| Bogdan Klich | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 8 maja 1960 Kraków |
| Minister obrony narodowej | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 16 listopada 2007 do 2 sierpnia 2011 |
| Poprzednik | Aleksander Szczygło |
| Następca | Tomasz Siemoniak |
| Senator z okręgu wyborczego nr 33 | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2011 |
| Odznaczenia | |
  | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Bogdan Adam Klich (ur. 8 maja 1960 w Krakowie) – polski lekarz, polityk, politolog, były poseł do Parlamentu Europejskiego, poseł na Sejm IV kadencji, od 2007 do 2011 minister obrony narodowej w pierwszym rządzie Donalda Tuska, od 2011 senator VIII kadencji.
Spis treści |
Jest synem profesora Adama Klicha[1] oraz jego żony Marii. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. Jest absolwentem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Krakowie (1986) i Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego (1987).
W latach 70. współpracował z opozycją demokratyczną – po śmierci Stanisława Pyjasa był działaczem młodzieżówki Studenckiego Komitetu Solidarności[2]. Należał do założycieli NZS, w latach 1980–1981 zasiadał w jego władzach, a następnie działał w podziemnym NZS. W stanie wojennym został internowany w Załężu. W latach 80. działał w Ruchu Wolność i Pokój.
Po ukończeniu studiów pracował jako lekarz w krakowskim Szpitalu Neuropsychiatrycznym. W latach 1988–1990 był redaktorem naczelnym czasopisma artystycznego "Tumult". W 1990 objął kierownictwo działu informacji w TVP Kraków. Dwa lata później powrócił do zawodu lekarza, pracował w Szpitalu Specjalistycznym im. Ludwika Rydygiera oraz Szpitalu Neuropsychiatrycznym. W 1993 zorganizował i objął funkcję prezesa Międzynarodowego Centrum Rozwoju Demokracji w Krakowie, przekształconego następnie w Instytut Studiów Strategicznych. W latach 1998–1999 był doradcą Pełnomocnika Rządu ds. Negocjacji z Unią Europejską. Od 1999 do 2000 pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka, odpowiedzialnego za politykę obronną i kontakty Polski z NATO.
Należał do Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia UD. W latach 90. zasiadał we władzach krajowych UD i UW. W 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej, z listy której został wybrany posłem na Sejm IV kadencji w okręgu krakowskim. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. Mandat złożył w 2004 na skutek wyboru do Parlamentu Europejskiego. W PE należał do frakcji Europejskiej Partii Ludowej – Europejskich Demokratów. 15 listopada 2007 zrezygnował z tej funkcji, obejmując następnego dnia stanowisko Ministra Obrony Narodowej w pierwszym rządzie Donalda Tuska.
Jest wykładowcą w Instytucie Europeistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz autorem około dwudziestu publikacji z zakresu polityki zagranicznej i bezpieczeństwa międzynarodowego.
11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku. 20 maja 2010 został powołany przez tymczasowo wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[3]. 18 stycznia 2011 posłowie klubu parlamentarnego PiS wystąpili z wnioskiem o wotum nieufności, zarzucając Bogdanowi Klichowi polityczną współodpowiedzialność za katastrofę lotniczą w Smoleńsku i odpowiedzialność za zły w ich ocenie stan polskich sił zbrojnych. Poparcie dla wniosku zadeklarowali posłowie SLD i PJN[4]. Ostatecznie wniosek nie uzyskał większości w Sejmie (za wnioskiem KP PiS głosowało 194 posłów, przeciw było 234)[5].
28 lipca 2011 złożył dymisję ze stanowiska ministra[6][7], a 2 sierpnia 2011 został odwołany przez Prezydenta RP[8].
W wyborach w 2011 uzyskał mandat senatora z ramienia PO. Kandydując w jednym z okręgów krakowskich, otrzymał 95 439 głosów[9].
| |||||||
| ||||||||||
