Bank inwestycyjny – to bank specjalizujący się w transakcjach inwestycyjnych. Zajmuje się przede wszystkim emisją i handlem papierami wartościowymi dla swoich klientów. Może zajmować się również przejęciami oraz fuzjami.
W porównaniu do banków depozytowo-kredytowych, bank inwestycyjny:
Sygnałem do rozwoju bankowości inwestycyjnej w Stanach Zjednoczonych było wprowadzenie w 1934 r. ustawy Banking Act, zwanej także Glass-Steagall Act, która zakazywała łączenia działalności depozytowo-kredytowej z usługami bankowości inwestycyjnej. Dzięki temu system bankowy został rozdzielony na banki inwestycyjne koncentrujące się na obrocie papierami wartościowymi oraz gwarancjach emisji i doradztwie oraz na tradycyjną bankowość depozytowo-kredytową.
Podział ten występował do końca lat 80. Wówczas czynniki takie jak, wzrost fuzji i przejęć, boom na rynku obligacji hipotecznych, szybki rozwój rynków kapitałowych, krach na Wall Street z 1987 r. oraz nowa strategia największych banków niemieckich, ukazały bardzo słabe strony takiego podziału.
Ostatecznie podział usunięto w 1999 r., za pomocą ustawy Gramm-Leach-Billey Act, która zniosła obowiązywanie poprzedniej ustawy Banking Act. Od tej pory banki komercyjne i inwestycyjne konkurują ze sobą na prawie każdym polu i ww. podział już w zasadzie nie istnieje, a występują raczej wyłącznie banki uniwersalne[1].
Od końca lat 80. XX wieku można zaobserwować przejmowanie banków inwestycyjnych przez większe banki uniwersalne.
Na kontynencie europejskim podział ten nie występował w zasadzie nigdy, funkcjonują tu w większości banki uniwersalne.
