Leki przeciwzakrzepowe, antykoagulanty – grupa leków spowalniających, utrudniających lub uniemożliwiających krzepnięcie krwi. Stosuje się je w profilaktyce zakrzepic różnego pochodzenia oraz w leczeniu istniejących zakrzepów w żyłach o powolnym przepływie krwi[1]. Leki te są mało skuteczne w leczeniu i profilaktyce zakrzepów w tętnicach, które zwykle składają się głównie z czopów płytek krwi z niewielką zawartością fibryny[1].
Spis treści |
Pod względem budowy chemicznej antagonistów witaminy K można podzielić na:
Ich działanie polega na blokowaniu enzymu, odpowiedzialnego za regenerację (a tym samym działanie) witaminy K.
Rezultatem działania leków z grupy antagonistów witaminy K jest dezaktywacja witaminy K.
Wskazania do stosowania antagonistów witaminy K:
Antagoniści witaminy K nie są lekami z wyboru w zakrzepicy tętnic mózgowych ani niedrożności tętnic - w tych schorzeniach skuteczniejsze są leki przeciwpłytkowe, na przykład aspiryna[1].
Pełna skuteczność leku obserwowana jest z reguły po 2-3 dniach[1]. Jeśli pacjent wymaga natychmiastowego działania przeciwzakrzepowego powinno się zastosować drobnocząsteczkowe heparyny, a nie leki doustne[1]. U pacjentów nie wymagających natychmiastowego działania można stopniowo zwiększać dawkę leków doustnych[1].
Dawkę leku dobiera się na podstawie szybkości krzepnięcia krwi danego pacjenta, który ocenia się przez pomiar czasu protrombinowego[1]
Zobacz też:Warfaryna
Leki blokujące bezpośrednio działanie jednego z czynników krzepnięcia krwi - trombiny. Ich efektywność nie jest uzależniona od obecności w osoczu innych czynników, np. antytrombiny. Działanie polega na tworzeniu z trombiną trwałych kompleksów.
W lecznictwie stosuje się syntetyczne pochodne hirudyny, która jest naturalnym, nieodwracalnym inhibitorem trombiny.
Przykładem leków z tej grupy jest dezyrudyna.
| ||||||||||||||||||||
