| Ashley Cole | ||
 | ||
| Imię i nazwisko | Ashley Cole | |
| Data i miejsce urodzenia | 20 grudnia 1980 Londyn, Anglia | |
| Pozycja | lewy obrońca | |
| Wzrost | 176 cm[1] | |
| Masa ciała | 66 kg[1] | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Chelsea | |
| Numer | 3 | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1999–2006 2000 2006– | Arsenal → Crystal Palace (wyp.) Chelsea | 156 (8) 14 (1) 181 (6) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2000 2001– |  Anglia U-21 Anglia | 4 (1) 93 (0) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 20 maja 2012. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 20 maja 2012. | ||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | ||
Ashley Cole (ur. 20 grudnia 1980 w Londynie) – angielski piłkarz grający na pozycji lewego obrońcy w Chelsea.
Spis treści |
Wychowanek Arsenalu, w którego barwach zadebiutował 30 listopada 1999 w meczu Pucharu Ligi Angielskiej z Middlesbrough, zmieniając pod koniec spotkania Raya Parloura. Od 25 lutego do 8 maja 2000 roku wypożyczony był do Crystal Palace, gdzie regularnie występował w podstawowym składzie (rozegrał 14 meczów i strzelił jednego gola – zdobył bramkę w spotkaniu z Blackburn, przyczyniając się do zwycięstwa 2:1).
9 września 2000 roku w meczu z Bradford City strzelił swojego pierwszego gola w Premier League, zapewniając Arsenalowi remis 1:1[2]. 25 października zadebiutował w europejskich pucharach, grając w wygranym 4:2 spotkaniu ze Spartą Praga[3]. W sezonie 2000/2001 zaczął regularnie występować w barwach londyńskiego klubu, zastępując na lewej obronie Brazylijczyka Sylvinho[1].
Wraz z Arsenalem dwukrotnie został mistrzem Anglii (2002, 2004), trzykrotnie zdobył Puchar Anglii (2002, 2003, 2005 – w serii rzutów karnych finałowego meczu z Manchesterem United zdobył gola[4]) oraz dwukrotnie wywalczył Tarczę Wspólnoty (2002, 2004). Ponadto w sezonie 2005/2006 dotarł z londyńskim klubem do finału Ligi Mistrzów – wystąpił w nim przez pełne 90 minut, natomiast jego drużyna przegrała 1:2 z FC Barceloną[5].
31 sierpnia 2006 roku (ostatni dzień letniego okresu transferowego) po długich negocjacjach podpisał pięcioletni kontrakt z Chelsea. Cena transferu wyniosła 5 milionów funtów, do Arsenalu przeszedł także obrońca William Gallas[6]. W nowym zespole zadebiutował 9 września w wygranym 2:1 meczu z Charltonem, natomiast pierwszego gola strzelił 1 marca 2008 w spotkaniu z West Ham United. W Chelsea szybko wywalczył miejsce w pierwszym składzie i stał się podstawowym lewym obrońcą londyńskiego klubu, zastępując na tej pozycji Waynea Bridgea[1].
Wraz z Chelsea został mistrzem Anglii (2010), czterokrotnie zdobył puchar Anglii (2007, 2009, 2010, 2012), raz wywalczył Puchar Ligi Angielskiej (2007) oraz raz sięgnął po Tarczę Wspólnoty (2009). W sezonie 2007/2008 dotarł z londyńskim klubem do finału Ligi Mistrzów (Chelsea przegrała w nim z Manchesterem United) – wystąpił w nim w podstawowym składzie, a w serii rzutów karnych strzelił gola[7]. Cztery lata później (2012) wraz ze swoim zespołem wygrał rozgrywki Ligi Mistrzów – w finałowym meczu z Bayernem Monachium ponownie zagrał w podstawowym składzie i w serii rzutów karnych zdobył bramkę[8].
W 1999 roku wraz z reprezentacją Anglii do lat 20 brał udział w mistrzostwach świata w Nigerii. W turnieju tym wystąpił przez pełne 90 minut w dwóch meczach, natomiast Anglicy odpadli w fazie grupowej[9]. 31 sierpnia 2000 zadebiutował w kadrze U-21 w spotkaniu z Gruzją. Łącznie rozegrał w niej cztery spotkania i strzelił jednego gola[10].
28 marca 2001 roku w meczu z Albanią po raz pierwszy zagrał w seniorskiej reprezentacji Anglii[10]. W 2002 wziął udział w mistrzostwach świata w Korei i Japonii, gdzie był podstawowym zawodnikiem kadry narodowej i wraz z nią dotarł do ćwierćfinału[9]. Dwa lata później wystąpił w mistrzostwach Europy w Portugalii – w serii rzutów karnych przegranego ćwierćfinałowego spotkania z gospodarzami turnieju strzelił gola[11]. Ponadto został wybrany do drużyny gwiazd mistrzostw[12].
Uczestniczył również w mistrzostwach świata w 2006 i 2010 roku. W turnieju w Niemczech (2006) rozegrał pięć spotkań, a wraz z reprezentacją dotarł ponownie do ćwierćfinału. Cztery lata później w Republice Południowej Afryki wystąpił w czterech spotkaniach[9].
Stan na koniec sezonu 2011/2012[13]
| Klub | Sezon | Liga | Puchar Anglii | Puchar Ligi | Europa | Inne[14] | Razem | ||||||
| Mecze | Gole | Mecze | Gole | Mecze | Gole | Mecze | Gole | Mecze | Gole | Mecze | Gole | ||
| Arsenal | 1999/00 | 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 |
| Crystal Palace (wyp.) | 1999/00 | 14 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 14 | 1 |
| Arsenal | 2000/01 | 17 | 3 | 6 | 0 | 1 | 0 | 9 | 0 | 0 | 0 | 33 | 3 |
| 2001/02 | 29 | 2 | 4 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | 0 | 0 | 40 | 2 | |
| 2002/03 | 31 | 1 | 3 | 0 | 0 | 0 | 9 | 0 | 1 | 0 | 44 | 1 | |
| 2003/04 | 32 | 0 | 4 | 0 | 1 | 0 | 9 | 1 | 1 | 0 | 47 | 1 | |
| 2004/05 | 35 | 2 | 3 | 0 | 0 | 0 | 8 | 0 | 1 | 0 | 47 | 2 | |
| 2005/06 | 11 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 1 | 0 | 15 | 0 | |
| Razem | 156 | 8 | 20 | 0 | 3 | 0 | 45 | 1 | 4 | 0 | 228 | 9 | |
| Chelsea | 2006/07 | 23 | 0 | 5 | 0 | 3 | 0 | 9 | 0 | 0 | 0 | 40 | 0 |
| 2007/08 | 27 | 1 | 1 | 0 | 2 | 0 | 10 | 0 | 1 | 0 | 41 | 1 | |
| 2008/09 | 34 | 1 | 7 | 0 | 0 | 0 | 8 | 0 | 0 | 0 | 49 | 1 | |
| 2009/10 | 27 | 4 | 2 | 0 | 1 | 0 | 4 | 0 | 1 | 0 | 35 | 4 | |
| 2010/11 | 38 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | 1 | 0 | 48 | 0 | |
| 2011/12 | 32 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | 12 | 0 | 0 | 0 | 48 | 0 | |
| Razem | 181 | 6 | 21 | 0 | 6 | 0 | 50 | 0 | 3 | 0 | 261 | 6 | |
| Łącznie w karierze | 351 | 15 | 41 | 0 | 9 | 0 | 95 | 1 | 7 | 0 | 503 | 16 | |
| |||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
