| Bono | |
 Bono, 2011 | |
| Imię i nazwisko | Paul David Hewson |
| Pseudonim | Bono |
| Data i miejsce urodzenia | 10 maja 1960 Dublin |
| Pochodzenie | Irlandia |
| Instrument | gitara, harmonijka ustna |
| Gatunek | pop alternatywny[1], rock alternatywny[1], post punk[1], dance rock[1], contemporary pop[1], contemporary rock[1], indie rock[1], college rock[1] |
| Zawód | wokalista, muzyk |
| Aktywność | od 1976 |
| Zespół | |
| U2 | |
| Odznaczenia | |
 | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
| Strona internetowa | |
Bono[2], właśc. Paul David Hewson (ur. 10 maja 1960 w Dublinie[3]) – irlandzki muzyk, filantrop, lider grupy rockowej U2.
Spis treści |
Bono urodził się 10 maja 1960 roku w Rotunda Hospital w Dublinie, dorastał wraz ze swym starszym o siedem lat bratem Normanem. Pochodził z rodziny mieszanej wyznaniowo. Ojciec, Bobby (urzędnik pocztowy), był katolikiem, matka, Iris – protestantką. Ojciec uczęszczał do kościoła katolickiego, gdy Bono z matką i bratem brali udział w nabożeństwach w kościele protestanckim. W kościele, w psalmach i hymnach, Bono znalazł pierwsze inspiracje do swoich późniejszych utworów[4]. Paul jest pół katolikiem, wierzy w Boga, ale ma wątpliwości odnośnie samego systemu religijnego[5].
Naukę rozpoczął w protestanckiej szkole Glasnevin National, a w 1971 roku kształcił się już w szkole średniej św. Patryka. W roku szkolnym 1972/73 ojciec zapisał go do nowo powstałej szkoły Mount Temple Comprehensive School w Clontarf, w której nie istniały podziały religijne.
10 września 1974 roku zmarła matka Bono, Iris. Paul i Norman pozostali więc pod opieką ojca Bobby'ego. O niej opowiadają m.in. takie utwory jak: Mofo, Lemon i I Will Follow.
25 września 1976 roku Bono, David Evans (The Edge), jego brat Dik oraz Adam Clayton odpowiedzieli na anons zamieszczony na szkolnej tablicy ogłoszeń. Poszukiwano ludzi zainteresowanych założeniem zespołu. Spotkanie odbyło się w domu Larry'ego Mullena Juniora i celem było utworzenie grupy muzycznej.
W maju 2010 roku, kilka dni po 50. urodzinach trafił do monachijskiego szpitala z poważnym urazem kręgosłupa nabytym w trakcie przygotowań do drugiej części trasy koncertowej U2 360Tour. Konieczna była operacja przeprowadzona przez najlepszych niemieckich specjalistów. Po kilku dniach Bono opuścił szpital jednak zespół był zmuszony przesunąć termin pierwszego koncertu[6].
W 2005 roku był jednym ze 199 nominowanych do Pokojowej Nagrody Nobla za swoją pracę ku zmniejszeniu długów państw Trzeciego Świata oraz za uświadamianie społeczeństwa o AIDS[7]. W 2005 roku magazyn Time ogłosił muzyka Człowiekiem Roku (wraz z Billem i Melindą Gates)[8]. W grudniu 2006 został uhonorowany przez brytyjską królową Elżbietę II Orderem Imperium Brytyjskiego z tytułem Rycerza Komandora[9].
W wywiadzie dla magazynu "Rolling Stone" w 1986 roku Bono wyznał, że do zaangażowania się w sprawy społeczne i polityczne skłoniło go w 1979 r. obejrzenie jednego z pokazów charytatywnych Johna Cleese'a i producenta Martina Lewisa dla Amnesty International – organizacji walczącej o prawa człowieka. "Zobaczyłem 'The Secret Policeman's Ball' i stało się to częścią mnie samego. To zasiało ziarno..." – powiedział. W 2001 Bono zaaranżował nagranie przez U2 specjalnego materiału z występu na żywo dla pokazu Amnesty z tego roku. Zapowiadając ów występ, odniósł się do "The Secret Policeman's Ball", nazywając go "tajemniczym i niezwykłym wydarzeniem, które bez wątpienia zmieniło jego życie"[10].
Bono i U2 pojawili się u boku Stinga na trasie Amnesty "Conspiracy of Hope"[11]. Obiegła ona Stany Zjednoczone w 1986 r. U2 wystąpili także w projektach Band Aid i Live Aid organizowanych przez Boba Geldofa[12]. W 1984, na Band Aid, Bono zaśpiewał singel "Do They Know It's Christmas?/Feed the World". Później zaś współpracował z Geldofem w sprawie organizacji projektu Live 8 (2005), na którym również zagrał irlandzki zespół.
W 1999 roku otrzymał nagrodę MTV Free Your Mind, przez co doceniono jego działalność pozamuzyczną[13]. W pierwszej dekadzie XXI wieku spotkał się z różnymi wpływowymi politykami, takimi jak prezydentem Stanów Zjednoczonych George'em W. Bushem czy premierem Kanady Paulem Martinem. W marcu 2002, w czasie wizyty w Białym Domu, towarzyszył Bushowi przy przemówieniu na murawie siedziby głowy Stanów Zjednoczonych, po tym, jak ten ogłosił pakiet pomocy o wartości 5 miliardów dolarów. "To ważny pierwszy krok oraz poważne i imponujące nowe zobowiązanie... Musi to nastąpić szybko, ponieważ mamy do czynienia z kryzysem." – mówił[14]. Dwa miesiące później Bono zabrał amerykańskiego sekretarza skarbu na wyjazd do czterech krajów Afryki. W 2005 r., wypowiadając się dla kanadyjskiego CBC Radio, stwierdził, że premier Martin ociągał się w sprawie zwiększenia kanadyjskiego funduszu pomocy zagranicznej.
2 lutego 2006 Bono przemawiał przed prezydentem Bushem na 54. Annual National Prayer Breakfast w hotelu Hilton Washington. W mowie pełnej odwołań do Biblii muzyk zachęcał do wspierania osób objętych kryzysem społecznym i ekonomicznym. W swoich słowach zawarł m.in. wezwanie do dodatkowego 1% "dziesięciny" z budżetu Stanów Zjednoczonych[15].
21 sierpnia 1982 roku zawarł związek małżeński z Alison Stewart. Muzyk jest ojcem czwórki dzieci z czego pierwsze - córka Jordan przyszła na świat w dniu urodzin ojca 10 maja 1989 roku, druga córka Eve urodziła się 7 lipca 1991 roku, a dwaj synowie Elijah i John kolejno 18 sierpnia 1999 roku i 21 maja 2001[16].
21 sierpnia 2001 roku po długiej, ciężkiej chorobie, w wieku 75 lat zmarł ojciec muzyka, Bob Hewson.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||
