Barwienie metodą Ziehla-Neelsena

Różnicujące Ziehl-Neelsena
Bakterie gruźlicy zabarwione metodą Ziehla-Neelsena
Metoda
Zastosowanie	uwidocznienie drobnoustrojów charakteryzujących się cechą kwasooporności
Użyte odczynniki	fuksyna karbolowa,roztwór alkoholu etylowego zakwaszonego kwasem solnym, błękit metylenowy
Zabarwienie wybranych struktur
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Barwienie metodą Ziehla-Neelsena – w bakteriologii rodzaj techniki diagnostycznej służącej do odróżniania bakterii kwasoopornych i niekwasoopornych (diagnostyka gruźlicy).

[edytuj] Wykonanie

1. na utrwalony rozmaz bakterii na odtłuszczonym szkiełku podstawowym nanosimy barwnik podstawowy (stężona fuksyna karbolowa^[1]) na 15 min. W trakcie barwienia podgrzewamy preparat palnikiem (do tzw. "trzech par")
2. zlewamy barwnik. Nie spłukujemy wodą destylowaną
3. odbarwiamy preparat w 3% roztworze HCl w etanolu (kwaśny alkohol)
4. spłukujemy wodą destylowaną
5. nanosimy barwnik kontrastowy, np. błękit metylenowy na 10 min.
6. spłukujemy wodą destylowaną
7. suszymy preparat na pasku bibuły i przeprowadzamy obserwacje w mikroskopie świetlnym z zastosowaniem imersji

[edytuj] Wynik

W wyniku takiego postępowania bakterie kwasooporne przybierają kolor czerwony pochodzący od fuksyny (nie odbarwiają się one bowiem w kwaśnym alkoholu). Natomiast bakterie niekwasooporne są wrażliwe na działanie kwaśnego alkoholu, odbarwiają się w nim z fuksyny i mają kolor niebieski od błękitu metylenowego.

Metodą tą można też barwić zarodniki grzybów i przetrwalniki bakterii.

[edytuj] Zobacz też

• barwienie otoczek bakterii
• barwienie metodą Grama

Przypisy