| Baburam Bhattarai | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 26 maja 1954 Belbas |
 Premier Nepalu | |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia Nepalu (Maoistowska) |
| Okres urzędowania | od 29 sierpnia 2011 |
| Poprzednik | Jhala Nath Khanal |
| Minister Finansów | |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia Nepalu (Maoistowska) |
| Okres urzędowania | od 22 sierpnia 2008 do 23 maja 2009 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Baburam Bhattarai (ur. 26 maja 1954), nepalski polityk, wiceprzewodniczący Komunistycznej Partii Nepalu (Maoistowskiej). Minister finansów w latach 2008-2009. Premier Nepalu od 29 sierpnia 2011.
Spis treści |
Baburam Bhattarai urodził się w wiosce Belbas w dystrykcie Gorkha, w rodzinie rolników z niższej klasy. Miał siostrę i dwóch braci. Uczęszczał do Amar Jyoti Janata School w Luintel w dystrykcie Gorkha[1].
Studiował w Indiach. Najpierw, w ramach międzyrządowego planu pomocowego dla Azji (tzw. Planu Colombo) na Panjab University w mieście Czandigarh, gdzie w 1977 uzyskał stopień licencjacki na kierunku architektura, a następnie w Szkole Planowania i Architektury w Nowym Delhi, gdzie uzyskał stopień magistra. W 1986 ukończył studia doktorskie z z dziedziny planowania miejskiego na Uniwersytecie Jawaharlala Nehru w Nowym Delhi[1][2][3].
Bhattarai rozpoczął działalność polityczną w czasie studiów w Indiach[3]. W 1977 założył tam Stowarzyszenie Nepalskich Studentów. Następnie został jednym z głównych działaczy Komunistycznej Partii Nepalu (Masal). W 1991, po rozpadzie tej partii, przyłączył się do Komunistycznej Partii Nepalu (Jedność Centrum) (Communist Party of Nepal (Unity Centre)). W tym samym roku partia utworzyła swoją platformę wyborczą, Zjednoczony Front Ludowy Nepalu (Samyukta Janamorcha Nepal - United People's Front Nepal), z Bhattaraiem jako swoim liderem.
W 1994 Komunistyczna Partia Nepalu (Jedność Centrum) rozpadła się na dwie grupy. Bhattarai przyłączył się do grupy o bardziej radykalnych poglądach, która później przekształciła się w Komunistyczną Partię Nepalu (Maoistowską). Bhattarai zyskał popularność w czasie wojny domowej w Nepalu (1996-2006), wyrażając publicznie niezadowolenie z polityki króla. W owym czasie był jednym z nieoficjalnych rzeczników ugrupowania, jego twarz pojawiała się najczęściej w doniesieniach prasowych na temat walk[3].
Na początku 2005 wszedł w konflikt z liderem partii, Prachandą. Oskarżył go o tworzenie wokół siebie kultu jednostki. Konsekwencją tych oskarżeń stała się degradacja w strukturach partyjnych. Jednakże już w lipcu 2005 wycofał się ze swoich poglądów i awansował w partii[4].
W wyborach do Zgromadzenia Konstytucyjnego w kwietniu 2008, uzyskał mandat w okręgu Gorkha-2 przytłaczającą ilością głosów. Zdobył ponad 46 tysięcy głosów, prawie o 40 tys. więcej niż jego rywal z Kongresu Nepalskiego[5][3].
22 sierpnia 2008 objął stanowisko ministra finansów w rządzie premiera Prachandy[6]. Zajmował je do czasu upadku rządu 23 maja 2009. Zachował dominującą pozycję w strukturach partii, jako jej wiceprzewodniczący[3].
28 sierpnia 2011 został wybrany przez Zgromadzenie Konstytucyjne na urząd premiera Nepalu. Jego wybór nastąpił po rezygnacji premiera Jhali Nath Khanala, który nie był w stanie przełamać impasu politycznego w kraju. Jego kandydatura uzyskała poparcie 340 deputowanych w 601-osobowym zgromadzeniu. Pokonał w ten sposób Ram Chandrę Poudela z Kongresu Nepalskiego, który uzyskał 235 głosów poparcia. Kandydaturę Bhattaraia, oprócz deputowanych z jego własnej partii, poparli również członkowie mniejszych partii regionalnych z południa kraju. Największe partie, Kongres Nepalski oraz Komunistyczna Partia Nepalu (Zjednoczenie Marksistowsko-Leninowskie), zapowiedziały przejście do opozycji[3][7]. 29 sierpnia 2011 został zaprzysiężony na stanowisku[8].
Premier Bhattarai jako priorytet swojego rządu ogłosił zakończenie procesu pokojowego po wojnie domowej, w tym integrację do wojska 19 tys. byłych bojowników maoistowskich, pozostających wciąż w obozach w całym kraju, a także zakończenie procesu uchwalenia nowej konstytucji[3][7]. Zapowiedział, iż jego celem będzie stworzenie szerokiego koalicyjnego rządu, a także walka z ubóstwem i bezrobociem[8].
| ||||||||||||||||||||
