| Anthony Quinn | |||||||||
 Anthony Quinn (1988) | |||||||||
| Prawdziwe imię i nazwisko | Antonio Rudolfo Oaxaca Quinn | ||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 21 kwietnia 1915 Chihuahua | ||||||||
| Data i miejsce śmierci | 3 czerwca 2001 Boston, stan Massachusetts | ||||||||
| |||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons | |||||||||
 Anthony Quinn w Wikicytatach | |||||||||
Anthony Quinn, właśc. Antonio Rudolfo Oaxaca Quinn (ur. 21 kwietnia 1915 w Chihuahua w Meksyku, zm. 3 czerwca 2001 w Bostonie w USA) – aktor amerykański pochodzenia meksykańsko-irlandzkiego, malarz i rzeźbiarz.
Spis treści |
Urodził się w Meksyku w Chihuahua. Jego matka (Manuela "Nellie" Oaxaca) była Indianką pochodzącą z Azteków, ojciec Francisco był mieszańcem meksykańsko-irlandzkim. Po rewolucji Pancho Villi rodzina wyemigrowała do USA. Nim Anthony związał swoje życie z aktorstwem, pracował między innymi jako rzeźnik, zatrudniał się przy uboju zwierząt, był również bokserem, a jako mały chłopiec - pucybutem i gazeciarzem. Do Hollywood trafił w 1936 roku, a drogę do kariery otwarło mu małżeństwo z córką reżysera Cecila B. De Mille'a. Wylansowali go jednak twórcy europejscy - Federico Fellini rolą Zampano w La stradzie i Michael Cacoyannis rolą tytułową w Greku Zorbie. To właśnie z tą druga rolą, brawurowo zagraną, jest dziś Quinn najczęściej kojarzony. Przyniosła mu ona międzynarodową sławę. Często zresztą wcielał się w postaci Greków i Romów. Skarżył się nawet, że dla producentów jest dyżurnym "Indianinem" Hollywood. Największe swoje kreacje stworzył w filmach: Krew na piasku, La strada, Dzwonnik z Notre Dame, Działa Navarony, Lawrence z Arabii, Dzieci Sancheza, Lew pustyni, Stary człowiek i morze. Chociaż najbardziej znany jest z ról ludzi twardych i bezkompromisowych, potrafił również - w takich filmach jak 25. Godzina, Trzewiki rybaka, Stradivarius - kreować nacechowane głębokim humanizmem postacie ludzi wrażliwych, z trudem radzących sobie z brutalnością otaczającego ich świata. Wielkim fanem Anthony'ego był reżyser David Lean. Ostatni film z udziałem Quinna, Słodka zemsta (ang. Avenging Angelo) wszedł na ekrany już po śmierci aktora. Zmarł w Bostonie w wyniku komplikacji oddechowych związanych z rakiem krtani.
Dwukrotnie był nominowany do Oscara za role pierwszoplanowe w filmach Dziki jak wiatr (1957; reż. George Cukor) oraz Grek Zorba (1964; reż. Michael Cacoyannis). Jednak nagrody zdobył za role drugoplanowe w filamch: Viva Zapata! (1952; reż. Elia Kazan) i Pasja życia (1956; reż. Vincente Minnelli). 5 razy był nominowany do nagrody Złotego Globu.
Był trzykrotnie żonaty:
Miał również dwóch nieślubnych synów ze związku z Friedel Dunbar: Seana i Alexandra. Ojciec w sumie dwanaściorga dzieci - ostatnie z nich urodziło się, gdy aktor przekroczył już osiemdziesiątkę.
Rząd Grecki podarował Anthonemu Quinnowi zatokę na wyspie Rodos w podziękowaniu za rolę w filmie "Działa Navarony", czym przyczynił się do promocji wyspy. Zatokę nazwano imieniem i nazwiskiem aktora. Późniejszy, demokratyczny rząd unieważnił tą decyzję, jednak nazwa zatoki przetrwała do dziś. Zamykająca cypel skała zatoki została wykorzystana w filmie "Działa Navarony", to w jej wnętrzu mieściły się działa.
