W tym artykule opisano środki komunikacji dostępne w magicznym świecie Harry'ego Pottera. Oprócz nich używano też "mugolskich" środków lokomocji – aut, samolotów czy pociągów.
Spis treści |
Teleportacja to nagłe zniknięcie (deportacja) i pojawienie się (aportacja) w innym miejscu. W świecie Harry'ego Pottera odległość, na którą można się teleportować jest ograniczona – w VII tomie nawet Lord Voldemort nie mógł przekroczyć tego ograniczenia (aby móc się teleportować do dworu Malfoyów musiał zbliżyć się na pewną odległość do niego). Istnieje też teleportacja łączna – gdy ktoś się teleportuje, druga osoba musi tylko ją trzymać. Teleportacja łączna była trzykrotnie używana w Księciu Półkrwi, gdy Harry się teleportował z Dumbledore'em z Privet Drive do domu Horacego Slughorna i z domu Slughorna do Nory oraz ze skały nad morzem do Hogwartu, oraz w Insygniach Śmierci, gdy Harry, Ron i Hermiona zmieniali miejsce pobytu i gdy Yaxley teleportował się z Hermioną na Grimmauld Place 12. W przypadku teleportacji łącznej druga osoba nie musi znać technik teleportacji. Nie można stwierdzić dokąd dana osoba się teleportowała chyba że się daną osobę chwyci (dochodzi wtedy do teleportacji łącznej).
Nauka teleportacji jest wykładana w szóstej klasie, uczy tego specjalny instruktor, który przyjeżdża do Hogwartu. Na imię ma Wilkie Twycross i jest ministerialnym instruktorem teleportacji. Wpaja uczniom zasadę Ce-Wu-En czyli Cel-Wola-Namysł (przez złośliwych nazywany Cewnikiem albo Celnie Walniętym Namolcem).
W niektórych lokacjach, jak na przykład w zamku Hogwart, nie ma możliwości teleportowania ze względu na czary ochronne. Ministerstwo Magii może kontrolować teleportację w wybranych przez siebie miejscach jak na przykład dom przy Privet Drive w VII tomie.
Aby podróżować Siecią Fiuu, trzeba mieć dwie rzeczy: odpowiedni kominek (będący w sieci – kominki mugoli nie są w sieci - chyba, że zostaną podłączone do niej przez Ministerstwo Magii) i proszek Fiuu. Zasada działania jest prosta: należy wejść do kominka; wyraźnie wypowiedzieć nazwę miejsca, gdzie chce się polecieć i w tej samej chwili wrzucić proszek Fiuu na palenisko (pojawią się wtedy szmaragdowozielone płomienie). Sieć Fiuu po raz pierwszy została pokazana w II tomie (Harry Potter i Komnata Tajemnic), gdy Weasleyowie i Harry lecą na Pokątną (wtedy Harry przez przypadek poleciał na Ulicę Śmiertelnego Nokturnu z powodu niewyraźnego (do ust naleciało mu popiołu) podania celu podróży). Harry stwierdził wtedy, że nie jest to przyjemny sposób podróżowania.
Można też teleportować samą głowę, tak by tylko głowa pokazała się w kominku, co ma swoje zalety - trudniej jest zauważyć taką osobę (używane przez Syriusza w IV i V tomie, Harry Potter i Czara Ognia oraz Harry Potter i Zakon Feniksa). Nie można wtedy jednak wyjść z kominka. W V tomie kominki w Hogwarcie (z wyjątkiem znajdującego się w gabinecie Dolores Umbridge) są kontrolowane przez Ministerstwo Magii.
Jest to jakiś przedmiot (np. stary but, czajnik), który zamienia się w świstoklik za pomocą zaklęcia Portus. Jeśli jest on umieszczany na dłuższy czas w miejscu, do którego mają dostęp mugole musi to być przedmiot niewzbudzający zainteresowania. W przeciwnym razie przypadkowa osoba mogłaby przenieść się razem z nim. Aby utworzyć świstoklik należy uzyskać na niego licencję - inaczej będzie on nielegalny. O danej godzinie leci on w dane miejsce, i każdy, kto będzie go wtedy dotykał, poleci razem z nim.
Świstoklika używano w Czarze Ognia, by się przenieść na kemping w pobliżu stadionu Mistrzostw Świata w Quidditchu i cmentarz, gdzie odrodził się Voldemort (nieświadomie), oraz w Zakonie Feniksa, by przetransportować Harry'ego, Rona, Ginny, Freda i George'a z Hogwartu na Grimmauld Place 12. Używano go też w Harrym Potterze i Insygniach Śmierci, by przetransportować Harry'ego i Hagrida z domu Tonks do Nory.
Coraz mniej popularny środek lokomocji. Latanie na miotłach używane jest też w quidditchu. Harry i Malfoy umieli świetnie latać na miotle już na początku pierwszej klasy. Latania na miotłach w Hogwarcie uczy się już w pierwszej klasie, a przedmiotu tego uczy pani Hooch.
W świecie czarodziejów latanie możliwe było także na innych przedmiotach, np. na dywanach czy w specjalnie zaczarowanym samochodzie, ale było to zabronione przez Ministerstwo Magii.
Latanie na miotłach pojawia się w powieści na lekcjach tego przedmiotu, na meczach quidditcha, oraz podczas przetransportowywania Harry'ego z Privet Drive 4 w V i VII tomie (Zakon Feniksa oraz Insygnia Śmierci).
By lecieć na miotle, należy usiąść na jej kiju, trzymać jego końca oraz odepchnąć nogami od ziemi. Sterowanie odbywa się poprzez przechylanie kija w odpowiednią stronę. Ważne jest też odpowiednie przenoszenie ciężaru ciała.
Jest to niewidoczny dla mugoli trzypiętrowy autobus dla zagubionych czarodziejów. Aby go wywołać, należy wyciągnąć rękę z różdżką nad ulicą. W ciągu dnia w pojeździe są rozstawione krzesła, a w nocy łóżka. Klienci dostarczani są na miejsce w kolejności wejścia do autobusu. Cena zależy od odległości jaką się przejedzie. Za podróż z Little Whinging do Londynu Harry zapłacił 11 sykli. Za dodatkowe 3 sykle można było dostać gorącą czekoladę, a jeszcze za 2 butelkę wody i szczoteczkę do zębów w dowolnym kolorze. Harry jechał nim w więźniu Azkabanu od Dursleyów do baru Dziurawy Kocioł, w Zakonie Feniksa podczas powrotu z Grimmauld Place 12 do Hogwartu oraz w Księciu Półkrwi podczas jazdy z Hogwartu na ferie (w książce, w filmie podróżowano wtedy świstoklikiem). Autobus jest koloru wściekle fioletowego, jednak w polskiej wersji językowej 3. tomu jego barwa została przedstawiona jako wściekle czerwona; spowodował to błąd tłumacza. Konduktorem w Błędnym Rycerzu jest Stan Shunpike, a kierowcą Ernie Prang.
Jest to pociąg wiozący studentów pomiędzy Londynem a Hogwartem. Skład, ciągnięty przez lokomotywę parową odjeżdża ze stacji kolejowej King's Cross z niewidocznego dla mugoli peronu 9 i ¾. Prefekci szkoły jadą w osobnym przedziale zlokalizowanym z przodu pociągu. Uczniowie wysiadają z niego na stacji w Hogsmeade, skąd odbiera ich Hagrid; pierwszoklasiści płyną do szkoły łódkami, a starsi uczniowie powozami ciągniętymi przez testrale. Po pociągu chodzi kobieta z wózkiem ze słodyczami na sprzedaż.
Testrale są jedną z ras skrzydlatych koni (pegazów). Posiadają doskonały zmysł orientacji i zawsze trafiają do wyznaczonego celu; jedynym utrudnieniem dla jeźdźców może być fakt, że testrale są widoczne tylko dla osób, które widziały czyjąś śmierć.
W świecie czarodziejów można dosiadać również hipogryfów, zwierząt o głowach, przednich nogach i skrzydłach orła oraz końskiego tułowia. Hipogryfy są bardzo dumne i to one decydują, kto może się do nich zbliżyć, dlatego też oswajanie ich jest bardzo trudne.
Można też wysyłać listy przez sowy. Są różne rodzaje sów. Uczniowie Hogwartu mogą mieć własne sowy albo używać i wysyłać listy z sowiarni za pomocą sów szkolnych. W Hogsmeade znajduje się sowia poczta, z której także można wysłać list, a sowy posegregowane są według prędkości. Najmniejsze z nich dostarczają tylko przesyłki miejscowe.
W świecie czarodziejów istnieje specjalny rodzaj listów – wyjce. Są to listy, które, jeśli się ich nie otworzy chwilę po dostarczeniu, wybuchają i wykrzykują treść listu. Jeśli się je otworzy na czas nie wybuchają, lecz i tak wykrzykują treść listu, jednak nieco ciszej. Wyjce można rozpoznać po szkarłatnym kolorze koperty i lekko dymiących rogach. Wyjec pojawił się w Harrym Potterze i Komnacie Tajemnic – przysłała go Molly Weasley do Rona Weasleya, w Harrym Potterze i więźniu Azkabanu adresowany do Neville'a Longbottoma oraz w Harrym Potterze i Zakonie Feniksa adresowany do Petunii Dursley. Wyjce, tak jak inne listy od czarodziejów są wysyłane przez sowy.
W nagłych sytuacjach można wysłać mówiącego patronusa. Potrafi on szybko dostarczyć wiadomość, ale w porównaniu do sów nie nadaje się do przesyłania poufnych informacji. Mówiący patronus pojawił się w tomie siódmym (Harry Potter i Insygnia Śmierci) kiedy to ostrzeżono gości weselnych o zaatakowaniu Ministerstwa Magii. Pojawia się także w szóstym tomie, wyczarowuje go Tonks, do Hagrida, aby poinformowac go że znalazła Harry'ego oraz w tomie czwartym, użyty przez Dumbledore'a.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
