki, doktor habilitowany, profesor Politechniki Warszawskiej. W latach 2010–2011 minister środowiska w pierwszym rządzie Donalda Tuska. Syn Kazimierza Kraszewskiego.
Spis treści |
Absolwent VII LO im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Studia ukończył na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej w 1983, przedstawiając pracę pt. Własności eksploatacyjne modeli matematycznych jakości wody w rzekach. W 2000 na tej samej uczelni uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie inżynierii środowiska, w specjalności ochrona zasobów wodnych. Zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Warszawskiej, pracuje na Wydziale Inżynierii Środowiska, gdzie do 1 lutego 2010 pełnił funkcję kierownika Zakładu Informatyki i Badań Jakości Środowiska[1].
Jest specjalistą w zakresie oddziaływania przedsięwzięć infrastrukturalnych na środowisko. Prowadził badania poświęcone metodologii ocen oddziaływania na środowisko, oddziaływania transportu na środowisko i roli konfliktu w podejmowaniu decyzji. Zajmował się również analizą ryzyka, teorią identyfikacji modeli matematycznych systemów środowiska, budową modeli prognostycznych, informatyką środowiska i systemami informacji o środowisku.
Jest autorem licznych prac naukowych, głównie z zakresu oddziaływania zanieczyszczeń środowiska na ekosystemy i na zdrowie człowieka. Opublikował monografię Identyfikacja systemów jakości wody w rzekach, jest autorem modeli matematycznych dotąd używanych do zarządzania ochroną środowiska wodnego. Publikował na temat oddziaływania transportu na środowisko, a zwłaszcza na zdrowie człowieka[1][2]. Autor 62 artykułów, referatów i raportów, 3 monografii, 5 wdrożonych opracowań w przemyśle i w administracji publicznej.
Pełnił funkcje doradcy Ministra Środowiska, eksperta sejmowej Komisji Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa i wiceprzewodniczącego Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ ds. ocen oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym. Był przewodniczącym Krajowej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko oraz społecznym doradcą pełnomocnika rządu ds. polskiej energetyki jądrowej. Powołano go w skład rady nadzorczej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej[3]. Był ekspertem Polskiej Izby Ekologii i rzeczoznawcą w zakresie ocen oddziaływania na środowisko[4]. Pełnił funkcję mediatora m.in. w konfliktach dotyczących składowisk odpadów i lokalizacji obwodnic. Był moderatorem tzw. okrągłego stołu w sprawie obwodnicy Augustowa (Dolina Rospudy) i Warszawskiego Okrągłego Stołu Odpadowego.
2 lutego 2010 został powołany na stanowisko ministra środowiska w pierwszym rządzie Donalda Tuska w miejsce Macieja Nowickiego, którego odwołano poprzedniego dnia[5]. Stanowisko to zajmował do 18 listopada 2011.
| ||||||||||
| |||||||