Anna Antonina Rydlówna - (ur. 30 października 1884 r. w Krakowie, zm. 6 marca 1969 r. w Krakowie) - polska pielęgniarka, pedagog i działaczka społeczna. Córka okulisty Lucjana Rydla i siostra poety Lucjana Rydla[1]. Stanisław Wyspiański w Weselu przedstawił ją jako Haneczkę.
Była współzałożycielką Szkoły Zawodowych Pielęgniarek Pań Ekonomek w Krakowie (absolwentka pierwszego kursu tejże szkoły). Następnie została nauczycielką a potem dyrektorką Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie.
Ukończyła kurs dla kobiet im. Adriana Branickiego (1901-1902) i Szkołę Gospodarstwa Domowego w Kuźnicach, obecnie dzielnicy Zakopanego (1904). W 1909 r. rozpoczęła działalność społeczną w Stowarzyszeniu Pań Ekonomek im. św. Wincentego a Paulo. Była współorganizatorką ambulatorium chirurgicznego dla ubogich i chorych działającym przy stowarzyszeniu. Brała udział w utworzeniu sali operacyjnej przy ulicy św. Filipa 15 w Krakowie. Dzięki jej pomocy powstał także szpital, a w 1911 r. Szkoła Pielęgniarek Zawodowych Stowarzyszenia Ekonomek, na której ukończyła wraz z innymi współzałożycielkami pierwszy kurs (1913). W szkole tej Rydlówna była instruktorką klasową i szpitalną oraz kierowniczką internatu.
Podczas I wojny światowej Anna Rydlówna zajmował się szkoleniem pielęgniarek na potrzeby wojskowe. Pełniła również funkcję pielęgniarki przełożonej w jednym z krakowskich szpitali wojskowych oraz wojskowej stacji opatrunkowo-wypoczynkowej znajdującej się na dworcu kolejowym w Krakowie. Była jedną z współorganizatorek szpitali epidemicznych tzw. Książęco-Biskupiego Komitetu (KBK), które powstawały w celu walki z epidemiami.
Następnie Rydlówna przeprowadziła się z Krakowa na prowincję gdzie pełniła funkcję przełożonej pielęgniarek w szpitalu dla chorych na dur brzuszny i czerwonkę.
Po zamknięciu Szkoły Zawodowej Pielęgniarek jej źródłem utrzymania była prywatna praktyka pielęgniarska (1921-1924). W 1924 r. Fundacja Rockefellera złożyła jej propozycję rocznego stypendium. Zwrócono się również do niej z propozycją pracy w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek. W latach 1924-1925 odbyła szkolenia w Londynie, Filadelfii, Nowym Jorku i Toronto. W latach 1925-1939 pracowała w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek najpierw jako nauczycielka, następnie jako zastępca dyrektora a od 1930 r. jako dyrektorka.
W 1934 r. Fundacja Rockefellera ponownie przyznała jej stypendium dzięki któremu poznała jak pracują pielęgniarki psychiatryczne i dietetyczne w Budapeszcie, Wiedniu, Lyonie, Brukseli, Oslo i Helsinkach.
Po wybuchu II wojny światowej zawieszono działalność Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek jednak niektóre uczennice i pracownice placówki zamieszkały w budynku szkoły i pracowały w krakowskich szpitalach. Gdy Niemcy zajęli budynek, Anna Rydlówna wraz i innymi mieszkankami, musiała opuścić go.
W marcu 1945 r. Rydlówna powołała szkołę pielęgniarsko-położniczą. 1 stycznia 1950 r. Ministerstwo Zdrowia przejęło średnie szkoły medyczne. Anny Rydlówny nie zaangażowano w żadnej z nich. Przyznano jej emeryturę.
Mimo otrzymanego świadczenia podjęła ona pracę w Centralnej Wojewódzkiej Przychodni Wenerologiczno-Dermatologicznej (od 1 marca 1950 r. do 1 grudnia 1961 r.). Pracowała tam najpierw w centralnej kartotece, a potem w pracowni bakteriologicznej. Kolejnym jej stanowiskiem było objęcie funkcji przełożonej pielęgniarek. 1 grudnia 1961 r. przestała być aktywna zawodowo.
W 1946 r. została uhonorowana przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża Medalem Florence Nightingale. Jednak medal zatrzymały polskie władze i został on jej przekazany dopiero w 1967 r.[2]
