| Antoni Julian Nowowiejski | |
| arcybiskup tytularny Silyum | |
| Kraj działania | Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 11 lutego 1858 Lubienia |
| Data i miejsce śmierci | 28 maja 1941 Działdowo |
| biskup diecezjalny płocki | |
| Okres sprawowania | 1908–1941 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Prezbiterat | 10 lipca 1881 |
| Nominacja biskupia | 12 czerwca 1908 |
| Sakra biskupia | 6 grudnia 1908 |
| Odznaczenia | |
| Błogosławiony | |
| Antoni Julian Nowowiejski | |
| biskup, męczennik | |
| Data urodzenia | 11 lutego 1858 Lubienia |
| Data śmierci | 28 maja 1941 Działdowo |
| Kościół / wyznanie | rzymskokatolicki |
| Data beatyfikacji | 13 czerwca 1999 Warszawa przez Jana Pawła II |
| Wspomnienie | 12 czerwca |
| Szczególne miejsca kultu | diecezja płocka |
Antoni Julian Nowowiejski (ur. 11 lutego 1858 w Lubieni, zm. 28 maja 1941 w Działdowie) – polski biskup rzymskokatolicki, historyk, biskup diecezjalny płocki w latach 1908–1941, arcybiskup ad personam od 1930, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Spis treści |
Studiował w Płocku i Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 10 lipca 1881 z rąk biskupa Aleksandra Gintowta-Dziewałtowskiego. Był profesorem i rektorem Seminarium Duchownego w Płocku, otrzymał godność kanonika płockiego, pełnił funkcję wikariusza generalnego diecezji.
12 czerwca 1908 został mianowany biskupem diecezjalnym płockim. 6 grudnia otrzymał sakrę biskupią w Petersburgu z rąk arcybiskupa Apolinarego Wnukowskiego, a ingres do katedry w Płocku odbył 10 stycznia 1909. Od 1918 do 1919 był pierwszym w historii sekretarzem generalnym Episkopatu Polski. W listopadzie 1930 został promowany przez papieża Piusa XI na arcybiskupa ad personam ze stolicą tytularną Silyum.
Jako zwierzchnik diecezji płockiej dokonał reformy administracyjnej, wiele uwagi poświęcał szkolnictwu katolickiemu (powołał do życia m.in. Niższe Seminarium Duchowne Diecezji Płockiej), w okresie I wojny światowej angażował się w działalność charytatywną. Dwukrotnie przeprowadził synod diecezjalny (1927, 1938) i zainicjował diecezjalną Akcję Katolicką.
Był autorem prac z zakresu historii, liturgii, komparatystyki kościelnej. Zajmował się m.in. dziejami Płocka. Ogłosił publikację Wykład liturgii Kościoła katolickiego.
W 1940 został aresztowany przez Niemców, był internowany w Słupnie k. Płocka, następnie więziony w piwnicy budynku obecnego ratusza w Płocku, a później w hitlerowskim obozie koncentracyjnym Soldau (KL) w Działdowie, gdzie zginął. Przypuszcza się, ze śmierć męczeńską poniósł 28 maja 1941. Nie ustalono miejsca jego pochowania.
W 1930 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[1].
Uniwersytet Warszawski nadał mu tytuł doctora honoris causa[2].
13 czerwca 1999 w Warszawie Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w grupie 108 błogosławionych męczenników.
Decyzją biskupa diecezjalnego płockiego Piotra Libery rok 2008 był obchodzony jako rok bł. abp. Antoniego Juliana Nowowiejskiego.
Imieniem arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego został nazwany Zespół Szkół Usług i Przedsiębiorczości w Płocku[3].
| Poprzednik Apolinary Wnukowski | Biskup diecezjalny płocki 1908–1941 | Następca Tadeusz Paweł Zakrzewski |
| |||||||||||