| Boris Tadić | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 stycznia 1958 Sarajewo |
| 3. Prezydent Serbii | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 11 lipca 2004 do 5 kwietnia 2012 |
| Poprzednik | Predrag Marković |
| Następca | Slavica Đukić-Dejanović (pełniąca obowiązki) |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Boris Tadić (cyryl. Борис Тадић, wym. [bǒ̞ris tǎdiːʨ]; ur. 15 stycznia 1958 w Sarajewie w SFR Jugosławi) – serbski polityk. 27 czerwca 2004 został po raz pierwszy wybrany na urząd prezydenta Serbii. 3 lutego 2008 został wybrany ponownie, 5 kwietnia 2012 zrezygnował z urzędu, by wziąć udział w kolejnych wyborach prezydenckich.
Spis treści |
Boris Tadić jest synem Ljubomira Tadicia (filozofa i członka Serbskiej Akademii Nauk i Sztuki) i Nevenki Tadić (psycholożki). Ukończył psychologię kliniczną na Uniwersytecie w Belgradzie. Pracował jako nauczyciel psychologii w I Liceum Belgradzkim. Jak sam twierdzi, działalność polityczną rozpoczął w 1979.
Jest przewodniczącym Partii Demokratycznej, do której należy od chwili jej powstania w 1990. W latach 90-tych był posłem do serbskiego parlamentu. Wiceprzewodniczącym partii został w 2000, a przewodniczącym 23 lutego 2004 - po śmierci swojego poprzednika Zorana Đinđicia.
Od listopada 2000 do marca 2003 sprawował funkcję ministra telekomunikacji w rządzie Federalnej Republiki Jugosławii, a następnie objął tekę ministra obrony w rządzie Serbii i Czarnogóry (17 marca 2003 - 16 kwietnia 2004).
27 czerwca 2004 w drugiej turze wyborów prezydenckich uzyskał 53% głosów, pokonując Tomislava Nikolicia. 3 lutego 2008 również w drugiej turze pokonał Nikolicia, zdobywając tym razem 50,31% głosów.
Na początku grudnia 2009 roku stanął przed sądem za picie alkoholu w miejscu publicznym[1]. Miało to miejsce po zakończonym meczu z Rumunią, z którą reprezentacja Serbii wygrała 5:0[1]. Został ukarany grzywną w wysokości 40 tysięcy dinarów[2].
W listopadzie 2010 przyjechał do Vukovaru, gdzie w 1991 serbskie bojówki wymordowały kilkuset chorwackich pacjentów szpitala. W czasie wizyty złożył wieniec przy pomniku upamiętniającym masakrę oraz przeprosił, w imieniu państwa serbskiego, za tę zbrodnię[3].
4 kwietnia 2012 ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska i złożenie urzędu prezydenta z dniem następnym, 10 miesięcy przed konstytucyjnym końcem swej kadencji, by umożliwić przeprowadzenie w maju 2012 wspólnych wyborów parlamentarnych i prezydenckich. Zapowiedział ubieganie się w nich o reelekcję[4]. 5 kwietnia 2012 obowiązki prezydenta przejęła Slavica Đukić-Dejanović, przewodnicząca Zgromadzenia Narodowego[5].
Pochodzi z Czarnogóry z plemienia Piva. Mówi po angielsku, włosku i francusku. Dwukrotnie żonaty, ma dwoje dzieci. Z pierwszą żoną Veselinką Zastavniković rozwiódł się w 1997. Zastavniković w 2002 wstąpiła do klasztoru w Peci w Kosowie. Po pięciu latach nowicjatu została mniszką i przybrała imię Irina. Obecnie jest żonaty z Tatjaną Tadić, z którą ma dwie córki.
| ||||||||||
