| Aragonit | |||
| |||
 | |||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | CaCO3 (węglan wapnia)[1], czasem występują domieszki węglanów: Pb, Sr, Zn | ||
| Twardość w skali Mohsa | 3,5–4 | ||
| Przełam | muszlowy, kruchy | ||
| Łupliwość | wyraźna w jednym kierunku | ||
| Układ krystalograficzny | układ rombowy[1] | ||
| Gęstość minerału | 2,947 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | bezbarwny, biały, szary, żółty, zielony, niebieskozielony, lawendowy, czerwony, brązowy | ||
| Rysa | bez barwy | ||
| Połysk | szklisty, żywiczny | ||
| Dodatkowe dane | |||
 Multimedia w Wikimedia Commons | |||
Aragonit – minerał z gromady węglanów, polimorficzna odmiana węglanu wapnia. Perły i masa perłowa muszli mięczaków zawiera 90% aragonitu[1].
Jego nazwa wiąże się z miejscem występowania – Molina de Aragon (Hiszpania).
Spis treści |
Zazwyczaj tworzy kryształy tabliczkowe, słupkowe, igiełkowe. Często występują zbliźniaczenia (czasami wielokrotne). Występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, pręcikowych, promienistych, groniastych, naciekowych. Czasami tworzy wykwity (kwiat żelaza). Jest kruchy, przezroczysty. Często zawiera domieszki: ołowiu (tarnowicyt), cynku (nicholsonit), strontu i pierwiastków ziem rzadkich. Reaguje z kwasem solnym. Jest izomorficzny z witerytem, stroncjanitem, cerusytem. W warunkach panujących na powierzchni Ziemi przekrystalizowuje się w kalcyt i tworzy z nim paramorfozy.
Jest produktem niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych; występuje w pęcherzach pogazowych. W kawernach wapiennych i strefach utleniania złóż kruszców, w osadach gorących źródeł (składnik grochowców).
Miejsca występowania:
