| Ordance QF 6 pounder Mk IV | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Rodzaj | armata przeciwpancerna |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 57 x 441 mm R |
| Długość lufy | 2665 mm 2392 (części gwintowanej) |
| Prędkość pocz. pocisku | 914 m/s (amunicja APDS) |
| Masa | 1112-1145 kg |
| Kąt ostrzału | od -5° do +15° (w pionie) 90° (w poziomie) |
| Obsługa | 6 osób |
Armata sześciofuntowa (ang. Royal Ordnance Quick Firing 6-pounder 7 cwt) to brytyjskie działo przeciwpancerne kalibru 57 mm z okresu II wojny światowej zaprojektowane jako następca armaty dwufuntowej. Po raz pierwszy użyte bojowo w Afryce Północnej w kwietniu 1942.
Istniały także inne wersje tej armaty, okrętowa - QF 6-pdr 10 cwt oraz przeciwlotnicza - QF 6-pdr 6 cwt. Oznaczenie "cwt" to angielska miara wagi wynosząca 112 funtów i w przypadku tej armaty określała ciężar lufy.
Prace projektowe rozpoczęto w 1938 i sama armata była gotowa już w 1940, ale laweta do niej została zaprojektowana dopiero w 1941. Nowe działo było zdecydowanie lepsze od swojego poprzednika, miało znacznie lepszą przebijalność pancerza (z odległości 1000 m pomiędzy 60, a 140 mm w zależności od amunicji), a co najważniejsze była do niego dostępna amunicja burząca przez co mogło być używane nie tylko jako armata przeciwpancerna, lecz także jako działo piechoty.
W tym samym czasie kiedy powstała armata sześciofuntowa, standardowym działem przeciwpancernym w armii amerykańskiej była armata 37 mm M1 która podobnie jak poprzednik QF 6-pounder w 1940 była już konstrukcją przestarzałą. Amerykanie zdecydowali się więc rozpocząć produkcję armaty brytyjskiej na licencji jako 57 mm M1, wersja amerykańska była praktycznie identyczna w brytyjską, różniła się tylko nieco dłuższą lufą w porównaniu z wersją brytyjską.
Odmiana czołgowa tej armaty używana była między innymi przez czołg piechoty Valentine VIII, IX, X, czołg Churchill III i IV, czołg szybki Crusader III oraz Centaur Mk 1 oraz niektóre czołgi Cromwell.
| |||||||||||||||||
