| BeppoSAX | |
 | |
| Inne nazwy | SAX, SS23857 |
| Zaangażowani |  ASI,  NIVR |
| Indeks COSPAR | 1996-027A |
| Rakieta nośna | Atlas-Centaur |
| Miejsce startu | Centrum Lotów Kosmicznych imienia Johna F. Kennedy'ego, Stany Zjednoczone |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum | 575 km |
| Apogeum | 594 km |
| Okres obiegu | 96,4 min |
| Nachylenie | 4,0° |
| Mimośród | 0,00136 |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 30 kwietnia 1996 (04:31:01 GMT) |
| Koniec misji | 29 kwietnia 2003 |
| Wymiary | |
| Wymiary | dł. 3,6 m × rozp. 2,7 m (złożone panele) |
| Masa całkowita | 1400 kg |
| Masa ładunku użytecznego | 480 kg |
BeppoSAX (wł. Beppo Satellite per Astronomia a ragii X) – włoski sztuczny satelita do badań astronomicznych w zakresie promieni rentgenowskich, zbudowany z udziałem Holandii i wystrzelony przez amerykańską NASA. Jednym z głównych osiągnięć satelity BeppoSAX była identyfikacja wielu rozbłysków gamma w obiektach pozagalaktycznych.
Spis treści |
SAX został wybrany i włączony do Planu Naukowego Włoszech przez Italian National Space Plan. Celem misji było przeprowadzenie badań spektroskopowych i czasowych źródeł rentgenowskich, oraz monitoring całego nieba w poszukiwaniu zjawisk przejściowych (2 - 30 keV). Ładunek naukowy satelity i jego program naukowy był zarządzany przez specjalnie powołane konsorcjum instytutów włoskich i holenderskich:
W testach przyrządów pomagał Instytut Nauk Kosmicznych im. Maxa-Plancka. Satelitę wykonały głównie firmy włoskie: Alenia Spazio i Nuova Telespazio.
Nazwa satelity składa się z dwóch członów. "Beppo" było przezwiskiem włoskiego astronoma Giuseppe Occhialiniego. SAX to skrót od włoskiego satelita astronomii rentgenowskiej.
Wystrzelony w 1996 satelita miał pracować dwa lata, jednak jego misję przedłużono aż do 30 kwietnia 2002. Później jego orbita zaczęła gwałtownie się obniżać oraz następowały częste usterki. 29 kwietnia 2003 dokonano deorbitacji satelity. Szczątki satelity spadły do Oceanu Spokojnego około godziny 22:06 UTC (± 7 minut), w odległości 320 km na północny zachód od Wysp Galapagos.
Do marca 2002 na podstawie danych z BeppoSAX opublikowano ponad 1500 prac naukowych.
Ważący 1400 kg statek był stabilizowany trójosiowo (dokładność <1 minuty łuku; maks. zmiana pozycji : 10°/min). Zasilanie ogniwami słonecznymi o całkowitej wydajności 800 W. Ładunek naukowy pochłaniał z tego 260 W.
Pokładowy rejestrator danych miał pojemność 510 Mbit. Telemetria odbywała się z średnią prędkością 60 kbit/s (maks. 100 kbit/s). Przesyłanie nagranych danych: 917 kbit/s.
BeppoSAX przenosił 5 instrumentów naukowych. Cztery pierwsze (nazywane nieraz zbiorczo NFI, Narrow Field Instruments) obserwowały ten sam punkt nieba w szerokim spektrum fal (0,1 - 300 keV). NFI obserwowały rozbłyski po zakończeniu obserwacji za pomocą WFC.
Przyrząd LECS i MECS, w przeciwieństwie do przyrządów NFI, posiadały funkcję obrazowania danych.
