Bladość pośmiertna (łac. palor mortis) – bladość, która występuje niemal natychmiast po śmierci (w 15-120 minut). Spowodowana jest brakiem przebiegu krwi przez naczynia włosowate w całym organizmie. Ma charakterystyczny szarawy lub żółtawy odcień, co określa się czasem mianem "trupiej bladości".
W określonych przypadkach, np. zatruciu tlenkiem węgla, skóra zachowuje różowe zabarwienie (poza obszarami plam opadowych). Ponieważ bladość powłok może wystąpić za życia, np. przy anemii, spadku ciśnienia (wstrząs, omdlenie), i pojawia się bardzo szybko po śmierci to odgrywa małą lub żadną rolę w ustalaniu czasu zgonu.
| |||||
