| Antoni Kazimierz Ostrowski | ||
| prymas Polski i Litwy | ||
 | ||
| ||
| Kraj działania |  Rzeczpospolita Obojga Narodów | |
| Data i miejsce urodzenia | 31 marca 1713 Ostrów | |
| Data śmierci | 26 sierpnia 1784 | |
| arcybiskup gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1777 - 1784 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 1736[1] | |
| Nominacja biskupia | 9 kwietnia 1753[1] | |
| Sakra biskupia | 2 czerwca 1753 | |
| Odznaczenia | ||
  | ||
Antoni Kazimierz Ostrowski herbu Grzymała, (ur. 31 marca 1713[1] w Ostrowie, zm. 26 sierpnia 1784[2]) – arcybiskup gnieźnieński, a wcześniej biskup włocławski (1763-1776). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1736 roku. Był bardzo ruchliwy i czynny w swej służbie i szybko stał się zaufanym biskupów krakowskich: Jana Aleksandra Lipskiego i Andrzeja Stanisława Załuskiego.
Sakrę biskupią otrzymał 2 czerwca 1753 zostając biskupem inflanckim, a następnie kujawskim. Dnia 2 października 1758 został biskupem koadiutorem Włocławka.[3] Biskupem ordynariuszem został 17 września 1763.[4]
W 1764 roku podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego.[5] Za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego był powolnym narzędziem Rosji. 23 października 1767 wszedł w skład delegacji Sejmu, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej[6]. Na Sejmie Rozbiorowym (1773—1775) odegrał haniebną rolę jako prezes delegacji, traktującej z mocarstwami ościennymi. W rzeczywistości pobierał stałą pensję z ambasady rosyjskiej w wysokości 1 500 złp w złocie.
23 czerwca 1777 został arcybiskupem gnieźnieńskim[2] i sprawował ten urząd aż do śmierci. Rozwijał na tym stanowisku energiczną działalność, stworzył sufraganię łowicką, odrestaurował pałac warszawski, podniósł gospodarkę w dobrach arcybiskupich, wybudował kilka kościołów, równocześnie występował w życiu politycznemu na sejmach i w Radzie Nieustającej.
Jeden z dwóch kartuszy z jego herbem wisi w kościele pw. Świętego Ignacego Loyoli w Gdańsku na Starych Szkotach. W tym kościele był konsekratorem.
W 1758 odznaczony Orderem Orła Białego, kawaler Orderu Świętego Stanisława [7]
| Poprzednik Józef Dominik Puzyna |  | Biskup inflancko-piltyński 1753 – 1763 | | Następca Jan Stefan Giedroyć |
| Poprzednik Antoni Dembowski | | Biskup kujawski 1763 – 1776 | | Następca Józef Ignacy Rybiński |
| Poprzednik Gabriel Podoski |  | Prymas Polski i Litwy 1777 - 1784 | | Następca Michał Poniatowski |
