| Antoni Dydycz | ||
 | ||
| ||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1938 Serpelice | |
| biskup diecezjalny drohiczyński | ||
| Okres sprawowania | od 1994 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Inkardynacja | kapucyni | |
| Śluby zakonne | 26 sierpnia 1961 | |
| Prezbiterat | 29 czerwca 1963 | |
| Nominacja biskupia | 20 czerwca 1994 | |
| Sakra biskupia | 10 lipca 1994 | |
| Odznaczenia | ||
 | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons | ||
 Antoni Dydycz w Wikicytatach | ||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 10 lipca 1994 |
| Konsekrator | Józef Kowalczyk |
| Współkonsekratorzy | Stanisław Szymecki Francesco Gioia |
Antoni Dydycz, imię zakonne Pacyfik (ur. 24 sierpnia 1938 w Serpelicach) – polski biskup rzymskokatolicki, kapucyn, doktor historii, biskup diecezjalny drohiczyński od 1994.
Spis treści |
Pochodzi z rodziny rolniczej. Syn Michała i Janiny. Ukończył Gimnazjum Biskupie im. św. Stanisława Kostki w Lublinie. W latach 1957–1963 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Kapucynów w Łomży. 26 sierpnia 1961 złożył wieczyste śluby zakonne w Nowym Mieście nad Pilicą, a 29 czerwca 1963 przyjął w Łomży z rąk biskupa Czesława Falkowskiego święcenia kapłańskie.
W 1963 został katechetą w Lublinie, jednocześnie uzupełniał studia w dziedzinie socjologii na KUL. W 1994 obronił doktorat na Wydziale Historii UMK w Toruniu. Niezależnie od pracy katechetycznej i duszpasterskiej w środowisku akademickim pełnił wysokie funkcje we władzach zakonnych. W latach 1976–1982 był przełożonym Warszawskiej Prowincji Kapucynów, a w latach 1982–1994 generalnym definitorem zakonu w Rzymie. Z ramienia kierownictwa zakonu kapucynów zajmował się życiem zakonnym w krajach socjalistycznych oraz pełnił funkcję delegata zakonu ds. sanktuarium w Loreto. W 1991 wziął udział w specjalnej sesji dla Kościoła europejskiego Światowego Synodu Biskupów w Watykanie.
20 czerwca 1994 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji drohiczyńskiej. Sakrę biskupią przyjął 10 lipca 1994 w Drohiczynie z rąk nuncjusza apostolskiego w Polsce arcybiskupa Józefa Kowalczyka. 20 czerwca 1996 zwrócił się do papieża Jana Pawła II z prośbą o koronację obrazu Matki Bożej Miedzeńskiej. W ramach Konferencji Episkopatu Polski był przewodniczącym Komisji KEP ds. Trzeźwości.
Ogłosił ponad 150 artykułów i publikacji, m.in.:
Jest zwolennikiem Radia Maryja. Wielokrotnie wypowiadał pozytywne opinie na temat tego radia i związanych z nim projektów oraz instytucji, często uczestniczy w spotkaniach Rodziny Radia Maryja organizowanych w wielu parafiach na terenie całej Polski i poza jej granicami.
Wstawiał się za radiem i związanymi z nim instytucjami u najwyższych przedstawicieli Kościoła katolickiego, m.in. u kard. Andrzeja Marii Deskura, pierwszego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu.
Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 30 kwietnia 2008 „w uznaniu wybitnych zasług dla Kościoła w Polsce i za działalność społeczną na rzecz polskich rodzin” został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1], którym udekorowano go 3 maja tego roku podczas uroczystości w Pałacu Prezydenckim z okazji Narodowego Święta 3 Maja[2].
W 2002 został odznaczony Medalem Polonia Mater Nostra Est.
18 września 2010 został uhonorowany na Jasnej Górze statuetką „Sursum Corda” za promowanie tygodnika katolickiego „Niedziela”[3].
| ||||||||
