Bluźnierstwo (inaczej: blasfemia) – znieważanie mową lub czynem kogoś lub czegoś uznanego przez daną religię za święte (sacrum) (np. boga, świętych rzeczy itp.)[1].
Spis treści |
Słowo blasfemia pochodzi z łacińskiego blasphemare, które z kolei wywodzi się z greckiego βλασφημέω (złożenie dwóch słów: βλάπτω = „szargać” oraz φήμη = „reputacja”).
W judaizmie zakaz bluźnierstwa ma swoje źródło w drugim przykazaniu Dekalogu (Wj 20,7), a jego podstawą jest uznanie świętości Boga, którego imię należy bezwzględnie szanować i czcić. Księga Kapłańska Starego Testamentu przewidywała karę śmierci za bluźnierstwo: „Ktokolwiek bluźni imieniu Pana, będzie ukarany śmiercią” (Kpł 24,16).
Teologia chrześcijańska potępia bluźnierstwo. Ewangelia wg św. Marka traktuje bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu jako niewybaczalny grzech wieczny: „Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego” (Mk 3,28).
Przykładem dzieła uznanego za bluźniercze przez wyznawców islamu jest powieść Szatańskie Wersety (The Satanic Verses) brytyjskiego pisarza Salmana Rushdie[2].
XIX-wieczna Encyklopedia Orgelbranda wymienia za bluźnierstwo:
Prawo współczesne zostało znacznie zliberalizowane względem sposobu traktowania aktu bluźnierstwa. Miało to związek z rozwojem XIX i XX-wiecznej myśli filozoficznej i walką o wolność słowa.
W prawodawstwie Austrii, Finlandii, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Włoch, Wielkiej Brytanii i niektórych stanach USA istnieją przepisy prawne przewidujące kary za bluźnierstwo.
Prawo koraniczne przewiduje za bluźnierstwo różne kary, do kary śmierci włącznie. Prawo kanoniczne przewiduje m.in. karę ekskomuniki.
Prawo polskie nie reguluje kwestii bluźnierstwa. Karalne jest natomiast nawoływanie do nienawiści na tle religijnym[4] oraz obraza uczuć religijnych[5].
