| Arantxa Sanchez-Vicario |
 |
| Państwo |  Hiszpania |
| Miejsce zamieszkania | Barcelona |
| Data i miejsce urodzenia | 18 grudnia 1971
Barcelona |
| Wzrost | 169 cm |
| Masa ciała | 56 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1985 |
| Zakończenie kariery | 2000 |
| Gra pojedyncza |
| Wygrane turnieje | 29 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (6 lutego 1995) |
| Australian Open | F (1994, 1995) |
| Roland Garros | W (1989, 1994, 1998) |
| Wimbledon | F (1995, 1996) |
| US Open | W (1994) |
| Gra podwójna |
| Wygrane turnieje | 69 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (19 października 1992) |
| Australian Open | W (1992, 1995, 1996) |
| Roland Garros | F (1992, 1995) |
| Wimbledon | W (1995) |
| US Open | W (1993, 1994) |
Arantxa Sánchez Vicario (ur. 18 grudnia 1971 w Barcelonie), tenisistka hiszpańska, liderka rankingu światowego w grze pojedynczej i podwójnej, zwyciężczyni 14 turniejów wielkoszlemowych (w singlu, deblu i mikście), medalistka olimpijska, zdobywczyni Pucharu Federacji.
Pochodzi z rodziny tenisowej, jej starsi bracia Emilio i Javier byli znanymi zawodnikami. Treningi tenisowe rozpoczęła jako 6-latka. Pierwsze starty w turniejach zawodowych zaliczyła w 1986, w krótkim czasie stając się czołową specjalistką gry na nawierzchni ziemnej. Już w 1987 (a także rok później) była w ćwierćfinale wielkoszlemowego French Open, ale jej zwycięstwo w tym turnieju w 1989 było wielką sensacją; pokonując w finale liderkę rankingu Niemkę Graf stała się najmłodszą w historii triumfatorką French Open (17 lat i 6 miesięcy). Wynik ten rok później poprawiła Monica Seles.
Od tego czasu ustabilizowała swoją pozycję w czołówce światowej, regularnie startowała w turniejach Masters (najlepsza szesnastka zawodniczek). Do 2002 uczestniczyła w 58 turniejach wielkoszlemowych, wygrywając cztery, w dalszych ośmiu dochodząc do finału i dziesięciu do półfinału. W każdym turnieju wielkoszlemowym była przynajmniej dwukrotnie w finale. Od lutego do czerwca 1995 przez 12 tygodni pozostawała na czele rankingu tenisistek w grze pojedynczej; wcześniej objęła też prowadzenie na liście deblistek i była tym samym pierwszą zawodniczką od czasu Martiny Navrátilovej (1987), która prowadziła jednocześnie w obu klasyfikacjach.
W 1997 wypadła z czołowej dziesiątki rankingu i wydawało się, że jej kariera zmierza ku końcowi; udało się jej jednak dość niespodziewanie wygrać jeszcze raz wielkoszlemowy French Open, po finałowym zwycięstwie nad Seles w 1998. Była w półfinałach French Open także w 1999 i 2000; w 2001 wygrała ostatnie turnieje w karierze w singlu, a wraz z końcem sezonu 2002 zdecydowała się zakończyć karierę zawodniczą. Emeryturę ograniczyła jednak jedynie do singla, w deblu startowała jeszcze przez kolejne dwa lata, a nawet reprezentowała Hiszpanię (chociaż bez powodzenia) na swoich piątych igrzyskach olimpijskich w Atenach.
Do jej ulubionych turniejów bez wątpienia należy zaliczyć French Open. Na kortach im. Rolanda Garrosa triumfowała trzykrotnie, również trzy razy przegrywała dopiero w finale; zaliczyła ponadto cztery półfinały i trzy ćwierćfinały, w latach 1987-2002 nie opuściła ani jednej edycji tego turnieju. Z mniejszym szczęściem grała na Wimbledonie; nie udało się jej odnieść końcowego sukcesu, w 1995 i 1996 przegrywała w finałach z Graf, za pierwszym razem dość pechowo – 5:7 w trzecim secie, po długim, granym około 20 minut, jedenastym gemie (na 6:5 dla Graf).
W 1993 była w finale Masters, przegrywając w czterech setach z Graf. Z mniejszych turniejów, w których odnosiła sukcesy, warto wymienić Otwarte Mistrzostwa Kanady. W finałach tego turnieju (rozgrywanego na przemian w Toronto i Montrealu) pokonywała liderki rankingu tenisistek – w 1992 Seles, w 1994 Graf. Ponadto w 1996 i 1998 przegrywała dopiero w finałach.
Szczyt kariery Sánchez Vicario przypadł na czas dominacji w tenisie Steffi Graf i Moniki Seles. W odróżnieniu od swoich rywalek nie dysponowała potężnymi uderzeniami, opierając grę raczej na skutecznej obronie i przebijaniu na drugą stronę kortu niekończącej się liczby piłek. Odniosła w ciągu kariery ponad 700 zwycięstw meczowych, jej zarobki na korcie osiągnęły kwotę niemal 17 milionów dolarów, co dawało jej (w lipcu 2005) piąte miejsce w historii.
Jeszcze większe sukcesy Sánchez Vicario odnosiła w mniej popularnej grze podwójnej. W latach 1986-2004 wygrała 69 turniejów, w tym sześć wielkoszlemowych. Największe sukcesy odnosiła w parze z Czeszkami Janą Novotną i Heleną Sukovą. W 1992 (z Sukovą) i 1995 (z Novotną) triumfowała w deblowym turnieju Masters, cztery razy była w finale. Gra mieszana przyniosła jej cztery triumfy wielkoszlemowe (w tym dwa z Australijczykiem Toddem Woodbridgem).
Przez całą karierę chętnie występowała jako reprezentantka Hiszpanii. Jest jedną z rekordzistek Pucharu Federacji, wystąpiła w 59 meczach reprezentacyjnych, odnosząc 72 zwycięstwa. Reprezentowała kraj przez 15 sezonów, przyczyniając się do pięciu końcowych triumfów Hiszpanii (1991, 1993, 1994, 1995, 1998). Międzynarodowa Federacja Tenisowa i Międzynarodowa Tenisowa Galeria Sławy nagrodziły ją specjalną nagrodą za postawę w Pucharze (Award of Excellence) w 2001 (wspólnie z rodaczką Martínez). Sánchez Vicario występowała również w mikstowym Pucharze Hopmana (wygrane Hiszpanii w 1990 i 2002). Jest rekordzistką Hiszpanii pod względem liczby zdobytych medali olimpijskich; w pięciu startach (Seul 1988, Barcelona 1992, Atlanta 1996, Sydney 2000 i Ateny 2004) zdobyła cztery medale – w grze pojedynczej brąz w 1992 i srebro w 1996, w grze podwójnej srebro w 1992 i brąz w 1996 (w parze z Conchitą Martínez).
Jest autorką podręcznika dla młodych tenisistów The Young Tennis Player: A Young Enthusiast's Guide to Tennis (1996). W ciągu wieloletniej kariery zdobyła wiele nagród sportowych, a w 1998 została uhonorowana prestiżową Nagrodą Księcia Asturii. W 1994 Międzynarodowa Federacja Tenisowa przyznała jej tytuł mistrzyni świata (w tenisie tytuł ten jest przyznawany, a nie zdobywany w konkretnych zawodach). W 2001 weszła w skład Hiszpańskiego Komitetu Olimpijskiego.
W 2007 została uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. W 2001 roku wzięła ślub z dziennikarzem sportowym, Joanem Gironą, ale małżeństwo szybko zakończyło się rozwodem. 12 września 2008 poślubiła biznesmena Jose Santacanę. Na przełomie lutego i marca 2009 urodziła pierwsze dziecko, córkę Arantxę.
[edytuj] Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej
[edytuj] Wygrane (4)
[edytuj] Przegrane (8)
| Rok | Turniej | Zwyciężczyni | Wynik |
| 1991 | French Open |  Monica Seles | 6:3, 6:4 |
| 1992 | US Open | Monica Seles | 6:3, 6:3 |
| 1994 | Australian Open |  Steffi Graf | 6:0, 6:2 |
| 1995 | Australian Open (2) |  Mary Pierce | 6:3, 6:2 |
| 1995 | French Open (2) | Steffi Graf | 7:5, 4:6, 6:0 |
| 1995 | Wimbledon | Steffi Graf | 4:6, 6:1, 7:5 |
| 1996 | French Open (3) | Steffi Graf | 6:3, 6:7, 10:8 |
| 1996 | Wimbledon (2) | Steffi Graf | 6:3, 7:5 |
[edytuj] Finały wielkoszlemowe w grze podwójnej
[edytuj] Wygrane (6)
[edytuj] Przegrane (5)
[edytuj] Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej
[edytuj] Wygrane (4)
[edytuj] Przegrane (4)
[edytuj] Wygrane turnieje WTA
[edytuj] gra pojedyncza (29)
- 1988 Belgian Open
- 1989 French Open, Barcelona
- 1990 Barcelona, Newport
- 1991 Waszyngton
- 1992 Miami, Canadian Open
- 1993 Miami, Amelia Island, Barcelona, Hamburg
- 1994 French Open, US Open, Amelia Island, Barcelona, Hamburg, Canadian Open, Tokio (Nichirei), Oakland
- 1995 Barcelona, Berlin
- 1996 Hilton Head, Hamburg
- 1998 French Open, Sydney
- 1999 Kair
- 2001 Porto, Madryt
[edytuj] gra podwójna (69)
- 1986 Ateny
- 1990 Hilton Head, Amelia Island, Tampa, Barcelona
- 1991 Sydney, Amelia Island, Barcelona
- 1992 Australian Open, Masters (oba z Heleną Sukovą), Miami, Sydney, Tokio (Pan Pacific), Hilton Head, Amelia Island, Barcelona, Los Angeles, Filderstadt
- 1993 US Open (z Heleną Sukovą), Barcelona, Rzym, Los Angeles, Essen
- 1994 US Open (z Janą Novotną), Delray Beach, Light'n Lively Doubles, Hilton Head, Amelia Island, Barcelona, Hamburg, San Diego, Canadian Open, Tokio (Nichirei), Oakland
- 1995 Australian Open, Wimbledon, Masters (wszystkie z Janą Novotną), Miami, Barcelona, Eastbourne
- 1996 Australian Open (z Chandą Rubin), Miami, Hilton Head, Amelia Island, Hamburg, Rzym, Madryt, Eastbourne, Canadian Open
- 1997 Sydney, Miami, Madryt, San Diego, Filderstadt, Zurych, Moskwa
- 1999 Kair, Hamburg, Los Angeles
- 2000 Berlin, Lipsk
- 2001 Miami
- 2002 Ad-Dauha, Amelia Island, Sopot, Helsinki, New Haven, Tokio (Princess Cup)
- 2004 Palermo
[edytuj] gra mieszana (4)
- 1990 French Open (z Jorgé Lozano)
- 1992 French Open (z Toddem Woodbridgem)
- 1993 Australian Open (z Toddem Woodbridgem)
- 2000 US Open (z Jaredem Palmerem)
[edytuj] Linki zewnętrzne
| Triumfatorki US Open w grze pojedynczej (XX wiek) |
|---|
| |
|
| Triumfatorki US Open w grze podwójnej (XX wiek) |
|---|
| |
|
Hiszpania
brąz
srebro
Steffi Graf
Mary Pierce
Monica Seles
Monica Seles
Helena Suková
Amanda Coetzer
Inés Gorrochategui
Katerina Maleewa
Natasza Zwieriewa
Daniela Hantuchová
Anna Kurnikowa
Martina Hingis
Jorgé Lozano
Nicole Provis
Danie Visser
Manon Bollegraf
