Antymonit

Właściwości chemiczne i fizyczne

Inne nazwy

błyszcz antymonu, błyszcz antymonowy, stibnit

Skład chemiczny

Sb₂S₃ – siarczek antymonu

Twardość w skali Mohsa

Przełam

muszlowy (w jednym kierunku bardzo dobrą, a w dwu pozostałych – niewyraźną)

Układ krystalograficzny

rombowy

Gęstość minerału

4,63 g/cm³

Właściwości optyczne

Barwa

ołowianoszara, stalowoszara niekiedy z odcieniem niebieskawym bądź czerwonawym (rzadziej)

Rysa

szara do niemal czarnej

Połysk

metaliczny

Dodatkowe dane

Multimedia w Wikimedia Commons

Antymonit – bardzo pospolity minerał z grupy siarczków.

Nazwa pochodzi z gr. Anthemon – kwiat; i z późnogrec. antimonion – wykwit, nawiązując do przypominających kwiaty szczotek krystalicznych tego minerału.

[edytuj] Charakterystyka

[edytuj] Właściwości

Tworzy ponad 100 różnych form kryształów. Zazwyczaj ma postać wydłużonych słupów z charakterystycznymi zbrużdżeniami i częstymi zbliźniaczeniami. Występuje w formie skupień pręcikowych, igiełkowych, promienistych, włóknistych, ziarnistych i zbitych. Najlepiej wykształcone kryształy występują w druzach w formie szczotek. Ich długość dochodzi do kilkudziesięciu cm. Jest miękki, giętki, nieprzezroczysty. Często pokryty niebieskawymi, czerwonawymi lub żółtawymi nalotami.

[edytuj] Występowanie

Powstaje w warunkach hydrotermalnych. Występuje w żyłach kwarcowych oraz w osadach niektórych gorących źródeł mineralnych.

Miejsca występowania:

Na świecie: Chiny – Jiangxi, Yunnan, Guangdong, Japonia – Sikoku, Algieria – Konstantyna, Boliwia, RPA, Borneo – Bau, Sarawak, Ukraina – Nikitovka, Niemcy – Wolfsberg, Braunsdorf, Słowacja, Rumunia – Capnik, Baia Sprie, Chiusbaia, Włochy – Gosseto, Francja, USA – Kalifornia, Meksyk.

W Polsce: spotykany jest na Dolnym Śląsku. Został stwierdzony w Złotym Stoku (Góry Złote), Boguszynie, Radzinowicach, Bystrzycy Górnej oraz Miedziance.

[edytuj] Zastosowanie

Główna ruda antymonu,
Związek ten jest stosowany do produkcji różnych stopów,
w przemyśle gumowym, tekstylnym, szklarskim, ceramicznym, w medycynie,
bywa używany do wyrobu kosmetyków, farb, i sztucznych ogni.
Jest minerałem bardzo cenionym przez kolekcjonerów oraz stanowi ozdobę wielu zbiorów muzealnych.

Najwspanialsze okazy (do 60 cm długości) pochodzą z Japonii. Są tam używane do wyrobu ozdób, podstawek pod doniczki, niskich płotków wokół ogrodów.

Już w starożytności wyrabiano z niego kosmetyki, jako medykament służył do leczenia oczu. Wykorzystywano go jako środek przeczyszczający i wymiotny.

[edytuj] Bibliografia

G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii, Wiedza i życie 1992 r.
W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski; Wyd. Antykwa 1998 r.
Jerzy Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów; Videograf II 2003 r.